Ιστορίες με στρας, σκέψεις, ρεύσεις, παύσεις, τράς, αλλά χωρίς 'rush'...

Wednesday, January 31, 2007

Το παρελθόν της Ιστορίας

‘‘«Πες μου λοιπόν μπαμπά, ποιά είναι η χρησιμότητα της Ιστορίας;» ρωτούσε πριν από λίγα χρόνια τον ιστορικό πατέρα του ένα νεαρό αγόρι, με τον οποίο διατηρώ ένα ιδιαίτερο δεσμό [...] Σε κάθε περίπτωση, αυτή η ερώτηση ενός παιδιού, τη δίψα για μάθηση του οποίου μάλλον δεν κατόρθωσα να ικανοποιήσω τότε, μου αρκεί ως σημείο αφετηρίας [...] Το ζήτημα που θέτει, με την ενοχλητική αμεσότητα αυτής της ατίθασης ηλικίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρα η νομιμοποίηση της Ιστορίας»’’.

Μarc Bloch*, Απολογία για την Ιστορία: Το επάγγελμα του ιστορικού, Αθήνα 1994.

- Το ερώτημα είναι άμεσο: σε τι χρησιμεύει η Ιστορία; Οι απαντήσεις που δοθηκαν διαχρονικά είναι ποικίλες, συμπληρούμενες μα και αντιφατικές [ανοικείωση, αναζήτηση των ριζών, συσχετισμός παρόντος-παρελθόντος, διαπαιδαγώγηση, όχημα κοινωνικής μεταβολής]. Θα προσπαθήσω να είμαι συνοπτικός και κατ΄ανάγκη σχηματικός στην περιγραφή μου.

Σε κάθε περίπτωση, η ενασχόληση με το παρελθόν δεν αποτελεί μια αθώα δραστηριότητα καταγραφής του «τι ακριβώς έγινε», όπως μας έλεγε ο Λεοπολντ Φον Ρανκε στα χρόνια άνθησης του γερμανικού θετικισμού στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι γνωσιοθεωρητικές εξελίξεις [οι επισημανσεις της γλωσσολογίας, της φιλοσοφίας, της πολιτισμικής κριτικής, κλπ], αλλά και οι κοινωνικές αναδιατάξεις [κοινωνικά/πολιτικά δικαιωματα σε αναδυθείσες ομάδες, αντιαποικιοκρατία, κλπ]στον 20ο αιώνα υπονόμευσαν αναπόδραστα την παλαιότερη, αφελή σήμερα πεποίθηση πως μπορούμε να προσεγγίσουμε αντικειμενικά το παρελθόν ως μια απτή οντότητα. Αυτό, ωστόσο, διόλου δεν υπέσκαψε το κύρος της Ιστορίας ως επιστήμης-απλώς την αναπλαισίωσε, την απομάκρυνε από τον εμπειρισμό και τις στείρες εκδοχές του θετικισμού. Της επέτρεψε να αναπτύξει στοχαστικότητα, να συνομιλήσει με άλλα, συγγενή της πεδία και να αποδεχτεί την πολλαπλότητα. Η δυνατότητα πλήρους αναπαράστασης υποχώρησε ενώπιον του αιτήματος της ερμηνείας. Η ιστορία μεγάλωσε, γονιμοποιήθηκε και εξακτινώθηκε σε νέα πεδία-περαν της πολιτικής και διπλωματικής ιστορίας, της δράσης των μεγάλων ανδρών και των σπουδαίων μαχών.

Αυτές οι διαπιστώσεις όμως αφορούν μόνο στην ακαδημαϊκή μορφή ιστορίας, την ιστορία των ιστορικών.

Υπάρχουν πολλές μορφές συναλλαγής με το παρελθόν-για την ακρίβεια λειτουργίες και δίαυλοι ιστορικής αναπαράστασης (mnemonics) στη διαχρονία στο εσωτερικό των διαφορετικών κοινωνιών. Ο μύθος, το έπος, οι θρησκευτικές εορτές, τα μνημεία, οι επιγραφές, η προφορική μνήμη, τα μουσεία, τα ιστορικά μυθιστορήματα, οι επέτειοι, τα η οδοσήμανση, τα ιστορικά σεμινάρια, οι κινηματογραφικές ταινίες, τα αφιερώματα σε εφημερίδες και περιοδικά, εσχάτως το Διαδίκτυο, αποτελούν μόνο μερικά από τα μέσα συνδιαλλαγής του παρόντος με το παρελθόν. Κοινός παρανομαστής όλων αυτών είναι ότι δεν αφορούν το έργο του ακαδημαϊκού ιστορικού.

