suigenerisav

the party is over, mate..

2008-04-05T05:05:00.004+03:00

Περάσανε κιόλας πάνω δυο χρόνια που πρωτοάρχισα τη διαδικασία του blogging-αργότερα έμαθα πως η ελληνική απόδοση είναι 'ιστολογείν'.
Δεν μπορούσα προφανώς να φανταστώ που θα μ' οδηγούσε..
Σε τούτα δω τα δυό χρόνια συνέβησαν πολλά.

πέλαγο να ζήσω δεν θα βρω,
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο..

Το ξεκίνησα ένα παγωμένο βράδυ του Φλεβάρη 06 έχοντας μόλις γυρίσει από Καραϊβική και στο καπάκι Ρουμανία.
Λίγο μετά προέκυψε η Αγγλία και αναμονή της μεγάλης μετακόμισης.
Μετά ήρθαν τα πλευρικά ρεύματα, κατέληξα για λίγο να βρω τον εαυτό μου σ' ένα κυκλαδονήσι.
Ύστερα, ύστερα ... μπήκα σ' άλλο λούκι.
Με πήρε το ρεύμα και με πέταξε ίσαμε δω.

κάθε βράδυ,
βγαίνω να πνιγώ,
πότε άστρα,
πότε άκρη της αβύσσου

Στο διάστημα αυτό, ειδικά στα τέλη της πρώτης ηρωικής εποχής της μπλογκεριάς γίνανε φοβερά σκηνικά: ανακάλυψα [δλδ με ανακαλύψανε...] παλιοί φίλοι στις σκοτεινές λεωφόρους του διαδικτύου, αντιπαρατέθηκα με σοβαρούς, συνομίλησα με αξιολογότατους, πλακώθηκα με καραγκιοζοplayers. ;-)
Δοκίμασα να γράψω σε ενίοτε διαφορετικό μήκος κύματος, με κυρίαρχο το προσωπικό στίγμα.
Μπουχτισμένος από αντικειμενικές βεβαιότητες, την υποκειμενικότητα μου θέλησα να διακινήσω κατά τα κέφια μου.
[Όπως έλεγε και ο λατινοαμερικανός πάπας του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, 'για μένα, για τους φίλους, μου και για να ξορκίσω το χρόνο που περνάει'..]
Και άλλαξα φάσεις-αποτύπωσα τις ματαιώσεις μου, χάραξα τις πίκρες μου, σφράγισα τις αυταρέσκειες πρόσκαιρης χαράς.
Σάρκασα, νοστάλγησα, κραύγασα, ξεκατίνιασα, αγάπησα, πόνεσα.

πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι

Γνώρισα καινούριους ανθρώπους-πρόσωπα που θεωρώ πια φίλους μου καλούς.
Που είναι δίπλα μου-και με ρωτάνε τι κάνω στη ζωή μου.
Συναντήθηκα με απίθανες φάτσες και χαρακτήρες.
Συνδεθηκα ποικιλοτρόπως με διάφορους άλλους.
Επένδυσα και ακολούθησα φαντασιακά-σε μια σειρά περιπτώσεων την πορεία της επαφής.
Ρίσκαρα αλλά και τραβήχτηκα.
Έζησα δλδ. Όχι χωρίς απρόοπτα και κινδύνους..

κάτι κυνηγώ,
σαν τον ναυαγό,

Μπλέχτηκα κάποτε σε σουρεάλ σκηνικά, από αυτά που έχουνε πια περάσει στην [προσωπική] μικρο-ιστορία..
Πολλών ανθρώπων άστεα και νόων έγνω, τεσπα.
Αλλά, έφτασε η ώρα.
Η στιγμή που πλειστάκις είχα φανταστεί-με αμηχανία.
Είπα.. να βάλω μια τελεία.

ΔΕΝ έχω ειλικρινά αποφασίσει τι θα κάνω-αν θα επιστρέψω ή θα σκάσω κάποτε μύτη σε κανα εξωτικό νησάκι του δικτυακού ωκεανού, αλλά,
ξέρω προς ώρας, ότι θέλω να χαθώ..

τα χρόνια μου σεντόνια μου,
τσιγάρα να τα σβήσω

Ωστόσο, εδώ μέσα, άφησα αναρτημένο ένα ζωντανό κομμάτι του ανώνυμου (sic) εαυτού μου, να πάλλεται στη βούληση του άγνωστου αναγνώστη.
Ένα υβριδικό ημερολόγιο, ένα digital κιτάπι με ίχνη παλλόμενα μιας αναστοχαστικής (;) αυτο-αφήγησης.

Γλίστρησα λοιπόν φορτωμένος κι έσπασα.
Τις ρωγμές, ωστόσο, τις κράτησα συνειδητά ανοιχτές.
Εισόδους για τολμητίες παρεισφρύοντες.
Αισθάνομαι πως έτσι σταθμίστηκα από οικείους και 'αγνώστους'.
Το 'νιωσα αυτό-δημιούργησα απογοητεύσεις, αναπροσδιορισμούς και προσδοκίες.
Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω.. ;-)

Νιώθω πως αυτό ήτανε.
Εδώ και κάτι μέρες.
Εκανε τον κύκλο του το πράγμα.
Φτάσαμε στο Adios.

Τhe party is over, m8!
- στα πανηγύρια και στις γυναίκες πρέπει πάντα να φεύγεις πριν κατέβει ο διακόπτης της μουσικής.
Αν πάλι δεν προλάβεις θα μείνεις με τα απόνερα.
Και βάρδα να μην υποφέρεις από ναυτία.. ;-)

Ηasta la vista baby-κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι.
Αν με ψάξεις, κάπου θα με βρεις..

..το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι..

αυτή η νύχτα μένει
[στη συγκλονιστική εκτέλεση της Δήμητρας Παπίου-πήγα να τ' ακούσω απόψε-πριν ξημερώσει από την Καίτη Ντάλη-αλλά ξέρεις..]

Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα

2008-03-19T03:00:00.006+02:00

H Kαρυοφυλλιά ήταν εξαιρετική χθες.
Αν, εξακολουθώ να τη θεωρώ υπερτιμημένη, παραμένει μια κορυφαία ερμηνεύτρια.
Βγήκαμε όλοι μαζί μετά με Σωτήρη και Κατερίνα για κάτι πρόχειρο.
Συνολικά, το στήσιμο και η σκηνοθεσία του φίλου μου, once more μου έδειξαν τι σημαίνει χαμηλοί τόνοι και ευαισθησία.
Μένω κολλημένος στη φράση που προφέρει, καθώς το όνειρο κλιμακώνεται, η Καρυοφυλλιά-Έμιλυ: "η ενασχόληση με την ποίηση, είναι κι αυτός ένας τρόπος θανάτου.."..
Φλασάρω με impact στην απέναντι πολυθρόνα.
Της χαμογελώ αχνά λέγοντας κάτι ασήμαντο. Με κοιτά.
Ανταποκρίνεται με εκείνο το ιδιαίτερο μειδίαμα που δεν σου επιτρέπει να αντιληφθείς αν εκφράζεται ή συνεχίζει να παίζει την προηγούμενη ηρωίδα. Παρεμβάλλεται κάτι άσχετο.
Ζεστή χειραψία λήξης.

Εspresso με το Σωτήρη στη Μαβίλλη.
Lungo.
Απογευματάκι με σπασμένες αχτίδες.
Έχουμε βγει από τον ζεν όροφο με τους γκρίζους γραφειοκράτες. Ο δικός μου έκανε casting σε όλα τα γκομενάκια του Μαγαζιού. Τους έπαιρνε μέτρα κανονικά..
Έκοψε, λέει, φλέβες με το character του κλητήρα μας.
"Ρε μαλάκα", νεύω σε κάποια φάση, "εμένα πως με κόβεις;"
"Α, καλά.." κάνει στο φτερό. "Φτυστός ο Τόνυ Σοπράνο αγόρι μου!"
Και γαμηθήκαμε κι οι δυό στο γέλιο..

