"μ' αρέσει να μη λέω πολλά..."

Άλλαξε το χρώμα του ουρανού απόψε.
Από τον ασθενικό πρωινό ήλιο στο ψοφόκρυο του δειλινού..
Σήκωσα το γιακά του μαύρου παλτό μου και πορεύτηκα. Με το κεφάλι σκυφτό.
Για να προστατευτώ. Από το ψιλόβροχο, ασφαλώς. Και το κρύο . . .
Ήταν να κατέβω στο Μπενάκη για τα εγκαίνια μιας έκθεσης.
Το γείωσα.
Δεν ήμουν σε κέφια.
Χάθηκα στο Δίκτυο.
Συνοφρυωμένος διάβασα τα παραπολιτικά, τα παρακοινωνικά και τα λοιπά παρα-μύθια που ταϊζουν σήμερα στα τηλεοπτικά μετερίζια.
Του οχταώρου τους απόντες/ νανουρίζουνε οι τσόντες
έγραφε ένας τοίχος στο Παγκράτι.
Διαβάζω Δημουλά. Με ένα άλλο φως θέλω να ξημερωθώ.
Δεν είναι εύκολο.
Είμαι αλλού.
Η Πόπη μου 'λεγε στο τηλ πως μάλλον έχω "πολύ θυμό μέσα μου".
Ίσως και να 'χει δίκιο.
Άμα έχεις περάσει από τα καυδιανά δίκρανα, δε λογίζεσαι αλώβητος.
Το ουρλιαχτό μου παρηχεί καθώς προσαρμόζω (;) τη φωνή μου στους τόνους επικοινωνίας μιας τηλεφωνικής επαφής.
Κρύο-ζέστη. Πως να μιλήσεις και τι να πεις..


Το πρόβλημα είναι πως και με πυρετό, εγώ τον capuccino τον πίνω κρύο.
Αποσυντονίζομαι.
Ακούω τον ήχο από τα τακούνια μου στο μαρμάρινο πλακόστρωτο.
Η σκιά μου σβήνει πίσω μου.