Ιστορίες με στρας, σκέψεις, ρεύσεις, παύσεις, τράς, αλλά χωρίς 'rush'...

Friday, October 13, 2006

Οι εκπαιδευτικοί, η κοινωνία και η ιστορία μιας οικογένειας..

Ίσως και να μην έγραφα αυτό το ποστ-ώσπου διάβασα, μέρες πριν, τον Thass. Και από τότε με καίει.. Αμίλητα.

Οι γονείς μου υπήρξαν δάσκαλοι. Ένας παππούς μου επίσης.
Aπ' ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω κι ένας πρόππαπος-ο άλλος υπήρξε ένας celebrated κατσικοκλέφτης της εποχής του Τρικούπη..
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο στα μαθητικά τεφτέρια-μάλλον για μπακαλοτέφτερα δηλαδή μοιάζανε παρα με τετράδια, αλλά τεσπα ήτανε: μάρκες όπως Διεθνές, στυλό και μολύβια παντού, μαρκαδόροι, και ασφαλώς ποικίλα βιβλία. (Από τότε μου 'μεινε το βρωμερό κουσούρι).
Τα βιβλία ήτανε αρθρωμένα στο χώρο σε δυό μορφές: φόρα παρτίδα και τα παραπίσω..
Πίσω από εκείνα της εθνικοφροσύνης και μερικά με ένα πουλί στο εξώφυλλο, υπήρχαν και κάτι άλλα-μαρξιστικά τα 'λεγε θαρρώ ο πατέρας μου. "Κουμμουνιστοφυλλάδες", είχα ακούσει ένα ΜΑΥτζη θειό μου [τον λέγανε άραγε έτσι γιατί κυνήγαγε το Μάη..?], κάποτε να τα αποκαλεί.. Συλλήβδην.
Ε, καλά υπήρχανε και παιδικά βιβλία-αυτά όμως δε με αφορούσανε. Σίγουρα.
"Λόλα, να ένα μήλο!", διάβαζα στο αναγνωστικό μου. Βρε, δε γ@μιέσ@ι και συ και το μήλο σου ..!! Εντάξει, υπήρχανε και τα 'Ψηλά βουνά'-το πιο προοδευτικό αναγνωστικό του μεσοπολέμου- πολύ μου άρεσε στα μικράτα μου..
Αλλά μεγαλώνοντας, στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού έψαχνα κρυφά για τ' 'άλλα'-το Λουντέμη, τον Καζαντζάκη, αργότερα τον 'ακυβέρνητο' Τσίρκα, τον Άρη του "Κιβωτίου", τον Κώστα με το "Τρίτο Στεφάνι", και τα ρέστα τα πιο 'πολιτικά'..
Για να τα βρώ, βέβαια, σκάλιζα τα πίσω ράφια της τεράστιας βιβλιοθήκης στο παλιό μου σπίτι-δεν υπάρχει πια. Ο μακρύς τοίχος ενός ευρύχωρου δωματίου ντανιασμένος μέχρι το ταβάνι. Σε μια λογική σειρά, που όπως μ' έμαθε -παραδειγματικά- ο ανιών μου, είναι γνωστή μόνο στον βασικό κάτοχο της. Κάτι σαν τη βιβλιοθήκη στο Όνομα του Ρόδου'. Αναζητώντας μάταια τον ειρμό.
"Μηδείς άσχετος εισίτω"!