Μπαίνω σπίτι. Τα φώτα σβήνουν. Ξετρυπώνω κεριά, κεράκια, κηροπήγια, καντήλια αρωματικά και ποικίλα κεροειδή.
Αράζω καναπέ.
Έξω, βουή
Όταν πέφτει το ρεύμα, θυμάσαι ν' ακούς.
Να αναγνωρίζεις δλδ όλα αυτά που οι λάμψεις από το πι-σι-, την τι-βί, το σι-ντι κάλυπταν.
Logico ? >(που λέει κι ο αμίγος μου ο Σέρτζιο στη Βενεζουέλα).
Ξεκινάω με κέφι να διαβάζω το requiem του αιρετικού Νίκου Νικολαϊδη.
Μια στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα.

Ιvy για βραδυνό με τους κολλητούς.
Εργένικη μάζωξη με όχι τόσο προβλέψιμες θεματικές και 'μεγάλες' αποφάσεις μεταξύ φίλων που επισφραγίζονται με τον παραδοσιακό ανδρικό τρόπο όσων ανδρώθηκαν στα '80s.
'Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα'
Πριν το φινάλε, ο dj βάζει ένα από τα (πολύ) αγαπημένα μου

Ι know all there is to know about the crying game
I ve had my share of the crying game

First there are kisses, then there are sighs
And then before you know where you are
Youre sayin goodbye

One day soon I m gonna tell the moon about the crying game
And if he knows maybe he ll explain

Why there are heartaches, why there are tears
And what to do to stop feeling blue
When love disappears

I know all there is to know about the crying game
I ve had my share of the crying game

First there are kisses, then there are sighs
And then before you know where you are
You re sayin goodbye

Dont want no more of the crying game
Dont want no more of the crying game
Dont want no more of the crying game
Dont want no more of the crying game

that's the living..

2008-03-15T04:05:00.001+02:00

Are you aching for the blade?
That's OK, we're insured
Είμαστε ρε πούστη..;

Are you aching for the grave?
That's OK, we're insured
insured, indeed..

We're getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
κοιτώ τον ανοιχτόχρωμο τοίχο. εστιάζω τη ματιά μου και νιώθω πως τον τρυπάω.
ντρρρ, πετάγεται άσπρη σκόνη.
από πίσω βγαίνουνε φιγούρες γνώριμες. οικείες. ακούγονται γέλια.
το ηχόχρωμα είναι γνωστό.
η ευγενία, η δήμητρα ακούγονται.
ο φώτης ξεπροβάλλει: "έλα μπαμπά". υψώνω το χέρι-μου γνέφει.
'στο 'χα πει', μου κάνει με το δάχτυλο.
υψωμένο.
γυρνώ την πλάτη.
ξαφνικά κάνει κρύο.

Daniel's saving Grace
She's out in deep water
Hope he's a good swimmer
Daniel plays his ace
Deep inside his temple
He knows how to serve her
. . .
[ακούγεται υπόκωφος μα συνάμα εκκωφαντικός ο ήχος της σιωπής]
στα βαθειά νερά δεν υπάρχουν παφλασμοί-μόνο σιωπές που διακόπτονται από τον ήχο του σουέλ..

We're getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
We're getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
Αγαπημένο τραγούδι-καιρό τώρα.
Τ' ακούω και ξεσηκώνομαι.
Βαλβίδα, νεύρα τεντωμένα, αναμονή για την εκπυρσοκρότηση της εκκίνησης.
Στιγμές κρίσης.
Εκτίναξη, λάκτισμα, άλμα προς τα εμπρός.

Daniel drinks his weight
Drinks like Richard Burton
Dance like John Travolta
Now
Daniel's saving Grace
He was all but drowning
Now they live like dolphins
Σήμερα τσαγκαρο-παράσκευο. Α hell of an action.
Στο Hell's Kitchen το prosecco με τη Β. ήταν μια όασις.
Στο Chez Lucien αργότερα το βράδυ αμέλησα να πάρω το σωστό πιάτο.
Ακόμη περισσότερο, αμέλησα να ασχοληθώ με την παρέα που ο καλός θεός των bistrot έστειλε στο τραπέζι της γαλλικής κοινοκτημοσύνης.
Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου.
Shame on me.

We're getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
We're getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
Χάνομαι στο διαμαντένιο ουρανό-βλέπω τη λάμψη, μα δεν ακούω τον ήχο.
Μόνο μυρίζω. Φυσάω τη μύτη μου. Μπούκωσα από τις αναδύουσες οσμές.
Μυρίζει ξεχωριστά μα λίγο βαριά.. σαν τη στάλα στον περιφερειακό του Καρέα όταν πλαγιάζεις με 140 και βλέπεις -πολύ κοντά εσύ- τη δροσιά στην άκρη του κράσπεδου.
Και πέφτεις, πέφτεις, πέφτεις-μέχρι που τη βλέπεις να αλλάζει σχήμα και να γίνεται μάτι πε-λώ-ριο .. που σε κοιτάει αυτό.
Είναι η δεύτερη έντονη μυρωδιά που ανακαλείς. Στη μνήμη της ψυχής σου.
Βάζεις και τις δυό κατά μέρος, και πνίγεσαι σε ένα καλό speyside.
Εσύ, με ρώτησες χθες για το πως συμβιβάζομαι με αυτό; μαθαίνοντας να ζεις με την αβεβαιότητα-ζόρικο πράγμα φλωράκο μου, εσύ που δεν κατέχεις.
Αλλά, υπαρχουν πράγματα ma8ey.
Bάρητα, ενοχές και χρέγια που δε μετριούνται στην παλάντζα.
[Κάτι σαν την 'παράφρονα μεταβλητή' που ελεγε -για άλλο θέμα- χθες βράδυ ο Σταύρος στα παρτάλια.]
Θα δούμε ρε φίλε, θα δούμε, είδαμε δλδ.
Και ασφαλώς, 'δώκαμε, δώκαμε'!

We're getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
Oh, getting away with it all messed up
Getting away with it all messed up
That's the living
προφανώς ο κόσμος κυλάει γύρω μας-για κάποιους και μετά τα 8.
18, 28, 38.
Κάποτε πίστευα πως το 8 είναι ο τυχερός μου αριθμός.
δεν αγόρασα ποτέ λαχείο στο λήγοντα, μήτε έριξα ποτέ μπιλιά στο 8 μαύρο >[όλο στα κόκκινα έπαιζα γιαυτό πήρα τα (*&^% μου], αλλά για κάποιο λόγο το πίστευα.
και κάποτε θυμάμαι να μετράω και τα πλακάκια στο πεζοδρόμιο. μη λησμονήσω ν΄ακουμπήσω το 8.
περιοδικότητα δεκαετίας στη ζωή..? το καρμικό 8.
Το σήμα του άπειρου, της γυναικείας γονιμότητας για κάποιους πολιτισμούς, το στίγμα της απώλειας (;) ενίοτε για μένα.
hard 2 say..

Getting away with it
We're getting away with it
That's the living
That's the living..

ο γορίλλας .. και άλλες -καθαροδευτεριάτικες- ιστορίες...

2008-03-10T18:59:00.001+02:00

Ζωή, μασκαράτα.
Ηρθε κι η καθαρά δευτέρα και οι μάσκες ακόμη εκεί..!
Μούφα νομοσχέδια, fake αντιδράσεις, συλλαλητήρια μεταμφιεσμένων Ζορρό για τη Μακεδο(Νίτσα) ΜΑΣ, ο Τσιπράκος μοτοσυκλετιστής, ο Γιωργάκης-ριζοσπάστης 'keeps walking', ο Γκαργκάνας ευαισθητούλης, ο Ολυμπιακός κερδίζει, λέει, τις εντυπώσεις στο Stamford Bridge κι ο Καραγκιόζης φούρναρης..