Αν πάντως, έπρεπε να ορίσουμε συμβατικά τη μορφή της συντεταγμένης ιστορικής δεοντολογίας με τα όποια ειδικά χαρακτηριστικά και τις τροποποιήσεις που προσέλαβε στο χρόνο, θα λέγαμε πως: η ιστορία αποτελεί μια πειθαρχημένη διανοητική δραστηριότητα, η οποία ελέγχει την αξιοπιστία των πηγών της, το συσχετισμό των δεδομένων με τα συμπεράσματα, είναι ανοιχτή σε διάλογο και τέλος λειτουργεί αναστοχαστικά πάνω στις μεθόδους και τη θεωρία της.

Πάμε τώρα στο σχολείο.

Το ελληνικό σχολείο, όπως και όλα τα λοιπά σχολειά τον καιρό της δόμησης των εθνικών κρατών [μεγαλος 19ος αι.] υπέταξε για προφανείς λόγους την ύπαρξη του στο στόχο της εθνικής ολοκλήρωσης ή της εθνικής ομογενοποίησης. Ο Μαντσίνι, εθνικός ποιητής της Ιταλίας έλεγε τον καιρό της ιταλικής ενοποίησης [~1863] στον [στρατηγό] Γκαριμπάλντι: «φτιαξαμε την Ιταλία, καιρός να φτιαξουμε τους Ιταλούς».

Στα ταραγμένα εκείνη την εποχή βαλκάνια, η εθνική Ιστορία των επιμέρους αντιμαχόμενων κρατών εξελίχτηκε σε κατεξοχήν πολιτικό όπλο. Και οι επιστημονικές (;) μελέτες των εκπροσώπων της, βέλη στη φαρέτρα των διπλωματικών ισχυρισμών. Άπειρα τα παραδειγματα και από την ελληνική περίπτωση [βλ. Κ. Παπαρρηγόπουλος στο Συνέδριο του Βερολίνου].

Υπ’ αυτη την έννοια, όπως μας έχει δείξει υποδειγματικά η καθ. Χριστίνα Κουλούρη στη διατριβή της Ιστορία και Γεωγραφία στα ελληνικά σχολεία (1834-1914): γνωστικο αντικείμενο και ιδεολογικες προεκτάσεις (ΙΑΕΝ, 1988), το μάθημα της ιστορίας στα ελληνικά σχολειά από τον καιρό της Μεγαλης Ιδέας και εξής στόχευε στην εγχάραξη της ηθικής και πρωτιστως της εθνικής αγωγής. Στην ενστάλαξη συγκεκριμένων αρχών, δομικών παραδοχών και αξιών στα τέκνα των Ελλήνων-στις θυγατέρες τους θα έπαιρνε καιρό να ακολουθήσουν..

Τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας αξιοποίησαν την έννοια του ιστορικού προορισμού του Έθνους, βαθμιαία ενσωματωσαν τη βυζαντινη περίοδο [που αρχικά ΔΕΝ υπήρχε] στο ωρολόγιο πρόγραμμα τις πρώτες δεκαετίες μετά την Ανεξαρτησία [γιατί θεωρούνταν εποχή παρακμής], αναγόρευσαν επίσης την -εκτός αρχαίας Ελλάδος- Μακεδονία σε αναπόσπαστο μέλος του εθνικού κορμού[βλ. Δοκίμιον περι της Πτωσης της Αρχαίας Ελλάδος, του Γ. Κοζάκη Τυπάλδου], υπομίμνησκαν αδιαλείπτως την ύπαρξη των ‘αλυτρωτων αδελφών’, συγκρότησαν την έννοια του ‘ιδιάζοντος χαρακτηρα του ελληνικού έθνους’ [διανοητική κατασκευή, γνωστότερη σήμερα ως ιδιοπροσωπία], προσδιόρισαν αντιθετικά [δλδ αρνητικά προς τους Ελληνες] τους άλλους λαούς. Χρωμάτισαν με μελανούς τόνους την εικόνα τους: τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τους και τις ηθικές και πνευματικές τους ιδιότητες [π.χ. οι ρυπαροί Τούρκοι, οι χοντροκέφαλοι Βούλγαροι, οι δόλιοι Οβριοί, κλπ]. Απεικόνισαν με ενάργεια τα εδαφικά όρια -δλδ τα ‘εθνικά δίκαια’ του Ελληνισμού [μέσω της χάραξης πραγματικών η φαντασιακών χαρτών]-, άρα και τις εθνικές ημών διεκδικήσεις [βλ. ενίοτε ως την Κόκκινη Μηλιά]. Καλλιέργησαν τη θρησκευτικότητα ως συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας-[=της διαρκώς ενδυναμούμενης δλδ αυτοεικόνας] των Ελλήνων.