Εκεί πέρναγα τα μουντά απογεύματα που οι εκπαιδευτικοί γονείς μου επιδίδονταν ασύστολα σε πράξεις αθέμιτου πλουτισμού και λοιπές "ανεντιμότητες", που θα 'λεγε-[ή μήπως έχει ήδη πει(?)] και η αδέκαστος Μαριέττα..
Βλέπεις, η μάνα διεύθυνε ένα σχολείο στη μια άκρη του λεκανοπεδίου-ο πατέρας στην άλλη. Και το σχολικό πρόγραμμα τότε απαιτούσε τη λειτουργία των σχολικών εγκαταστάσεων σε δυο χρόνους: πρωι-απόγευμα.
Βρέθηκαν να συνυπηρετούν μαζί δυό μόνο φορές στην πολύχρονη καριέρα τους. Όταν γνωρίστηκαν-τρυφερό ειδύλλιο στα μέσα της δεκαετίας του '60 στο σχολικό συγκρότημα μιας λαϊκής συνοικίας-νομίζω κάπου στον Πειραιά και στη δύση της επαγγελματικής ζωής τους σε ένα νεοιδρυθέν σχολείο μιας sic συνοικίας των βορείων.
Μια ζωή σ' ένα σχολείο.
Και απέξω από δαύτο, εκεί ήταν το μυαλό τους..
Μιλώντας για πράγματα που δεν καταλάβαινα πάντα. Λέξεις όπως ΔΟΕ στο σπίτι μου πάντως, δεν αφορούσαν την Επιτροπή Οργάνωσης Ολυμπιακών Αγώνων..

Για χρόνια αρκετά-και τρυφερά συνάμα, η μονοπυρηνική οικογένεια δεν έσμιγε στη διάρκεια της βδομάδας-παρα μόνο στα Σ/Κ. Αφοσιωμένοι με τα μούτρα στο κυνήγι του εύκολου και άκοπου χρήματος, οι νωθροί, τεμπέληδες γονιοί μου, καταπως περίπου έγραφε και κείνος ο φωστήρας στο περασμένο LIFO, κωλοβαράγανε με ελάχιστες ώρες εργασίας, μηδενικές ευθύνες και χαλαρό πρόγραμμα.. Shame on them !
Αργότερα δε, οι θρασύτατοι, επένδυσαν-ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν ;)- πάνω στον κανακάρη τους τις μίζες, τα προκλητικά δώρα και τις αρπαχτοκαβάντζες που κονόμαγαν στα χρόνια της προσοδοφόρας υπηρεσίας στη μορφή ακριβών ιδιωτικών σχολείων, βιβλίων, μεταπτυχιακών σπουδών.

Η μάνα τέλειωσε το σχολείο στα 16-ο δασκαλοπαππούς την είχε γράψει στο σχολειό στα τεσσερεσήμισυ. Στα τέλη του Εμφυλίου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της στη διετή τότε Μαράσλειο. Δυό μήνες αργότερα βρέθηκε 18 χρονώ κοριτσάκι .. από τη δυτική πελοπόννησο σε ένα σλαβόφωνο χωριό της Δυτικής Μακεδονίας-"στις Νέες Χώρες", μου 'πε κάποτε, αρκετές δεκαετίες αργότερα. Λεκτικά αποκαλυπτική για το πως κατανοούσε ένας παλαιοελλαδίτης τη μετάβαση και την προσαρμογή σε ένα νέο περιβάλλον.
Ο πατέρας, πριν φύγει για την Αμερική, ξεκίνησε την καριέρα του οργώνοντας τη Δυτική Θράκη-βοηθός επιθεωρητή στα μειονοτικά σχολειά του Εχίνου back in the dark '50s. Και οι δυό συμπλήρωσαν ευδοκίμως κάτι λιγότερο από σαράντα χρόνια υπηρεσίας πριν βγουν στη σύνταξη που δεν έζησαν πολύ για να απολαύσουν..
Στο διάστημα αυτό, χάρηκαν παχυλές οικονομικές απολαβές-έτσι μάλλον θα κτίσαμε δύο πολυκατοικίες στη Βουλιαγμένη, μια μαιζονέτα στην Εκάλη, πήραμε ένα cruiserάκι και στο καπάκι ένα εξοχικό στη Τοσκάνη!
Αυτό πάντως που είναι σίγουρο, είναι το τι γινότανε κάθε φορά-και ήτανε πολλές οι στιγμές που ανταμώνανε παλιούς μαθητές τους.
Οι πληθωρικές εκδηλώσεις αγάπης που δέχονταν δυό συγκινημένοι άνθρωποι στο δρόμο από καλοντυμένους επιχειρηματίες, φτωχές νοικοκυρές, διάσημους ηθοποιούς, ταπεινούς χειρώνακτες, δε συγκρίνεται με τίποτα από όσα κέρδισαν υπηρετώντας το ελληνικό γκουβέρνο τριαντα-τόσα χρόνια.. Κι ένας γιος από πίσω να θωρεί αμήχανα..