Ζωή σα γραμματόσημο-σε κολλάνε και σε στέλνουνε καλιά σου, όπου γουστάρουνε
Ζωή σαν ηρεμιστικό-καταπραϋνει τα άλγη, ώστε να πάμε όλοι από ασύγγνωστο άνοια.
Πέσαμε σε κακή συναστρία, μην ειν' ανάδρομος ο Ερμής..;
Δεν ξέρω.
Frankly, my dear..
[Μόλις επέστρεψα από εκδρομή και δεν είμαι για πολλά ;-)]

Στον πεζόδρομο της Κοραή.
Παρκάρω λίγο πιο πέρα από το Green.
Στο παγκάκι, πλάγια ματιά στο ζευγάρι που κοιτιέται.
Παράταιρη εικόνα-μα τρυφερή.
Εκείνος, εμφανώς μετανάστης κοντά στα 50 (;), φτωχικά ντυμένος, κουρασμένα ζυγωματικά-εκείνη γηγενής, λίγο μικρότερη, σαν από μακρινή επαρχία, άβαφο πρόσωπο σαν κυρία του κατηχητικού από τα 50's.
Κοιταζόντουσαν στα μάτια.
Η στάση του σώματος, κάθονταν σε γωνία και σε κάποια απόσταση, μαρτυρούσε ανοικειότητα μεταξύ τους.
Εκείνη τη στιγμή μάλλον θα γνωρίστηκαν.
Αλλά υπήρχε μια φλόγα..

"Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη", γράφανε κάποτε στους τοίχους.
προς το παρόν μόνο το δίκιο της Φάνης, βλέπω στα πέριξ.
αύριο-μεθαύριο της καραπουτ@ν@ρ@ς στο κέντρο.
προσωπικά, δεν δίνω δεκαράκι παλαιϊκό για όλα τούτα-έχω βεβαιωθεί πως δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω σύνταξη ούτε του αγίου π0^Τ$0Υ ανήμερα.
one way or another, θα 'χω τινάξει τα πάπαλα νωρίτερα.
δεν θα ζήσω για να δω το τέλος του πάρτυ.
κυνικό, ε..;
μπορεί-αλλά η -περίφημη- "αλληλλεγγύη των γενεών", το κοινωνικό συμβόλαιο στο οποίο δομήθηκε το νεοτερικό κράτος πρόνοιας τα 'χει κακαρώσει.
και όχι μόνον χάρις στην ευθύνη του 'ληστρικού' κράτους και της 'νεοφιλελεύθερης λαίλαπας'...
ποιός στ' αλήθεια πιστεύει πως η βάρκα με τα -όποια- μπαλώματα αντέχει ..;
μπορούμε να ολοφύρομαστε όσο θέλουμε-αλλά να μη δουλευόμαστε κιόλας._
Ποιός θα μας σώσει..;
Από μεσσίες χόρτασα-μήπως κανας γορίλλας να 'ναι η λύσις για τους "συναθροισμένους στην αγορά".. ;

νομίζω πως η διασκευή αυτή του Χρήστου Θηβαίου από το ομώνυμο γαλλικό τραγουδάκι, λέει πολλά

Όλα τα λεφτά, ωστόσο, η πρώτη εκτέλεση:
Georges Brassens - Le Gorille (Bobino, 1972)
last but not least, προσοχή στη λαγάνα, μη σας κάτσει βαριά, ε..

time is my everything, λέει ο Ian

2008-03-01T22:38:00.000+02:00

Κωλοβδομάδα. Dull with shadows.
Δυνατές εικόνες-πόνος σε μια αδύναμη πόλη.
Μαυρούλες downtown έχουν πλημμυρίσει τις γωνίες πουλώντας πίπες.
Θα μου πεις, βέβαια, κι οι άλλοι τί διαφορετικό κάνουν..; Βασικά, πουλάνε ακριβότερα..
Δήθεν μοδάτοι τσαρκάρουν στα κολωνάκια, κάτι τέως φρίκουλα με τινές απροσδιορίστου γυρνάνε στα αναβαθμισμένα εξάρχεια. Οι αποδέλοιποι μπλογκάρουνε.
Είτε δεν έχουνε τίποτα καλύτερο να κάνουνε-είτε, στο θράσιο μετερίζι της 'αντίστασης' συ-λαλούνε ενάντια στην εξουσία, στη φίμωση και στον καψαμπελισμό.
Γιατί άμα καεί τ' αμπέλι-που 'ναι και χλωρό, μετά την έβαψες..

Απόκριες, λέει.
Αντιστροφή δλδ της κανονικότητας των πραγμάτων.
Ανατροπή της καθημερινότητας.
Και όμως, φέτος δεν είδα ούτε έναν ντυμένο άνθρωπο να κυκλοφορεί..
Θα φταίει η όρασις μου.

Εριξα μια ματιά στα ρολόγια που βρίσκονται στο άναρχο τούτο σπίτι.
Είδα ενδείξεις για τέσσερις διαφορετικές ώρες: το πιθανότερο είναι να μεταβαίνω σε έτερες time-zones κινούμενος στους τέσσερις τείχους και στις επτά διαστάσεις κατά βούληση. .

Βούληση. Δύσκολη λέξη.
Συσχετίζει το εγώ με το χρόνο. Θέλω να κατουρήσω. Θέλω να παίξω μπάσκετ. Θέλω να γίνω καλός μαθητής.
Θέλω να πετύχω στη ζωή μου. Θέλω όσα μου αναλογούν, σκέφτεται, όχι χωρίς μελαγχολία.
Θέλε.

Θέλοντας και μη, πειθαναγκαζόμαστε.
Ο χρόνος, λέει, είναι αμείλικτος. Με απασχολεί πολύ τελευταία αυτό-μπας και ξέρω κάτι πιο πονόψυχο..;
Θέτουμε ως αξίες αυτά που έμπρακτα ξορκίζουμε, φοβόμαστε αυτά που μας έλκουν, καταναλώνουμε το φόβο μας γιατί αδυνατούμε να αισθανθούμε οτιδήποτε διαφορετικό.
Μας μπερδεύει.

Μπέρδεμα στα πάρτυ, πάρτυ στις λαϊκές.
Λαός που βρήκε λίγη φλεβαριάτικη ζέστη και ξαμολύθηκε στα καφέ και στα ποικιλώνυμα αποκριάτικα events. Και ποιός τον πιάνει.. Η Β. μου 'πε για το πάρτυ στο Interni, η Ε. λέει για Warehouse. Tiς ευχαριστώ-αλλά δεν θα προσέλθω.
Βαρέθηκα όψιμα απόψε.
Θα πάω για τσαι με πινάκλ.

And child, don't you fear anything
For all of the wicked men,
shall have to stand in line
I know you're gonna see it in the fullness of time

πρόσκληση για τη σελίδα 123 - clocks on piano

2008-02-26T08:54:00.001+02:00

Τσιμπάω μια πρό(σ)κληση από τον προσφιλή μοι μάγερα να συμμετάσχω στο δικτυακό μπλογκοπαίχνιδο του πρόσφατου συρμού.
Οι κανόνες της εν λόγω σουρεάλ γραφής απαιτούν να απλώσεις το χέρι σου και να τσιμπήσεις το κοντινότερο προς εσέ βιβλίο.
Εν συνεχεία, (λέει) το ανοίγεις στη σελ. 123 [που προφανώς θα 'χει πιο καλό φενγκ-σουι] και εντοπίζεις την πέμπτη πρόταση [μάλλον περίοδο θέλει να πει ο ποιητής, υποψιάζομαι].
(Αν είναι δε μικρό, παίρνεις το επόμενο βιβλίο που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες-όχι το ΝΙΤΡο δεν πιάνει..)
Κατόπιν, αντιγράφεις έκτη, έβδομη και όγδοη περίοδο [ματα-ξανα-υποθέτω] και το κάνεις forward>πάσα στους επόμενους πέντε (5) φουκαράδες/αργόσχολους που δεν έχουν να κάνουν κάτι καλύτερο να σκοτώσουν την ώρα του...