Συνολικά, ενίσχυσαν την «οργανική» αντίληψη περί έθνους δα του συναισθηματικού δεσμού με την πατρίδα. Και όλα αυτά –για να μην ξεχνιόμαστε με τους γλωσσαμύντορες- στο μοναδικό ιδιόλεκτο που προσιδίαζε σε ένα λαμπρό και άσπιλο Έθνος, σε άπταιστον καθαρεύουσα. Μη λησμονώντας βεβαίως να εξελληνίσουν σε διάφορες πρόσφορες φάσεις [και ως το 1930] τα ¾ των παλαιότερων ξενικής χροιάς και προέλευσης τοπωνυμίων από τα 11.000 που συναντώνταν στη χώρα. Εξαλείφοντας έτσι κάθε ανεπιθύμητο ίχνος μη-ελληνικής επιρροής.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι κληροδοτησαν τις «Νέες χώρες» στο ελλαδικό βασίλειο και διπλασίασαν σχεδόν την έκταση και τον πληθυσμό του. Οι πρόσφυγες σε διάφορα κύματα και από ποικίλους προορισμούς, εγκατεστημένοι κυριως στις βόρειες περιοχές της χώρας, ενδυνάμωσαν συντριπτικά την εθνική συνείδηση του πληθυσμού αμφισβητούμενων περιοχών. Κακήν-κακώς, το ελλαδικό κράτος συγκέντρωσε εντός του τους πλείονες θύλακες του ελληνισμου στην ανατολική μεσόγειο.

Η μικρασιατική εκστρατεία έκλεισε τον ιστορικό κύκλο της επέκτασης. Ο μεσοπολεμος όξυνε τα κοινωνικά προβληματα, με την πολιτική αστάθεια να αποτελεί απλή ανάκλαση τους. Οι παγκόσμιοι πόλεμοι δυσχέραναν την εμπέδωση της εθνικής [δλδ της κρατικής] κυριαρχίας, ο Εμφύλιος άνοιξε χαίνουσες πληγές και διαίρεσε [την τριακονταετία ως την πτώση της Χούντας] -κατα τις διακηρύξεις των κρατούντων- τον πληθυσμό σε εθνικόφρονες και μιάσματα.

Στον καιρό της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας που διανύουμε, τα σχολικά εγχειρίδια της ιστορίας σταδιακά ξαναγράφτηκαν εξοβελιζοντας πολλές ακραίες διατυπώσεις, ισχυρισμούς και θέσεις προηγούμενων περιόδων. Η Ελλάδα εντάχτηκε θεσμικά στην μεγαλή ευρωπαϊκή οικογένεια που οραματιζόταν. Το φυσικό τοπίο μεταβλήθηκε δραστικά, ο κατα κεφαλήν πλούτος της [χωρίς τα παραδοσιακά ‘μαύρα’ της παραοικονομίας που δεν ενσωματώνει το επίσημο ΑΕΠ] αυξηθηκε συντριπτικά, παραδοσιακοί εχθροί [όπως η Βουλγαρία] μεταλλάχτηκαν σε φίλους, επαφές και ανθρώπινες ροές με όμορες χώρες κλιμακώθηκαν [Αλβανία], νέα κυρίαρχα κράτη με ονόματα που σφετερίζονταν το αδιαπραγμάτευτο ελληνικό παρελθόν προέκυψαν [FYROM], εσωτερικά το συνολικό προφίλ της χώρας -και οι εικόνες που τη συναρθρώνουν- άλλαξαν.

