ήτανε μια φορά..

Ορατότης μηδέν, που λέει κι ο Σεφερλής.
Literally αλλά και μεταφορικώς.

Το βράδυ οι δρόμοι της πόλης γλιστρούν.
Το πρωί πάλι ολισθαίνουν εκείνοι που μας συνδέουν με τους γείτονες.
Τα όνομα μας>"που είναι η ψυχή μας", το διχοτομούμενο Κόσσοβο, η μετεκλογική Κύπρος βγήκαν απ' το συρτάρι και κρίνονται στα τραπέζια.
Ακούω ένα μ@κ@κ@ στο γυαλί πίσω μου να λέει μόλις τώρα "η θέση μας είναι πολύ απλή"-γιατί τώρα οι υπόλοιποι δεν την καταλαβαίνουμε, έλα ντε..
Η πλάκα είναι που τώρα που συζητιέται επιτέλους το πράγμα, δεν είναι κανείς εδώ για να το παρακολουθήσει.
Έχουνε παγιδευτεί στο χιονιά, κουλουριαστεί στα παπλώματα, συνωστιστεί στα καφέ, εγκλωβιστεί στα σουπερ-μάρκετ.
Έχεις την εντύπωση, πως ότι και να γίνει πια δεν μας αγγίζει.
Στον τέτοιο μας σαμπάνια και γύρω-γύρω μέλισσες..

Και κανείς-κανενός.
Ο 'διεμβολιστής' Τσίπρας έχει γίνει πρώτη μούρη στο Καβούρι.
Για τον ίδιο λόγο που ο πάλαι ποτέ 'τρέντης' Γιωργάκης κάνει παρέα μόνο με κλαίουσες ρέγκες.
Γιατί είμαστε ως λαός, γνήσια τέκνα τουυ ΧΑΑ: αγοράζουμε στην προσδοκία και πουλάμε στην είδηση.
Τσιμπάμε στη μαλακία του εκάστου Παπάρα και πριν αλέκτωρ λαλήσαι once, έχουμε ρίξει την κλωτσά.
Όσο παράλογα επενδύουμε σε ανύπαρκτους μεσσίες τον καιρό του χιονιά, τόσο εύκολα πυρπολούμε ξερά μαζί με τα χλωρά.
Κυρίως μάλιστα αυτά..
Εχω αρχίσει να πιστεύω ότι η επόμενη ελπίδα του Έθνους πρέπει να αναζητηθεί στους προσκόπους ή άντε σε κανα κατηχητικό.
"Ο καιρός γαρ εγγύς".

Αδράνεια απίστευτη.
Η επαναφορά του Α(υ)νάν, η νέα γκατζετιά στο facebook που μου 'δειχνε η Ρόζα στο γραφείο, οι προτάσεις της Φάνης για το ασφαλιστικό, το αλάτι της πολιτικής προστασίας που βρέθηκε λίγο ενάντια στον παγετό..
Κόβω μόνο εγώ φλέβες ή υπάρχει οργανωμένο σχέδιο να μας εξοντώσουν από βαριεστημάρα..;

Πιο πριν είχα πάρει το Μήτσο τηλ να πάμε να φάμε στο αγαπημένο μας ιταλικό πίσω από την πλατεία-πάλι με γκόμενα ήτανε-τι θα κάνω μ' αυτό το παιδί..
Μου 'στειλε μήνυμα ο Μίλτος για Guzel αύριο-πάρτυ τάϊμ, ο μόνος θεός της πόλης.
Τουλάχιστον να πιούμε με καμιά δικαιολογία..

Χθες βράδυ διάβασα τυχαία πως ο παιδικός μου κολλητός έγινε πρόσφατα EMI-awarded στο Χόλυγουντ για τις ινστρουμένταλ μουσικές δημιουργίες του.
Θυμήθηκα τα χρόνια, early 80's-τότε που μυήθηκα σε epic melodies, χαρντ ροκ και τα σχετικά από τον wo0ow rocker Jimmy. Στο διαμέρισμα του τιγκαρισμένο στο βινύλιο, στις rok μυθολογίες, στην αμερικάνικη κάντρυ και στα vibes από τις ηλεκτρικές..
Το πίστευα από τότε αυτό το παιδί πως θα 'κανε τα όνειρα του. Όπως λέει κι ο φιλόσοφος Notis "η ζωή ευνοεί τους πολύ τολμηρούς, τους τρελλούς και τις αξίες".
Του 'στειλα κι ένα μαιηλ επαφής μετά από σχεδόν 1/4 του αιώνα..
Μαμά γερνάω.

Το σούρουπο βουλιάζουν οι επιθυμίες μας-λένε οι ψυχολόγοι.
Στο γέρμα της ημέρας.
Κι εγώ απόψε θέλω να τραγουδήσω.
Nα βγάλω το μέσα μου.
Λέω να πιέσω τα ρεμάλια να στησουμε το γνωστό νταβαντούρι στη Λεύκα.
Στο μεταξύ, άδω μεγαλόφωνα-και λίγο παράφωνα στα πατήματα του μεγάλου κρητικού.