Πάμε λοιπόν,
από τη ενδελεχή μελέτη της Βάσως Ψιμούλη, Σούλι και Σουλιώτες, (Εστία 2005) που χάζευα τελευταία για να βρώ κάτι-ένεκα οι μέρες και βρίσκεται στη διπλανή ντάνα...
"Και οι δύο ομάδες θα διεκδικήσουν και θα διαδραματίσουν έντονο πολιτικό-στρατιωτικό ρόλο στην περιοχή, μέχρι την εμφάνιση και επικράτηση του Καρόλου Τόκκου.
Κάτω από την ηγεσία του τελευταίου, οι αλβανικές ποιμενικές ομάδες θα ενταχτούν στο στρατιωτικό και πολιτικό σύστημα της χώρας.
Ήδη, όμως, από τα μέσα του 14ου αιώνα -εποχή στην οποία τοποθετούμε την έναρξη της διείσδυσης των αλβανικών ποιμενικών ομάδων στην Ήπειρο και Βαγενιτία-, ο ελληνόφωνος βυζαντινός πληθυσμός της υπαίθρου πρέπει δημογραφικά να είχε υποχωρήσει".

Μερσώντας δια την τιμή τον φίλο Αθήναιο, πετάω το μπαλάκι στους: στη Δυσδαιμόνα από το checkpoint, στην Alien Lover, στη M. που φτιάχνει τα γ@μ@τ@ linguini-κι ας μην έχει tabasco, στη Μαργαριταρένια και -ειδική συμμετοχή!- στο Θείο Ισίδωρο.
[ανάθεμα δλδ κι αν κανένας τους ασχοληθεί-αλλά λέμε..]
ΥΓ. Ας έχεις όμως υπόψη ΕΣΥ που το διαβάζεις, πως άμα ΔΕΝ ανταποκριθείς στην πρόταση τούτη, μεγάλο κακό μπορεί να σε βρεί..!
-Eνας (πρώην) γ.γ που 'μοιαζε με Μεξικάνο το αμέλησε και μετά πήδηξε από ένα μπαλκόνι, ένας άλλος-πρωθυπουργός αυτός δεν το έπραξε και τρέχει και δε φτάνει, ένας άλλος προχτές στην Κύπρο έχασε τις εκλογές, κλπ.
Αντίθετα, για να δείτε τι κάνουνε αυτοί που με συνέπεια το διακίνησαν,
ένας μαύρος στο Αμέρικα σαρώνει ως τυφώνας τις -εκεί- πολιτείες, ένας κοντός αγενής Γάλλος παντρεύτηκε μια κούκλα-πρώην μοντέλα, ένας δικός μας απλός δημοσιογράφος βρέθηκε με 5-6 μύρρια ευρώπουλα στα χέρια, ένας άλλος -cool αυτός- που κρύβεται πίσω από τις λέξεις έγινε αρχηγός ενός κόμματος που πάει με τα 1000, κλπ, κλπ
[για να ξέρετε δλδ τι θα κάνετε..]

Η ινστρουμένταλ μορφή του αγαπημένου clocks on piano..

Lights go out and I can't be saved
Tides that I tried to swim against
Have brought me down upon my knees
Oh, I beg, I'm begging please
Come out, all things unsaid
Shoot an apple off my head
And a trouble that can't be named
The tiger's waiting to be tamed

You are
You are

Confusion never stops
Closing walls and ticking clocks
Gonna come back and take you home
I could not stop what you now know
Come out upon my seas
Curse missed opportunities
Am I a part of the cure
Or am I part of the disease?

You are
You are
You are
You are

And nothing else compares
Oh, nothing else compares
And nothing else compares

You are
You are

Home
Home
Where I wanted to go

αποσπερίτης..

2008-02-22T18:30:00.001+02:00

H μέρα φεύγει, ποιος την κλέβει;/ Ήξερα μα ξέχασα.
Σκούρα τα πράγματα, στρατηγέ μου.
Υπάρχουν στιγμές που με τη βία θυμάσαι τ' όνομα σου. Αυτός ο Eisenhower, ο Αλτσχαϊμερ ή κάποιος τέτοιος, τέσπα φταίει.
Ποιός κλέβει τη μέρα; Ποιός πήρε το τυρί μου;
Δεν θέλεις να ξέρεις-δεν θέλεις καν να 'σαι εκεί.
Αρκείσαι να καταγγέλεις εμφατικά τους άλλους.
Βέβαια, ποιοί είμαστε εμείς και ποιοί άραγε οι άλλοι σ' αυτό το περίεργο παιγνίδι του χαμού..
Σαθρά ως ανύπαρκτα τα εξωτερικά σημεία αναφοράς. Οι παραδοσιακές σταθερές.
Οι πυξίδες με τη βοήθεια των οποίων οι άνθρωποι αναγνώριζαν τα σημάδια του χώρου και τις απειλές του περιβάλλοντος καιρού.
Καθημερινά ανακαλύπτεις συνάφειες που σε προβληματίζουν.
Κι ακόμη χειρότερο, αποκλίσεις από αυτά που θεωρούσες δεδομένα-και φοβάσαι να δεις κατάματα. Πως άλλαξαν.
Το μέσα -ίσως- μένει-κι αν το θυμάσαι πια δλδ..
Αλλά χρειάζεται ν' απλώσεις το χέρι σου..

Όσοι δουλέψαν κι όσοι παιδέψαν/ τα λερωμένα πέταξαν.
Πάλι έγινε χάρβαλο η ετερόκλητη παρέα πριν μας βρει το αποψινό ξημέρωμα.
Το sms μιλούσε για καθολική συγκεντρωση με agenda πολιτικά προφανή. Δεκαεπτά χρόνια δεν μπορέσαμε ως κράτος και ως πολίτες ως να βρούμε ένα σημείο διεπαφής-θα βρούμε τώρα.. ΜΑ τι λες τώρα-αφού "είναι στραβός ο γιαλός".
Και δεν αναρωτιούνται οι κάφροι τι στράβωσε στο δρόμο.
Opinion makers, σου λέει μετά με impact αυταπόδεικτο στο μπουρδέλο που ζούμε. Dumb and dumber κατάσταση, λέμε.
Ο ένας ξέρει, λέει, από μέσα: μίλησε με τη Ντόρα, συναντήθηκε με το Γιώργο και είναι φίλος του Διαμαντή του πρέσβη που έχει αναλάβει την διαπραγμάτευση-άρα τι να του πεις (κι) εσύ. Ο άλλος ήταν στο Πολυτεχνείο, οπότε τι να του πούμε και μεις οι άκαπνοι. Ο τρίτος, ως δημοσιογράφος αποκλείεται να μη σου σπάσει τα @ρχίδ!@ στο παπατζηλίκι. Ο τέταρτος, ως εκ της θέσης του, θα σε πάει συνδικαλιστικά. Ο πέμπτος είναι ο πιο πετυχημένος concpiracy theorist έχω ακούσει εδώ και χρόνια-είναι τόσο θεός που πιστεύω πως μας δουλεύει όλους ψιλό γαζί. Ο έκτος έχει κάνει την παραδοξολογία επιχείρηση με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Ο έβδομος είναι κολλητός του Μπένυ-κι αυτό τα λέει όλα στο πόσα κιλά μ@κ@κας είναι. Ο όγδοος...
Στη χώρα του ότι να 'ναι, η ώρα είναι πάντα τώρα.
Δεν υπήρξε ποτέ χθες-και το αύριο είναι ραμμένο στα μέτρα σας.
Δε γαμιέστε και εσείς κι ο γρύλλος σας. [period].
Τα φώτα ανάβουν/
να προλάβουν/ της νύχτας το μετέωρο.
Ώρες-ώρες τη νιώθεις την αγωνία. Την κόβεις με το μαχαίρι σαν περνάει από δίπλα σου. Ένα μετέωρο-όλα. Και η λάμπα τρεμοπαίζει. Θα προλάβεις..;
Δεν προλαβαίνεις, όμως. Ποτέ δεν προλαβαίνεις. Νομίζω.
Μπορεί να κάνω και λάθος.
Αλλά δεν κάνω. Όχι τώρα. Όχι σ' αυτό..