Η Ευρώπη της οποίας αποτελούμε οργανικά μέλη ενοποιηθηκε οικονομικά και διοικητικά-και συνεχίζει να εγκολπώνει νέα κράτη στα ανατολικά της, η παγκοσμιοποίηση έφερε νέες πρακτικές-μαζί και ένα άλλο λεξιλόγιο [Νέα Τάξη], οι διεθνείς ισορροπίες αναδιαμορφώθηκαν ριζικά [Αμερικανική ηγεμονία], ασύμμετρες απειλές αναδύθηκαν [τρομοκρατία], περιφερειακές διενέξεις [και στρατιωτικές επεμβάσεις] στα περιξ αναφάνηκαν [Γιουγκοσλαβία, Μ. Ανατολή], η τεχνολογία αναδιάταξε ριζικά την ίδια την καθημερινότητα μας, την κουλτούρα μας [Arthur Johnson, culture= a full way of life].

Τα βιβλία που το ελληνικο δημόσιο εξέδιδε [και εκδίδει] πως άραγε ανταποκρίθηκαν απέναντι σε όλα αυτά; Πως ενσωματωσε η κοινωνία γνωστικά τη μεταβολή; Τι θεωρησε αναγκαίο να συμπεριλάβει στα σχολικά εγχειρίδια; Πως διαχειριστηκε η Πολιτεία μείζονες, χωρίς προηγούμενο εξελίξεις σε νοοτροπικό επίπεδο; Πως σε ποιά κατεύθυνση [και πόσο] ασχολήθηκε με τη διαπλαση των ελληνόπαιδων;

Τι ακριβώς έκανε το ελληνικά κράτος για να προετοιμάσει τα νεοτερα μελη του-αυριανούς πολίτες για το νέο περιβάλλον, τις νεες επικρατούσες πραγματικότητες;

Χωρις αμφιβολία, τα αποτελέσματα ήσαν πενιχρά.

Απέναντι σε όλες αυτές τις κοσμογονικές εξελίξεις, οι επίσημοι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί [βασικά ΥΠΕΠΘ, αλλά και τα κόμματα εξουσίας, η πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών, κα] επέδειξαν για μια σειρά ετερόκλητων λογων, παραδειγματική αδράνεια και απραξία.

Για οποιοδήποτε, πιστευω, καλόπιστο παρατηρητή είναι σαφές πως η εθνοκεντρική αφήγηση διατηρήθηκε ακέραια. Το σχολείο διατηρησε ακέραιο τον γνωστό, παραδοσιακό του ρόλο και τους εξίσου γνώριμους σκοπούς του.

Τα σχολικά εγχειρίδια –ειδικά αυτά της νεότερης ιστορίας- παρεμειναν, με κάποιες αποτυχημένες τελικά προσπάθειες, μεταρρύθμισης, ίδια. Παλιά και δοκιμασμένα.

Σαν το παλιό, καλό κρασί.

Ανελαστικά και αυτιστικά, το στατικό περιεχόμενο της εκπαίδευσης που συνδεόταν με το παρελθόν και τη συντηρηση των εθνικών μύθων συνέβαλε στον αυτο-εγκλωβισμο της κοινωνίας στις διακεκριμενες φενάκες της [π.χ. υπόθεση Τσεναϊ].

Οδήγησε σε εσωτερικές αντιφάσεις, εξεθρεψε εν τη απουσία του την άκρατη συνομωσιολογία, επέτρεψε τη μετατροπη της βραδυνής ζώνης των μικρότερων καναλιών σε βασίλειο των τηλ-εμπόρων του ‘ελληνικού μεγαλείου’ με το κομμάτι, διεύκολυνε τη γνωστική αποσάθρωση ενός μεγάλου αριθμού πολιτών, ανέστειλε καθε αξιολογη απόπειρα μεταβολής από τα γνωστά κι ‘αγαπημένα’, ώθησε σε ποικίλα αδιέξοδα-των πολιτικών συμπεριλαμβανομένων.

Η ιστορία μελετά τους ανθρώπους μέσα στο χρόνο, έγραφε ο Μαρκ Μπλοχ, και η έρευνα έχει συνεχώς ανάγκη να συνδέει τους νεκρούς με τους ζωντανούς.

Η σύγκρουση όμως που μαίνεται στο δημόσιο χώρο τον τελευταίο καιρό με αφορμή ένα σχολικό βιβλίο του δημοτικού, δεν αφορά στην επιστήμη.

Σχετίζεται από την πλευρά της πλειοψηφίας αυτων που αντιδρούν με την Ιδεολογία.

Και σ’ αυτο το πρίσμα θα αποπειραθώ να την αναγνώσω.