Έτσι πορεύτηκε η φαμίλια μου στον ιστορικό χρόνο. Πλουτίζοντας από όλες τις πάντες: ανασταίνοντας παιδιά, διαπλάθοντας χαρακτήρες, θέτοντας τις γνωστικές βάσεις και πυροδοτώντας τις πρώτες ανησυχίες στα άγουρα έτη..
Το πυκνό δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.
Αυτά θυμήθηκα-αυτά ανασκάλευα στη μνήμη μου ΟΛΕΣ αυτές τις μέρες που διαβάζω, ακούω, βλέπω τη ρέουσα επικαιρότητα.

Πέντε βδομάδες κιόλας, κι εγώ δε μιλούσα.. Για τους 'ρεμπεσκέδες', τους αγράμματους, τους ακαμάτηδες, τους τελειωμένους.
Στόμα σφραγισμένο, μάτι μισερό και στις ετερογενείς παρέες μου αλάργευα σαν άκουγα π@π@ριές για να μην τους κατεβάσω όλο το εορτολόγιο σε καντήλια και παναγίες.

Και κοιτούσα συλλογισμένος γύρω μου.
Ξύλο στις διαδηλώσεις, "το εξάρτημα στολής" που παράπεσε στο ΜΑΤατζή, αέρια στη μάπα βιοποριστών, ταμεία αλληλοβοήθειας στα συλλογικά όργανα των δασκάλων και ο αρχηγός Βyron των praetoris urbanis να 'χει ένα καλό λόγο να πει μόνο για το λεβέντη Παλαιοκώστα-όχι για αυτά τα σιχάματα, τους "αγράμματους δασκάλους"..

Κίτρινα παράθυρα στην όζουσα ΤιΒι-η επελαύνουσα υπουργός περιφέροντας την αλητεία της και η μεγαλύτερη απεργία στα χρονικά του εύπορου τούτου επαγγελματικού κλάδου δε φαίνεται να σπάει κόντρα σ' αυτούς που πάνε να τους γονατίσουνε ..

Γ@μη*&^%οι καριολ*&$#ς, ξεφτιλισμένες πελότες, που δίνετε 17 γαμωευρώ μηνιαίως σ' αυτούς που θέλετε (;) να διδάξουν τα παιδιά σας.. που αποφορολογείτε τους συντελεστές κερδών στους τζίρους των μεγάλων επιχειρήσεων, κλείνετε τα μάτια αναίσχυντα σ' εκείνους που χρωστούν στα Ταμεία (μας), χρηματοδοτείτε τους κουμπάρους (σας), τα χώνετε συντριπτικά στο Χουντόδουλο, ακκίζεστε εσείς και τα τσιράκια σας στους οχετούς που αποκαλείτε ενημερωτικά κανάλια, στήνετε πανηγυράκια στις δημοκρατικές επιβεβαιώσεις (;) αδιάφορων διαδικασιών-όπως της Κυριακής, ναρκοθετείτε έμπρακτα την κοινωνική συνοχή, εκπορνεύετε στην τελική με σχέδιο μια κοινωνία.
αυτό έχω μόνο να σας πω-και δεν γουστάρω να ακούσω τίποτα._


Ησύχασε πατέρα: ξέρω, αυτό θα 'θελες μόνο. Θα 'σουνα και συ κεί.
"ΣTο μόνο της ζωής σου ταξίδιον"..

25 Comments:

Anonymous Anonymous said...

Συγκρίνονται οι παλιοί δάσκαλοι
με τους σημερινούς;

Αλλες εποχές..

10/13/2006 01:38:00 PM

 
Blogger lucy of wild flowers said...

Γνωρίζω ακριβώς τι λες, κόρη εκπαιδευτικών γαρ...
Παρόμοιες καταστάσεις, παράλληλοι βίοι, ντάνες τα βιβλία...

Δεν νομίζω, όμως να βρεθούν πολλοί να κατανοήσουν την πραγαματικότητα, που βιώνει ένας εκπαιδευτικός.