Tα βήματά μας, άθελά μας,/
είναι δώρα ακριβά/
γι' αυτούς που μένουν και περιμένουν/
το σούρουπο μιαν αγκαλιά.
Μεγάλη κουβέντα, Θανάση.
Θα (σ)το ΄λεγα κι από κοντά δηλαδή.
ΟΤΑΝ ερχόμασταν..
Για Κυριακή λέγαμε-μα δεν έκατσε.
Κάτσανε άλλα.
Αλλάξανε σχήμα οι αμμόλοφοι και μέγεθος οι θίνες..
Κι από άμμο, γεμίσανε με πάγο.
Περίεργο πράγμα ο πάγος.
Απέξω συνώνυμος της οδύνης του κρύου-απο μέσα, ωστόσο, προστατεύεσαι. Κέλυφος επιβίωσης το λευκό βελούδο που ντύνεσαι.
Όχημα λησμονιάς.

Mες στο σκοτάδι, θα 'ρθουν πάλι/
μακρινές μαρμαρυγές/
να ψιθυρίσουν, να μας θυμίσουν/
τρεις απανωτές φορές.
Θα 'ρθουνε, λες;
Το σκοτάδι, μου 'λεγε μια φίλη, είναι για να το φοβάσαι.
Σαν είσαι παιδί. Τρέχεις να προστατευτείς από το βάρος του.
Κουκουλώνεσαι λοιπόν και κοκκαλώνεις. Και περιμένεις να φύγει.
Εγώ πάλι, γιατί πιστεύω ότι είναι το φως που φοβάσαι ..;
Το φως που δίνει τέλος στα άμορφα δημιουργήματα.
Αυτό που λούζει τα βάρη που ξορκίζεις. Τα τρίτα βάρη που σε φορτώνουν και δεν τολμάς ν' αντικρύσεις.
Αν προκύπτει και ν' απαρνηθείς.

Μολαταύτα, έχω προσέξει πως τα πας καλά με τα πηγάδια.
Σε σαγηνεύει το σκότος τους.
Καθώς κατεβαίνεις.
Και ανασκάπτεις.
Εξάλλου, τις πιο τολμηρές και θεαματικές απόπειρες, μου φαίνεται, στο σκοτάδι τις θέλεις.
Βαφτισμένη η αλήθεια σου σ΄αυτό που κανείς δε βλέπει.
Η έτσι νομίζεις.. ;-)

Kι εσύ αποσπερίτη μου/
του δειλινού ταιριάζεις./ Άδολα είναι τα μάτια σου/ και μην τα κατεβάζεις. (...)

ήτανε μια φορά..

2008-02-19T23:50:00.003+02:00

Ορατότης μηδέν, που λέει κι ο Σεφερλής.
Literally αλλά και μεταφορικώς.

Το βράδυ οι δρόμοι της πόλης γλιστρούν.
Το πρωί πάλι ολισθαίνουν εκείνοι που μας συνδέουν με τους γείτονες.
Τα όνομα μας>"που είναι η ψυχή μας", το διχοτομούμενο Κόσσοβο, η μετεκλογική Κύπρος βγήκαν απ' το συρτάρι και κρίνονται στα τραπέζια.
Ακούω ένα μ@κ@κ@ στο γυαλί πίσω μου να λέει μόλις τώρα "η θέση μας είναι πολύ απλή"-γιατί τώρα οι υπόλοιποι δεν την καταλαβαίνουμε, έλα ντε..
Η πλάκα είναι που τώρα που συζητιέται επιτέλους το πράγμα, δεν είναι κανείς εδώ για να το παρακολουθήσει.
Έχουνε παγιδευτεί στο χιονιά, κουλουριαστεί στα παπλώματα, συνωστιστεί στα καφέ, εγκλωβιστεί στα σουπερ-μάρκετ.
Έχεις την εντύπωση, πως ότι και να γίνει πια δεν μας αγγίζει.
Στον τέτοιο μας σαμπάνια και γύρω-γύρω μέλισσες..

Και κανείς-κανενός.
Ο 'διεμβολιστής' Τσίπρας έχει γίνει πρώτη μούρη στο Καβούρι.
Για τον ίδιο λόγο που ο πάλαι ποτέ 'τρέντης' Γιωργάκης κάνει παρέα μόνο με κλαίουσες ρέγκες.
Γιατί είμαστε ως λαός, γνήσια τέκνα τουυ ΧΑΑ: αγοράζουμε στην προσδοκία και πουλάμε στην είδηση.
Τσιμπάμε στη μαλακία του εκάστου Παπάρα και πριν αλέκτωρ λαλήσαι once, έχουμε ρίξει την κλωτσά.
Όσο παράλογα επενδύουμε σε ανύπαρκτους μεσσίες τον καιρό του χιονιά, τόσο εύκολα πυρπολούμε ξερά μαζί με τα χλωρά.
Κυρίως μάλιστα αυτά..
Εχω αρχίσει να πιστεύω ότι η επόμενη ελπίδα του Έθνους πρέπει να αναζητηθεί στους προσκόπους ή άντε σε κανα κατηχητικό.
"Ο καιρός γαρ εγγύς".

Αδράνεια απίστευτη.
Η επαναφορά του Α(υ)νάν, η νέα γκατζετιά στο facebook που μου 'δειχνε η Ρόζα στο γραφείο, οι προτάσεις της Φάνης για το ασφαλιστικό, το αλάτι της πολιτικής προστασίας που βρέθηκε λίγο ενάντια στον παγετό..
Κόβω μόνο εγώ φλέβες ή υπάρχει οργανωμένο σχέδιο να μας εξοντώσουν από βαριεστημάρα..;

Πιο πριν είχα πάρει το Μήτσο τηλ να πάμε να φάμε στο αγαπημένο μας ιταλικό πίσω από την πλατεία-πάλι με γκόμενα ήτανε-τι θα κάνω μ' αυτό το παιδί..
Μου 'στειλε μήνυμα ο Μίλτος για Guzel αύριο-πάρτυ τάϊμ, ο μόνος θεός της πόλης.
Τουλάχιστον να πιούμε με καμιά δικαιολογία..

Χθες βράδυ διάβασα τυχαία πως ο παιδικός μου κολλητός έγινε πρόσφατα EMI-awarded στο Χόλυγουντ για τις ινστρουμένταλ μουσικές δημιουργίες του.
Θυμήθηκα τα χρόνια, early 80's-τότε που μυήθηκα σε epic melodies, χαρντ ροκ και τα σχετικά από τον wo0ow rocker Jimmy. Στο διαμέρισμα του τιγκαρισμένο στο βινύλιο, στις rok μυθολογίες, στην αμερικάνικη κάντρυ και στα vibes από τις ηλεκτρικές..
Το πίστευα από τότε αυτό το παιδί πως θα 'κανε τα όνειρα του. Όπως λέει κι ο φιλόσοφος Notis "η ζωή ευνοεί τους πολύ τολμηρούς, τους τρελλούς και τις αξίες".
Του 'στειλα κι ένα μαιηλ επαφής μετά από σχεδόν 1/4 του αιώνα..
Μαμά γερνάω.