* Ο Μarc Bloch (1886-1944) από τις ιδρυτικές μορφές της γαλλικής Σχολής των Annales στο μεσοπόλεμο αποτελεί εμβληματική μορφή της ιστοριογραφίας του 20ου αιώνα. Πρωταγωνίστησε στην υπέρβαση της ‘γεγονοτολογικής ιστορίας’, πρόταξε την έννοια της ιστορίας-πρόβλημα [histoire probleme], συνεισέφερε στην ‘ιστορία των νοοτροπιών’, ανέδεδειξε τις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες και τον δημογραφικό παράγοντα στην ιστορική ανάλυση.

Παλιός dreyfousard και οπαδός της μετριοπαθούς αριστεράς, o σπουδαίος αυτός ιστορικός με τη διεθνιστική επιστημονική προσέγγιση υπήρξε και ένθερμος πατριώτης: ο Μάρκ Μπλοχ συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση, συνελήφθηκε και βασανίστηκε άγρια από τους Ναζί. Τουφεκίστηκε το πρωί της 16ης Ιουνίου 1944.

Αναρωτιέμαι, πόσοι από όσους μιλούν σήμερα ως αυθεντίες για την ιστορία και τις ανάγκες της, γνωρίζουν πρωτογενώς το έργο του..;

20 Comments:

Anonymous shortstories1000 said...

Πόλύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή. Αν δεν έφευγε και το κείμενο λίγο αριστερά θα ήταν καλύτερα. Ή μήπως μόνο εγώ το βλέπω έτσι;

1/31/2007 08:40:00 PM

 
Blogger suigenerisav said...

Αν διαβάζοντας αυτο το κειμενο, αυτο σας έμεινε.. Τι μπορώ εγω να πω ..
(-:
Ολες οι αναγνώσεις είναι θεμιτές-αποκαλυπτικές δε, όχι μόνο γιαυτόν που γράφει, αλλά κυρίως για αυτόν που αναγιγνώσκει.

1/31/2007 08:53:00 PM

 
Anonymous shortstories1000 said...

Παρεξήγησις... δε μου έμεινε μόνο αυτό προς Θεού. Απλά περιμένω και τα επόμενα που θα είναι εξίσου ενδιαφέροντα. Ζητώ συγνώμη αν σας προσέβαλα.

1/31/2007 09:47:00 PM

 
Anonymous Π&Α said...

Φαντάζομαι ότι ο πρώτος σχολιαστής, εννοεί ότι κόβεται μια μικρή στήλη στην αριστερή πλευρά και αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα στη ροή της ανάγνωσης!

Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο και θα σαου καταθέσουμε κάποια στιγμή τις απόψεις μας, αλλά και τα ερωτήματα που προκύπτουν.

1/31/2007 09:48:00 PM

 
Anonymous bioannis said...

Πράγματι λείπουν μερικά γράμματα στα αριστερά. Ταλαιπωρήθηκα για να σε διαβάσω... αλλά σε διάβασα.

1/31/2007 10:11:00 PM

 
Anonymous gazakas said...

Πωπω!!! Απίστευτα παιχνίδια που κάνει η γλώσσα -ερήμην μας πολύ συχνά(προφανώς ισχύει αυτό που έγραψε ο π&α)! Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, ακριβώς επειδή φεύγει και λίγο αριστερά !!! Περιμένουμε τη συνέχεια...

1/31/2007 11:24:00 PM

 
Blogger Lost said...

ναι... έφευγε προς τα αριστερά, το είδα κι εγώ (συγγνώμη, συγγνώμη, εξαφανίζομαι μέχρι να δω κάτι με σεξ και χωρίς άγνωστες λέξεις).

2/01/2007 01:57:00 AM

 
Blogger suigenerisav said...

@
shortstories1000
απολογούμαι..
απίστευτο, ε (-:
(lapsus linguae, εννοώ!).
τσ, τσ, τσ.

@
π & α
any time

@
bioannis
συγγνώμη-αλλά ειμαι και απαιτητικός. Από εσάς περιμένω και σχολιασμό :-)

@
gazakas
το αυτό ισχύει και δι' υμάς.

@
χαμένη
πω-πω..
καλα, έχω εντελώς σεξο-πορνο-διαστροφικούς (φανατικούς) αναγνώστες μιλαμε! :-)
Υπομονή κορίτσια.
Καποια στιγμή θα τελειώσω με την επιστήμη και επιστρέψω με 'αλλα'-ξέρετε εσείς. LoL

@
προς πάντες αναγνώστες
Είναι _τόσο_ μεγαλο το προβλημα που να μην επιτρέπει να διαβαστεί το κείμενο μου;
Ο browser μου [mozilla], το βγάζει μεν εκτός γραμμής, αλλά είναι αναγνώσιμο. Να το ξαναστείλω ;

2/01/2007 02:25:00 AM

 
Anonymous shortstories1000 said...