Πολύ ωραίο ποστ sui!

One kiss.

10/13/2006 01:51:00 PM

 
Blogger lucy of wild flowers said...

Και τι να πω, με συγκίνησες βρε!
Δάκρυσα!
Νάσαι καλά!

10/13/2006 01:57:00 PM

 
Blogger suigenerisav said...

@
ανώνυμο
Δεν ξέρω-δεν με νοιάζει. Τέτοια λέγανε ακριβώς και πριν από 20 χρόνια. Το ζήτημα είναι αν θέλεις δασκάλους ή ταπεινωμένα ανθρωπάρια να διδάσκουν (;) τα παιδιά σου.
Και αυτό προέχει αυτή τη στιγμή..

@
Loreley-lucyluce
Σ' ευχαριστώ, όμορφη.
Εσύ τουλάχιστον καταλαβαίνεις..
(:

10/13/2006 02:49:00 PM

 
Anonymous MiuMiuTheCrazyCat said...

ΕΥΓΕ!

10/13/2006 03:22:00 PM

 
Anonymous miumiu-DAD said...

Να ειναι καλα η MiuMiu ετσι διαβασα το blog σου, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!!!!!!!!!!

10/13/2006 03:41:00 PM

 
Blogger Annabooklover said...

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και μερικές φωνές που δεν συμφωνούν με το κλισεδάκι, "οι τεμπέληδες οι χαραμοφάηδες" γιατί στο τέλος θα βγούμε και τρελλοί!
Και δεν αισθανόμαστε ταπεινωμένοι, μόνο απογοητευμένοι, ακόμη μια φορά.

10/13/2006 05:23:00 PM

 
Blogger suigenerisav said...

@
miumiu
Eσύ -είσαι σε θέση να- ξέρεις. Τα πάντα..

@
miumiu-DAD
καλέ μου κ. Αντώνη,
που σας σέβομαι όσο ελάχιστους..
Για μένα είσαστε _παράδειγμα_ του πως είναι να κρατάς την αξιοπρέπεια σου σε ένα χώρο σαν το δικό σας, όταν γύρω σας στήνεται χορός δισεκατομυρίων..
Και να αντιστέκεσαι στις άνομες προτάσεις της μίζας-για να κοιμάστε ανέμελος τα βράδια..
Και με ψηλά το κεφάλι..

@
Annabooklover
"Η 'ήττα'", είχε γράψει στην αυτοβιογραφία του ένας μεγάλος μαχητής, ο Bruce Lee, "δεν είναι αντικειμενική κατάσταση, είναι μια κατάσταση του νου"..

10/13/2006 07:53:00 PM

 
Blogger roidis said...

είναι το ουσιαστικότερο και ομορφότερο κείμενο που διάβασα σήμερα.

ναι, και εγώ συγκινήθηκα.

10/13/2006 10:00:00 PM

 
Blogger suigenerisav said...

@
"ψυχολογίαν συριανού συζύγου"

;)
να ξέρεις, πολύ σε πάω ρε man γιαυτό που κομίζεις στην άνυδρον μπλογκόσφαιρα..
gracie..

10/14/2006 02:56:00 AM

 
Anonymous Anonymous said...

Kαι αυτο πολυ με συγκίνησε..


Μια δασκαλίτσα, πρωτοδιορισμένη το 1934, μιλάει για την απεργία των δασκάλων...

10/15/2006 11:23:00 AM

 
Anonymous Anonymous said...

Aς μιλήσουν όμως και οι αριθμοί

Ποιά είναι η σχετική οικονομική θέση των δασκάλων στην Ελλάδα ως προς την αντίστοιχη θέση των δασκάλων στη λεγόμενη «ΕΕ των 15»;

10/15/2006 11:26:00 AM

 
Blogger Darthiir the Abban said...

Αρχιπραίτωρ Βύρων...
Μην μου το χαλάς....

Κρυβόμαστε ως κοινωνία πίσω από τον.. καναπέ μας προσποιούμενοι πως δεν έχουμε άλλη επιλογή, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι και αυτό επιλογή είναι!