Το σούρουπο βουλιάζουν οι επιθυμίες μας-λένε οι ψυχολόγοι.
Στο γέρμα της ημέρας.
Κι εγώ απόψε θέλω να τραγουδήσω.
Nα βγάλω το μέσα μου.
Λέω να πιέσω τα ρεμάλια να στησουμε το γνωστό νταβαντούρι στη Λεύκα.
Στο μεταξύ, άδω μεγαλόφωνα-και λίγο παράφωνα στα πατήματα του μεγάλου κρητικού.

χαλαρουϊτα στα λευκά

2008-02-16T23:04:00.001+02:00

Σαββάτο βράδυ.
Χιονίζει.
Μπορεί να το στρώσει. Μπορεί και όχι.
Νιώθω ήδη τρόμο έχοντας τους εμποράκους του τρόμου στο background να κραυγάζουνε για τον απειλητικό αυτό κλοιό που μας κυκλώνει.
Έκανα τον καμπόη με τη βοήθεια του γείτονα για να μαζέψω τα λεμόνια από τα δέντρα του κήπου πριν πλακώσει ο παγετός.
Πρόλαβα και πήγα AB πριν κλιμακωθεί η θεομηνία και σκάσουν μύτη τα παγόβουνα, ανέσυρα και τις αλυσίδες.
Χαλαρώνω με μικροδουλειές στο σπίτι, όλα αυτά τα χαζά που πάντα λησμονώ και μονίμως με βασανίζουν.
Μετακομίζω από καναπέ σε κρεβάτι περιμένοντας να χιονίσει μήπως δω την άσπρη μέρα αγκαλιά με ένα 14άρι craigellachie..
Στο μεταξύ σκέφτομαι να πάω στο πάρτυ της Τίνας στο Γκάζι.
Mentally, κατεβάζω ρολά.
'Εδώ' >(σε mp3) ή εκεί ή κάπου τέλος πάντων .. η σκέψη μου.

Το ΕΡΓΟ

2008-02-13T13:15:00.001+02:00

Στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς, κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος κάλεσε στο γραφείο του νεαρό επιστήμονα με μια μικρή θητεία στην Αγορά και κάποιες ακαδημαϊκές περγαμηνές και του απεύθυνε αιφνιδιαστική πρόταση συνεργασίας.
Αν και η ανταπόκριση υπήρξε άμεση, η κολλεγιά άργησε κάπως.
Το κόστος της γραφειοκρατίας από τη μια και οι υποχρεώσεις του υπουργικού θώκου από την άλλη, ανέστειλαν πρόσκαιρα την προαναφερόμενη υπηρεσιακή σχέση.
Τελικώς, τα εμπόδια ξεπεράστηκαν και ο επιστήμονας προσγειώθηκε λάθρα ως αλεξιπτωτιστής στην κορυφή της πυραμίδας της δημόσιας διοίκησης. Αφού πέρασε κανα δυο βδομάδες κωλοβαρώντας απαρατήρητος και σουλατσάροντας στα πέριξ, ο νέος τη τάξει σύμβουλος χώθηκε απροειδοποίητα στα -πολύ- βαθειά.
Κάτι που στάθηκε τυχερός, λίγο που χειρίστηκε με οξυδέρκεια και τσαμπουκά κανα-δυο ζητήματα, η εξέλιξη του έλαβε απρόβλεπτες για κείνον τροχιές.
Κλήθηκε να παίρνει θέση για όσα ήξερε και δεν ήξερε.
Μήνες μετά την πρόσληψη του, ο ειδικός επιστήμων -ο θεός να τον κάνει..- αντελήφθη, μάλλον τυχαία, πως μια γραμμή, μια σχεδόν συμπτωματική συμπερίληψη ΜΙΑΣ ΓΡΑΜΜΗΣ στο βιογραφικό του, έπαιξε καίριο ρόλο στην επιλογή του.
Και πήρε πράγμα πολύ επ' ώμου-σαν ένα νέο μεταπτυχιακό του φάνηκε ένα πράγμα.
Στη συνέχεια, επιστράτευσε κυρίως την -όποια- επινοητικότητα του, παρά τις καθαυτές γνώσεις του για να επιζήσει.
Έμαθε επίσης συντομότατα, πως στο ελληνικό δημόσιο περπατάς σαν τον κάβουρα ή τον αξιωματικό στο σκάκι-η ευθεία σου είναι 'άγνωστος λέξις'.
Anyway, μ' αυτά και με τούτα το πόστο διαγράφηκε κρίσιμο με δυσανάλογα ευρείες επιτελικές αρμοδιότητες και συνακολούθως χαοτικές ευθύνες..

Ενα πρωί, ο πολιτικός (και υπηρεσιακός) του προϊστάμενος, του ζήτησε να εποπτεύσει για λογαριασμό του ένα κολοσσιαίου εκτοπίσματος δημόσιο ΕΡΓΟ για την πορεία του industry.
Το ΕΡΓΟ, αρχικού προϋπολογισμού κάποιων εκατομμυρίων ευρώ υλοποιείται με την συνεποπτεία ενός από τους ποικιλώνυμους νεοστημένους παπατζο-φορείς, οι οποίοι πληθωρίζουν χαρακτηριστικά το κόστος της γραφειοκρατίας σε τούτη τη χώρα-αντί να το μειώνουν σύμφωνα με τις εξαγγελίες τους.
[Οι δαπάνες βαρύνουν κατά μείζονα λόγο τους κουτόφραγκους της Ε.Ε. με μια σημαντική ασφαλώς συμμετοχή του Ελληνα φορολογούμενου μέσω των προγραμμάτων δημοσίων επενδύσεων].
Αδιαμφισβήτητα, το ΕΡΓΟ, όπως και κάθε αντίστοιχο του μεγάλης εμβέλειας είχε προϊστορία.
Πέρασε από οβιδιακές μεταμορφώσεις αφότου πρωτοσυζητήθηκε σε προ-προηγούμενη κυβέρνηση.
Τροποποιήθηκε πολλάκις.
Μεταλλάχτηκε.
Ξαναστήθηκε.
Κοντολογής, μαγειρεύτηκε.
Και επαναπροκηρύχτηκε-με απίστευτες αλχημείες.

Στρυφνό από τη φύση του το αντικείμενο, άκρως εξειδικευμένο το σχεδιαζόμενο παράγωγο, προϋπέθετε γνωστική επάρκεια από τους εκτελούντες, ευρύτατη συνδυαστική πεδίων προσέγγιση, παραδειγματική ευελιξία, καινοτομική διαχείριση.
Αυτοί που τελικώς το χτύπησαν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, οριακά ψηλάφιζαν την αλφαβήτα του και, σαφέστατα, ούτε που διανοούνταν το διαμέτρημα του.
Για να το κάνω δίφραγκα, σε ένα έργο με 'διαστημικής τεχνολογίας' know-how , οι τάλαινες προσπαθούσαν να το φαμπρικάρουν με γνώσεις υπομηχανικού.
Επιτροπές Ελέγχου και Ομάδες Έργου στελεχωμένες από απίθανους ανευθυνο-υπεύθυνους, ασύστολα άσχετους υπηρεσιακούς παράγοντες, γραφικά λαμόγια, κινητικά παπαγαλάκια, γκρίζους διεκπεραιωτές και σκοτεινούς καθηγητάδες συνεπικουρούσαν ΤΟ μπάχαλο.
Δλδ, την ογκώδη άγνοια της Αναδόχου Κοινοπραξίας που 'χε τσιμπήσει τα μπικικίνια της σύμβασης και αδυνατούσε επί της ουσίας να κάνει delivery.