Αυτό ακριβώς ήθελα να πω. Όχι για την τοποθέτηση του κειμένου ιδεολογικά. Καλημέρα και θα φροντίσω να είμαι πιο σαφής την επόμενη φορά.

2/01/2007 05:47:00 AM

 
Blogger Γιουτζίν said...

Για την ομογενοποιητική εθνική διαδικασία τι να πω, ή για τον ρόλο του σχολείου σε αυτή.. Όμως ρε αδερφάκι μου, πολύ από τα πάνω, κι ας "μελετά τους ανθρώπους στο χρόνο" η ιστορία, εγώ διαβάζω για θεσμούς και τα τοιαύτα.
Επίσης δεν θα πω τίποτε για τον υποβόσκοντα εκσυγχρονισμό. Για παιδική ασθένεια πρόκειται ;-)

ΥΓ. Τα γράμματα σου φεύγουν αριστερά. Δεν ξέρω, το πρόσεξες, μήπως να του δώσεις περισσότερη σημασία :-ΡΡ

2/01/2007 11:26:00 AM

 
Blogger suigenerisav said...

Βρε κα καλώς την!
"Για την ομογενοποιητική εθνική διαδικασία" δεν ξέρεις τι να πεις..
Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες από σένα-το ομολογώ. ;-))
Εκεί, όμως, που αρχίζω και μαγκώνομαι είναι σε εκείνη την εκτίμηση σου για την ιστορία 'από τα πάνω'.
Ξέρεις, το σχολείο αποτελεί τον _κατεξοχήν_ μηχανισμό ιδεολογικής εγχάραξης από τα πάνω-και τι να κάνουμε με συναφή εργαλεία και μεθόδους προσεγγίζω το ζήτημα. Αν όμως έχεις μια έτερη οπτική πιο customized [history from below, να πούμε για να θυμηθώ τον E. P. Thompson] να συνεισφέρεις στη συζήτηση, παραπάνω από καλοδεχούμενη..
Όσο για εκείνον τον 'υποβόσκοντα εκσυγχρονισμό για τον οποίο "δεν λες τιποτα", στο λέω ντρέτα: σ' αυτή την κουβέντα συγκεκριμένα, ψιλοπροβοκάτσια μου κάνει.
Θέλω να πω ότι πρόκειται για ένα αξιολογικό χαρακτηρισμό με αναγωγές σε άλλα πεδία, σε μια δέσμη σκέψεων (μου) που περιγράφουν (;) συνδετικά την ιστορία ως επιστήμη, την αντίληψη του εθνικισμού για τη σχολική ιστορία από το 19ο αι κ.ε. και τα τωρινά αδιέξοδα.
Εχεις άλλη γνώμη-nema problema.
Tαμπέλες σκέτες όμως και βαρειά φορτισμένες στη συγκυρία, όπως αυτή που ρουκετοειδώς εκτόξευσες, δε 'βοηθάνε'..
Πιστεύω.
[και νομίζω-καταλαβαινόμαστε]
(Υπογραφή)
'ασθενών παις' Η μάλλον 'παιδιόθεν ασθενής'..

2/01/2007 11:57:00 AM

 
Blogger Γιουτζίν said...

Χαχα, ok, πάσο για την 'προβοκάτσια' ή 'ρουκέτα'
-δεν ήταν όμως πυροτέχνημα αλλά συνδέεται με αντίστοιχες των σχολ εγχειριδίων μεταρρυθμιστικές κινήσεις των τελευταίων ιδιαίτερα ετών και την ευρωπαϊκή οικογένεια που αναφέρεις.
Για την συγκρότηση του ελλ έθνους δεν έχω τίποτα να πω -συμφωνούμε βρε παιδάκι μου.
Για τα εργαλεία από τα πάνω και τα τοιαύτα, δεν έχω καταλήξει, αλλά νομίζω ότι η ανεπάρκειά τους εκδηλώνεται στο επίπεδο των πολιτικών προώθησης των μεταρρυθμίσεων και της αντίδρασης ανθρώπων που εμμένουν σε προηγούμενα μοντέλα.

2/01/2007 12:08:00 PM

 
Anonymous Α. said...