Οι δάσκαλοι της σημερινής εποχής δεν συγκρίνονται με τους παλιούς. Έχουν περισσότερες γνώσεις και ανοιχτότερο πνεύμα. Αυτό που σίγουρα δεν συγκρίνεται όμως είναι και ο σεβασμός των μαθητών απέναντι στους δασκάλους. Και ελλείψη σεβασμού δεν μαθαίνεις τίποτε.

Κρίμα που είναι μόνο οι δάσκαλοι στους δρόμους. Κρίμα που η ζήλεια έγινε ισχυρότερη της ανθρωπιάς...

10/15/2006 11:30:00 AM

 
Blogger Alkyoni said...

τελικά είμαστε πολλοί,παιδιά εκπαιδευτικών με την κυριολεκτική έννοια
με τη μεταφορική έννοια τα παιδιά τους,είναι ακόμη πιο πολλά
δάσκαλοι ήταν κι εμένα οι γονείς μου
θα συμφωνήσω με τον ανώνυμο,έχοντας στο μυαλό μου τον πατέρα μου,που βλέποντας στα 45 του χρόνια,πως ΔΕΝ μπορούσε να διδάξει όπως έπρεπε να διδάσκει βγήκε στη σύνταξη.
Τον συναντούν παλιοί του μαθητές και απ όσα ακούω ή η ίδιοι μου λένε,ήταν απ τους καλύτερους δάσκαλους που είχαν και είχα κι εγώ....
στο σχολείο,όχι μόνο στη ζωή
Αλλ΄οκ παρασύρθηκα το θέμα εδώ δεν είναι οι εκπαιδευτικοί γονείς μας..
Απλώς μου ξύπνησες πολλές καλές μνήμες....

10/15/2006 11:40:00 AM

 
Anonymous Maria said...

Τα αιτήματα των δασκάλων είναι μαξιμαλιστικά. Έλεος, όχι και 1400 ο πρωτοδιοριζόμενος. Ο πρωτοπροσληφθείς σε ιδιωτικό σχολείο που παίρνει 600 είναι ο μαλάκας δηλαδή; Είναι φανερό ότι ζητάνε 1400 με προοπτική να πάνε ας πούμε στα 1100.

Από την άλλη αν συγκρίνουμε τους μισθούς των δασκάλων (που στο κάτω-κάτω κάνουν λειτούργημα) με τους μισθούς διαφόρων γαλάζιων παιδιών (π.χ. νηπιαγωγός από ιδιωτικό ΙΕΚ σε γαλάζιο δήμο: 1100 το μήνα, γραφιάς με απολυτήριο τριτάξιου γυμνασίου σε γαλάζια νομαρχία: 1000 το μήνα, κόρη υπουργού σε ρόλο "συμβούλου": 5000 το μήνα), διαπιστώνουμε ότι το κράτος δεν τους σέβεται.

Από εκεί και πέρα, οι δάσκαλοι έχουν γνωστοποιήσει στην κυβέρνηση τα αιτήματά τους (όπως και την πρόθεσή τους για απεργία) εδώ και 4 μήνες. Η κυβέρνηση δεν έκανε τον παραμικρό διάλογο (η αύξηση των 12 ευρώ είναι η στάνταρ για τους δημοσίους υπαλλήλους, δεν είναι κάτι που προτείνεται ειδικά για τους δασκάλους απ' όσο ξέρω) και στην ουσία θυσιάζει συνειδητά 2 ή 3 εβδομάδες μαθήματος προκειμένου η κοινωνία να στραφεί ενάντια στους δασκάλους και να λυθεί το πρόβλημα.

10/15/2006 02:09:00 PM

 
Anonymous Maria said...

Kαι ποτέ δε θα μπορέσω να καταλάβω τις απεργίες, το κλείσιμο των δρόμων, τον αποκλεισμό υπουργείων και λοιπά φαιδρά που ταλαιπωρούνε τον κοσμάκη. Δε σας αρέσει κάτι, αλλάξε τέ το. Πού είσασταν πουλάκια μου δάσκαλοι όταν ψηφίζατε τη ΝΔ (και την κάθε ΝΔ); Αφού θέλατε καλύτερη μεταχείριση γιατί δε συσπειρωθήκατε όλοι μαζί να αναδείξετε πέντε-δέκα άτομα στη βουλή όπου θα διεκδικήσουνε τα δικαιώματά σας; Τώρα την πατήσατε και μαζί με εσάς την πατάνε και οι πολίτες.