Η κατάσταση ήταν κρίσιμη και το κυβερνητικό μέλος με τη μύτη του ζαγαριού και την ευαισθησία του ρινόκερου -πιθανώς- να 'χε πάρει πρέφα πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
Εριξε λοιπόν, εν είδει commando, τον άσχετο απ' όλα αυτά much promising scholar στο πεδίο, βεντούζα στον πολυ-επίπεδο μηχανισμό για να τριπλοτσεκάρει την αίσια έκβαση του ΕΡΓΟΥ.
Η αλήθεια είναι, πως δεν του αφιέρωνε ποτέ χρόνο για να τον ακούσει -είτε γιατί δούλευε, είτε γιατί βαριότανε να μπλέξει με τον κόπρο του Αυγείου.
For good-(or bad), o σύμβουλος τη βρήκε την άκρη.
Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του συναντήθηκε με τον παλιό Δάσκαλο του και εισέπραξε στοιχειοθετημένες απαντήσεις στις αφελείς (;) απορίες του.
Δακρυσμένος ο σεβάσμιος ακαδημαϊκός δάσκαλος, άκουγε με πόνο ψυχής και οργή συνάμα το μαθητή του να του διηγείται για το ΕΡΓΟ που ο ίδιος, πρωτοπόρος με 30 συναπτά χρόνια στην πλάτη επί του αντικειμένου, δεν μπόρεσε -κυριολεκτικά- ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ να αναλάβει. . .
Αμήχανος ο μαθητής, με κερδισμένη τη γνώση του Δασκάλου στα σαββατιάτικα φροντιστήρια που ο τελευταίος συστηματικως του 'κανε, ξεφτίλιζε στην κυριολεξία στο πλαίσιο των απειράριθμων scheduled meetings τους ανίδεους καραγκιόζηδες που υποδύονταν κακότεχνα τους εκτελεστές του ΕΡΓΟΥ.
Με δανεική αλλά στέρεα γνώση τους άλλαζε τον αδόξαστο όταν άνοιγε τα κιτάπια του!
Γρήγορα (θα) κέρδισε το φόβο τους και -στα παρασκήνια- τη μήνι τους.
Ο καιρός περνούσε, οι μελέτες εφαρμογής σωρεύονταν-πάκοι φλύαρα χαρτιά, αδύναμα να συνθέσουν ποτέ κάτι- μα ο σύμβουλος μαύριζε.

Το απόγευμα που πληροφορήθηκε δε πως εμπειρογνώμονας της αμερικάνικης κυβέρνησης για το εκεί αντίστοιχο ΕΡΓΟ, διετέλεσε ο Mr Χ-Nobel 80φεύγα, τα 'παιξε. Κατέβασε ρολά.
"Που πάω ρε μαλάκα..;", σκέφτηκε αναγνωρίζοντας στον εαυτό του την πρόδηλη αδυναμία του μισότυφλου που περιμένει από θεόστραβους να βρούνε ψύλλο στ' άχυρα..
Ακόμα και το παπατζηλίκι έχει τα όρια του!
Δοκίμασε να ελιχθεί.
Αναζήτησε συμμαχίες.
Μετήλθε κινήτρων διαφόρων για να διασπάσει το μπλοκ της 'ομερτά'.
Και έμαθε...
Την αλήθεια.

Στο νέο πολιτικό τοπίο μετά το Σεπτέμβριο, έδωσε τη μάχη απροκάλυπτα και σθεναρά.
Εφαγε μαχαιριές πισώπλατες και το μούτρο του βρώμισε από τη λάσπη που δέχτηκε δια καταιγισμού.
Παρέμεινε, πάντως, για καιρό στο παιχνίδι και κατάγγειλε δηκτικά την οργανωμένη αλητεία.
Ωστόσο, δεδομένου πως η βλακεία και η μαφία είναι αήττητες, το παιχνίδι δεν άνοιξε.
Ο σύμβουλος-ομοιάζοντας με ήρωα του Θερβάντες, ενώ τα 'κανε λαμπόγυαλο στις συναντήσεις με μια οξύτητα που έσπαγε την καταθλιπτική συναίνεση-(αλλά και την αδιαφορία μερικών) ήξερε πια πως βάραγε γροθιά στο μαχαίρι..
Συνέχισε να συμμετέχει, να σαρκάζει τις αντιδράσεις του ακροατηρίου του στις ανατροπές που τους επεφύλασσε και να απολαμβάνει την αμφίβολη φήμη του 'επικίνδυνου' από τους διασπαθιστές του δημόσιου χρήματος και τους υπαλλήλους τους στο payroll.
Αλλά ήξερε μέσα του πως είχε χάσει..

Πριν λίγες μέρες, ο μοναδικός συνεργάτης που συμμεριζόταν κάποιες από τις έγνοιες του για το θλιβερό ritual της διαδραματιζόμενης δημόσιας απάτης, του τηλ εκτάκτως.
Τον ενημέρωσε, όχι χωρίς κάποια ειρωνεία, πως με άνωθεν εντολή κοινοποιούνταν και στους δυό τους "αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος".
Ο επιστήμων-σύμβουλος υποδέχτηκε την είδηση στοχαστικά.
Άνοιξε κι ένα μπουκάλι κρασί.
Έτσι λοιπόν έλαβε τέλος η σεμνή αυτή τελετή._

ΥΓ. 1. Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δέον να θεωρηθεί απολύτως πλασματική.

2. Για σένα που θέλεις να μάθεις-μα δεν το ξέρεις καν! που αφυδατώνονται οι ψυχές, πως αρθρώνονται τα ανθρώπινα αιτούμενα και πότε λησμονούμε να αναπνέουμε.
[Ο αμμόλοφος και οι περιβάλλουσες θίνες του σε τροχιές εντροπίας κινούνται]

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

[αγαπημένη] Κική Δημουλά, Ποιήματα,( Ίκαρος 1998)

Slipping away.. ή όσο παίρνει μια κατάβαση απ΄την κορυφή

2008-02-01T22:33:00.000+02:00

Tο ραντεβού κλείστηκε την παραμονή με συνοπτικές διαδικασίες.
Ξημερώνοντας σήκωθηκα λίγο πριν το ξυπνητήρι. Λίγο ράθυμα αλλά σταθερά.
Καθαρός ουρανός, φως πολύ και ένας γρήγορος καφές στο Σείριο να 'ρθουμε στα ίσα μας.
Πρέπει να 'μασταν από τους τελευταίους χθεσινούς εραστές του βουνού-αλλά πάλι ήταν ΟΚ.
Ο Βill που τυχαία αντάμωσα στα ταμεία μου θύμισε τις αλητείες μας στο ίδιο αυτό βουνό την περασμένη-[και βάλε] δεκαετία.. Fu*&^ck

Το χιόνι μάλλον λίγο-αλλά η ορατότητα εντυπωσιακή.
Στην κορυφή του λιφτ, άνοιξα το i-pod μου με τραγούδια επιλεγμένα ειδικά για τη στιγμή και γλίστρησα στην πλαγιά.
Απαλά στην αρχή, γλυκά μα και λίγο σφιγμένα.
Η πίστα γνώριμη, οι κούρμπες της οικείες αλλά οι αντοχές άλλες πια.
Ανοιχτή στροφή, κλειστό κόψιμο, σπάσιμο μέσης, το σώμα άρχισε να ανταποκρίνεται. Βαθμιαία.
Πιτσιρικάδες με το μπαμπά, θλιμμένες μαθήτριες που ήρθαν να κλάψουν στο βουνό το Χριστόδουλα-αν κρίνω από τις συζητήσεις στα καρεκλάκια του λιφτ, πορωμένοι snowboardάδες, εισοδηματίες που βαρέθηκαν την Κουρσεβέλ, ένα ετερόκλητο αισθητικά ανθρώπινο σμάρι τιτιβίζον με επίκεντρο το σαλέ και σήμα κατατεθέν τη ζεστή σοκολάτα στο χέρι.