"H ιστορία μελετά τους ανθρώπους μέσα στο χρόνο και η έρευνα έχει συνεχώς ανάγκη να συνδέει τους νεκρούς με τους ζωντανούς."

Αυτό που με τρομάζει πάντα είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να ζουν παρέα με -κατασκευασμένους συνήθως- μύθους και φαντάσματα του παρελθόντος παρά με τους ζωντανούς που υπάρχουν γύρω τους. Γ' αυτό μοιάζει αδύνατο να αφήσουμε πίσω τις αυτιστικές, εθνοκεντρικές ιστορίες και να βγάλουμε τις παρωπίδες από τις επόμενες γενιές.
Κι όσο με τρομάζει, τόσο είναι μονόδρομος για την ανθρώπινη φύση.
Το ίδιο κάνουμε σε όλα τα πεδία μαχών: Στον πόλεμο, στην πολιτική, στην επιστήμη, στον έρωτα...
Μπαλώνουμε με κάθε τρόπο τα οχυρώματα που είναι χτισμένα γύρω μας και προτιμάμε να σκοτωθούμε οπλισμένοι στο χαράκωμα αντί να ξεμυτίσουμε με λευκή σημαία -ίσως και με μια λευκή σελίδα για να ξαναγραφτεί πιο λογικά η ιστορία- και να δώσουμε το χέρι στον εχθρό - αντίπαλο - ανταγωνιστή - εραστή ώστε να ζήσουμε και οι δύο.

2/01/2007 12:32:00 PM

 
Blogger avissos said...

"το σχολείο αποτελεί τον _κατεξοχήν_ μηχανισμό ιδεολογικής εγχάραξης από τα πάνω-" Το σχολείο κ τα εγχειρίδια της ιστορίας αποτελούν σίγουρα έναν παράγοντα. όχι όμως κ τον σημαντικότερο.αν ήταν έτσι, οι πολιτικές μας πεποιθήσεις θα ήταν όμοιες κ απαράλλαχτες κ μέσω της "ομογενοποιητικής εθνικής διαδικασίας" θα είχαν εξανεμισθεί τυχόν ακραίες αποκλίσεις.

2/01/2007 03:12:00 PM

 
Blogger suigenerisav said...

@
Α.
Αν μου επιτρέπετε, το ουσιαστικότερο σχόλιο που έχω εισπράξει γιαυτά τα ζητήματα.
Είναι έτσι. Βρίσκω εξαιρετη τη (δια)σύνδεση των ετερογενών πεδίων!
:-)

@
άβυσσος
Ισχυρίζομαι:
"το σχολείο αποτελεί τον _κατεξοχήν_ μηχανισμό ιδεολογικής εγχάραξης από τα πάνω-"
Απαντάτε:
"Το σχολείο κ τα εγχειρίδια της ιστορίας αποτελούν σίγουρα έναν παράγοντα. όχι όμως κ τον σημαντικότερο."
Σχολιάζω:
Θέλετε μήπως να μας υποδείξετε κάποιον άλλο _θεσμικό_ [='από τα πάνω'] μηχανισμό ιδεολογικής εγχάραξης από το εκπαιδευτικό σύστημα;
Κάποιον 'σημαντικότερο παράγοντα' από την πολύχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση; -[η Ελλαδα ήταν μεταξύ των πρωτων χωρών που καθιέρωσαν το σχετικό μέτρο..].
Κάποια δομημένη, συστηματική δραστηριότητα του κράτους με ισχυρότερο αντικτυπο από τον κεντρικό θεσμό εμφυσήσης 'εθνικής ιδεολογίας' στις ευρύτερες μάζες;
Φοβάμαι πως δεν θα βρείτε..
Το σχολείο αποτελεί το θεμελιώδες-κάποτε και μοναδικό όχημα εμπέδωσης των κομβικών αντιλήψεων με ηγεμονικό χαρακτήρα του κράτους προς τους πολίτες του.
Αναντικατάστατος φορέας γνώσεων μα επίσης και _πεποιθήσεων_ για εμάς και τους 'άλλους'. Όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί 'από τα πάνω' [διοίκηση, δικαιοσύνη, στρατός, κλπ] λειτουργούν συμπληρωματικά προς αυτόν στο ζήτημα της εγχάραξης. Απλώς επανεπιβεβαιώνουν τα ήδη 'γνωστά'.
Στον 'μετέχοντα της ημετέρας (θεσμισμένης) παιδείας', τον ελληνοθρεμμένο..
Απειράριθμες οι σχετικές μελέτες.