Δέστε τί ψήφισαν οι Δάσκαλοι
στους συλλόγους τους...

Οπότε η κλάψα..είναι μπαγιάτικη..

10/15/2006 02:13:00 PM

 
Blogger suigenerisav said...

@
anonymous

Όντως η ιστορία που περιγράφει η Ελ. Μπίστικα στο άρθρο της Καθημερινής είναι πολύ ενδιαφέρουσα ..

η διεισδυτική ανάλυση που κάνει το 'μαύρο πρόβατο' έχει κατά τη γνώμη κάποια προβλήματα στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των συντελεστών που εμπλέκει και ως προς τον τρόπο που τα παραγωγίζει. Κατά τα λοιπά, εξαιρετική.

@
Darthiir the Abban
Συμφωνώ-μ' άρεσε ωστόσο ιδιαίτερα η κατακλείδα σου: "Κρίμα που η ζήλεια έγινε ισχυρότερη της ανθρωπιάς..."
Ωραία κουβέντα και δόκιμη στην περίπτωση μας.

@
Alkyoni

Χαίρομαι για τις μνήμες που σου ξύπνησα..

@
Maria

Από τις απαντήσεις σας εικάζω πως άλλο ποστ θα διαβάσατε-όχι το δικό μου..
Τα περί "μαξιμαλιστικών" αιτημάτων, το αφήνω ασχολίαστο..
Αν και δε με ενδιαφέρει ποσώς να ασκήσω κριτική στις απόψεις σας, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μη σχολιάσω το πόσο αυτονόητο (?) σας φαίνεται η σύγκριση των απολαβών να γίνεται προς τα κάτω [με "τα 600 ευρώ στα ιδιωτικά" και όχι συγκριτικά με τους σκληρούς 'δείκτες' της ζωής..].

Τεσπα, είναι φανερό ότι δεν κατανοείτε "τις απεργίες, το κλείσιμο των δρόμων, τον αποκλεισμό υπουργείων και λοιπά φαιδρά που ταλαιπωρούνε τον κοσμάκη".
Δεν σας αφορούν πιθανώς. Δικαίωμα σας-ευτυχώς κάποιοι άλλα πιστεύουμε..
Εγώ, πάντως, (ξανα)διαβάζω εσχάτως Μ. Μπρεχτ-"Ο Κύκλος με την κιμωλία"..
[κι αν καταλάβατε, καταλάβατε ..]

Last but not least, εκείνα τα περι "μπαγιάτικης κλάψας", αστοχούνε. Αν απευθύνονται σε μένα, για τους λόγους που εξήγησα στο παραπάνω ποστ-και επίσης δεν πρόκειται για κλάψα, για χείμαρρο μπινελικιού από πλευράς μου μιλάμε.
Αν πάλι αναφέρεστε στους δασκάλους, εκείνοι δε είδα γενικώς κλαίνε. Παρα μόνο από τα δακρυγόνα του Βύρωνα στους δρόμους ..(:
Ταύτα και μένω.

10/16/2006 01:03:00 AM

 
Blogger Lost said...