Περαιτέρω, λέτε:
"αν ήταν έτσι, οι πολιτικές μας πεποιθήσεις θα ήταν όμοιες κ απαράλλαχτες"
Μα σε ότι αφορά στην αντίληψη μας για το παρελθόν, την ιστορία του έθνους μας, τα δίκαια μας, τους εχθρούς μας, τα παθήματα μας -[γιατί για ΑΥΤΑ μιλάει το σχολειό], θα έλεγα πως οι πεποιθήσεις μας [=των πολλών] είναι λίγ0-πολύ, όμοιες
:-)
Νομίζω πως με εννοείτε..

Τέλος, καταλήγετε:
μέσω της "ομογενοποιητικής εθνικής διαδικασίας" θα είχαν εξανεμισθεί τυχόν ακραίες αποκλίσεις."
Μα έχουν ΕΞΑΝΕΜΙΣΤΕΙ/ΑΛΛΟΙΩΘΕΙ, κλπ, "ακραίες αποκλίσεις".
Εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχουν πια [παρα μόνο ως πρόγονοι 'αναφοράς'/καταγωγής], Αρβανίτες, Αρωμούνοι, Σαρακατσάνοι, και -σε μικρότερο βαθμό- Σλαβομακεδόνες..
Χαρις ακριβώς στην εξαιρετική αποτελεσματικότητα ενός από τα ΕΛΑΧΙΣΤΑ εγχειρήματα που έφερε -ιστορικά- σε πέρας το ελληνικό κράτος: του εξελληνισμού των επιμέρους συνιστωσών του._

2/01/2007 04:05:00 PM

 
Anonymous α. said...

Ευτυχώς που βρήκαμε και ένα πεδίο στο οποίο συμφωνούμε.
;-)

By the way, το κείμενο όντως φεύγει αρκετά αριστερά και κόβονται οι λέξεις. Το διαπίστωσα διαβάζοντάς το τώρα από άλλο pc. Κάνε κάτι γιατί πολλοί θα δυσκολεύονται να το διαβάσουν και είναι κρίμα.

2/01/2007 05:18:00 PM

 
Anonymous keimgreek said...

ενδιαφέρον...
Κατά καιρούς σκέφτηκα:
- η ιστορία μπορεί να απλά να ικανοποιεί τους φετιχιστές του παρελθόντος
- η ιστορία είναι υπέροχο πράγμα, ειδικά για τους αργόσχολους
- κλπ
πάντως μου αρέσει η ιστορία. χεχε.
και το κείμενο σου το ίδιο.

2/01/2007 05:29:00 PM

 
Blogger tifoeus said...

αισθάνομαι πως θα υπάρξει και γόνιμη συνέχεια σ΄ αυτό το εξαιρετικό σου κείμενο...
για δοκίμασε με αλλαγή γραμματοσειράς, μήπως προσφέρεις ένα εκατοστό [δεξιάς] μετατόπισης στο σύνολό του

2/01/2007 11:47:00 PM

 
Blogger John Silver said...

αγαπητέ sui -
διάβασα λίγο από τα παραπάνω, έχω να καταθέσω ότι (το μόνο κομμάτι που πραγματικά με ενδιέφερε) στον έρωτα (και αλλού) είμαι υπέρ της λευκής σημαίας και κατά της αυτιστικής (εθνο- ή ό,τι άλλο)κεντρικής ιστορίας. Το γενικό βέβαια συμπέρασμα, αν μπορώ να συνοψίσω, είναι: καλό το κείμενό σου, αλλά φέρ'το λίγο πιο δεξιά, ρε παιδάκι μου, ώστε να είναι προσιτό σε όλους!

αυτά -
φιλάκια!

2/02/2007 07:08:00 AM

 
Anonymous Ροΐδης said...

ένα, ας το πούμε δοκίμιο διαμάντι!
έμαθα ακόμη κάτι για την κα Κουλούρη, που μέχρι προ τινός δεν γνώριζα...Τώρα βλέπω να ψάχνω τα κείμενά της.

Εκεί που αναφέρετε ο 19ος αιώνας και η δημιουργία των κρατών, μου ήρθε στο νου, η(κωμικοτραγική) Ιστορία του Νεοελληνισμού του Β. Ραφαηλίδη.

Μπράβο σου πάντως.

(άλλαξε σε παρακαλώ το λινκ σου, αν θες, βάλε αυτό του wordpress)

2/02/2007 08:19:00 AM

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home