Η ιστορία σου μου θύμισε 2 δικές μου: Έκτη τάξη, Δημοτικό, σ΄ένα διόλου αστικό σχολείο, όλα τα πιτσιρίκια φυλάμε λεφτά για να αγοράσουμε δώρο για τη γιορτή του δασκάλου μας, κύριο Θανάση τον έλεγαν κι ήταν η τελευταία του χρονιά, μετά έβγαινε στη σύνταξη. Επίσκεψη στο σπίτι του Σάββατο βράδυ, έχουμε καθήσει φρόνιμα στο σαλόνι, εκείνος το ξετυλίγει (ένα ρημαδο-βάζο ήταν) και κλαίει. Βάζουμε κι εμείς τα κλάματα.
Τρίτη Λυκείου, έχω φύγει από το σπίτι μου λίγο πριν τις Πανελλήνιες και δουλεύω σ΄ένα μπαρ (ντροπή μεγάλη για τα δεδομένα της εποχής). Ξαφνικά βλέπω φιλόλογο, μαθηματικό και κοινωνιολόγο να έρχονται προς το μέρος μου. Ήθελαν να βεβαιωθούν ότι είμαι καλά και θα δώσω εξετασεις και να μου πουν ότι αν χρειαστώ βοήθεια/σπίτι να μείνω/λεφτά να μη διστάσω να τους το πω. Άλλα κλάματα εκεί.
Και λίγα έχωσες. Ό,τι είμαι σε ανθρώπους σαν τους παραπάνω το χρωστώ, που με ξεστράβωσαν. Το γεγονός ότι κάποιοι έχουν ακόμη τη δύναμη να βγαίνουν στο δρόμο και να διεκδικούν, μας ξεβολεύει, δε λέω. Μήπως θα επρεπε και να μας προβληματίζει? Κάθε μέρα βλέπω παιδιά με 2 μεταπτυχιακά να παρακαλάνε για μια δουλειά, 10 πρωί με 10 το βράδυ, με βασικό μισθό και ντρέπομαι.
Ζητώ συγγνώμη για το σεντόνι αλλά ΦΟΥΝΤΩΣΑ.

10/16/2006 01:40:00 AM

 
Blogger John Silver said...

Dear sui (if I may),

I read your blog three of four times already - you did it again, you moved me deeply. Sure, union-politics is exactly that: ugly and ruthless politics, but then again, I feel that if the change doesn't come through the education system where the fuck is it going to come through? The Thessaloniki Song Festival? So I've been trying to come up with something clever to say (as P. would observe that's easy: "something clever"! [laughs]) but I gave up.

and the rest is silence

Best - J.

PS - Why do we keep reading Lifo? Reactionary bullshit or what? How petty-bourgeois can pseudo intellectual faggots really get?

PSS - You can call me Shivers in return

10/16/2006 12:25:00 PM

 
Blogger bebelac said...

Ναι, sui, καταλαβαίνω γιατί θυμώνεις: Νομίζω γιατί η παιδεία (οφείλει να αντιπροσωπεύει) το υγιές περιεχόμενο ζωής,
και «οι ορθώς πεπαιδευμένοι σχεδόν αγαθοί γίνονται». (Πλάτωνος, Νόμοι,) (δεν σχολιάζω το σχεδόν, όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει).

10/16/2006 04:02:00 PM

 
Blogger An-Lu said...

Τώρα εγώ να φωνάξω μαζί σου ή να κλάψω;;;;;;

10/17/2006 02:51:00 PM

 
Anonymous SpecialK said...

ωραία τα λες βρε........

10/18/2006 12:46:00 PM

 
Blogger Composition Doll said...

Εξαιρετικό.

10/19/2006 03:16:00 AM

 
Blogger suigenerisav said...

@
lost
Για να φουντώσεις το 'γραψα και για να καταθέσεις αυτό που χεις μέσα σου

@
Dear shivers,
U rest my case-or I rest yours.
Whatever happens, "the rest is silence"..

@
[εξαφανισμένη] παιδική κρεμούλα
Ακριβώς, θυμώνω. Πολύ. Για την ακρίβεια, όπως γράφει και μια συμμετέχουσα εδώ μέσα "ντεκρανιάζομαι" .. :)

@
αν-λου
Να φωνάξεις..!!
:)

@
SpecialK
Να 'σαι καλά.
Είναι πάντα παρήγορο να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος στην έκφραση της οργής σου..

@
κομποζίσιον κούκλα
μερσί μποκού.
:)

10/19/2006 11:19:00 AM

 
Blogger Lost said...

Και που θυμώνω, απ' τον καναπέ μου θυμώνω. Δηλαδή, τζάμπα μαγκιά. Το θέμα είναι: Θα κατέβαινα ποτέ στο δρόμο??? Δε συνεχίζω γιατί θα με πιάσει το ενοχικό μου.

10/21/2006 01:37:00 AM

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home