The threshold is breaking, tonight
Είπα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου στο τριθέσιο-πίστα κλειστή λόγω ανωμαλίας στο στρώσιμο και με πετρούλες να ξεφυτρώνουν παντού..
Το σλάλομ του τρόμου.
Γλίτωσα οριακά το σαβούρδισμα και ακόμα έχω στ' αυτιά μου τον ήχο του πάγου που έσχιζε κόντρα στην κλίση κάθετα το πέδιλο.
Και μετά είπα να ανταμώσω κι εγώ το θεό.

Open to everything happy and sad
Στην πιο ψηλή κορυφή, πήγα στην πιο απομονωμένη γωνιά, έπιασα θέση στον σμιλεμένο πάγο και άρχισα να παρατηρώ τα σύννεφα που σχεδόν τ' άγγιζα.
Καθώς περνούσαν.
Σε απίστευτα σχήματα.
Βυθίστηκα στις μουσικές μου, κατέβασα ρολά και αποστασιοποιήθηκα από τα χρώματα και τους ήχους.
Και σκεφτόμουνα.
Πολλά.
Seeing the good when it's all going bad
Και αίφνης καθάριζε ο νους και έτρεχα με το ασημί σύννεφο να πιάσω την επόμενη έγνοια μου.
Από χιονόμπαλα γινόμουν 'αμμόλοφος' μικρό μου και πάλι μεταμορφωνόμουνα σε κομμάτι πάγο.
Μα φλόγιζα.
Και μετά πάγωσε η ανάσα μου και είπα να σηκωθώ-μαζί ένιωσα το κάψιμο του Απόλλωνα στο μέτωπο δοκιμάζοντας να μορφάσω.
Η στάμπα του ήλιου στον rookie του βουνού.
Η θέα μέχρι τη θάλασσα κι η αίσθηση του ορεινού όγκου από κάτω ήταν φανταστική. Εικόνα ονειρική και άπιαστη.
Με μια ανείπωτη γεύση πληρότητας και με παιδιάστικο ενθουσιασμό ξεκίνησα το ταξίδι από την κορυφή. Πατώντας δυνατά έδωσα ώθηση και εκτοξεύτηκα.
All the way down.

Seeing the sun when I can't really see
Πηδώντας βουναλάκια, επιταχύνοντας για να σκαρφαλώσω σε κάθετες κλίσεις, χορεύοντας με τα μπατόν.
Eager to go through.
Δοκιμάζοντας να ακολουθήσω υπάρχουσες-τις πιο ακραίες τροχιές. Ίσως και ένα κλικ έξω από την πεπατημένη.
[αλλά μήπως αυτό δεν έκανα πάντα..;]
Και τραγουδώντας.
Παράφωνη φιγούρα ντυμένη στα ροδιά διαγράφοντας έκκεντρες πορείες στο λευκό.
Στο κενό.
Οπως θέλεις πάρτο.

Hoping the sun will at least look at me
Χαρούμενες μελωδίες με αμφίσημους στίχους.
Ιδρωμένα ολιγόλεπτα breaks ίσα για να προσαρμόσω την play-list μου.
Μάτια διάφανα, ρουθούνια ανοιχτά.
Νομίζω πως αυτές είναι οι στιγμές που θέλω να θυμάμαι τον εαυτό μου.
Έξω από το σώμα μου.
Και έτσι θα 'θελα να σβήσω...

All that I needed I never could say
Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away . . .

Τη θεωρώ μια από τις ωραιότερες μελωδίες του Moby. Αν και δεν έχω απάντηση στο γιατί..

All that we needed, was right
The threshold is breaking, tonight

Open to everything happy and sad
Seeing the good when it's all going bad
Seeing the sun when I can't really see
Hoping the sun will at least look at me

Focus on everything better today
All that I needed I never could say
Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away

All that we needed, tonight
Are people who love us, and life
I know how it feels to need
Oh when we leave here, you'll see

Open to everything happy and sad
Seeing the good when it's all going bad
Seeing the sun when I can't really see
Hoping the sun will at least look at me

Focus on everything better today
All that I needed I never could say
Hold on to people they're slipping away
Hold on to this while it's slipping away

So long
So long

Open to everything happy and sad
Seeing the good when it's all going bad
Seeing the sun when I can't really see
Hoping the sun will at least look at me

Focus on everything better today
All that I needed I never could say

Hold on to people they're slipping away
Hold on to people they're slipping away
Hold on to people they're slipping away
Hold on to people they're slipping away
. . .

ΥΓ. Μια φίλη που της έγραψα σήμερα πως ανεβήκαμε με το Μήτσο στο βουνό, μου απάντησε πως "προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας".
Είχε, ασφαλώς, δίκιο-αυτό ακριβώς κάνουμε.
Όπως όλοι δηλαδή..

"μ' αρέσει να μη λέω πολλά..."

2008-01-29T00:41:00.000+02:00

Άλλαξε το χρώμα του ουρανού απόψε.
Από τον ασθενικό πρωινό ήλιο στο ψοφόκρυο του δειλινού..
Σήκωσα το γιακά του μαύρου παλτό μου και πορεύτηκα. Με το κεφάλι σκυφτό.
Για να προστατευτώ. Από το ψιλόβροχο, ασφαλώς. Και το κρύο . . .
Ήταν να κατέβω στο Μπενάκη για τα εγκαίνια μιας έκθεσης.
Το γείωσα.
Δεν ήμουν σε κέφια.
Χάθηκα στο Δίκτυο.
Συνοφρυωμένος διάβασα τα παραπολιτικά, τα παρακοινωνικά και τα λοιπά παρα-μύθια που ταϊζουν σήμερα στα τηλεοπτικά μετερίζια.
Του οχταώρου τους απόντες/ νανουρίζουνε οι τσόντες
έγραφε ένας τοίχος στο Παγκράτι.
Διαβάζω Δημουλά. Με ένα άλλο φως θέλω να ξημερωθώ.
Δεν είναι εύκολο.
Είμαι αλλού.
Η Πόπη μου 'λεγε στο τηλ πως μάλλον έχω "πολύ θυμό μέσα μου".
Ίσως και να 'χει δίκιο.
Άμα έχεις περάσει από τα καυδιανά δίκρανα, δε λογίζεσαι αλώβητος.
Το ουρλιαχτό μου παρηχεί καθώς προσαρμόζω (;) τη φωνή μου στους τόνους επικοινωνίας μιας τηλεφωνικής επαφής.
Κρύο-ζέστη. Πως να μιλήσεις και τι να πεις..

Το πρόβλημα είναι πως και με πυρετό, εγώ τον capuccino τον πίνω κρύο.
Αποσυντονίζομαι.
Ακούω τον ήχο από τα τακούνια μου στο μαρμάρινο πλακόστρωτο.
Η σκιά μου σβήνει πίσω μου.

"αερικό είσαι..."

2008-01-28T03:16:00.000+02:00

Ξέρεις, δεν φταίνε τα λιοντάρια/
αν μείνουν νηστικά πεινάνε . . .
Ώρες-ώρες μαζεύεσαι, κουλουριάζεσαι, δεν θέλεις τίποτα.
Κρυώνεις. Ιδρώνεις.
Και δεν κάνεις κέφι να δεις κανένα.
Συλλογάσαι και ρουθουνίζεις.
Σαν το γκρίζο γάτο στη βάση της σκάλας.

15 Δεκέμβρη, λέει, ήταν. Πως το θυμάται άραγε..;
Περίεργη νύχτα. Για πολύ κόσμο.
Εγώ, πάντως, επιμένω ακόμη. Δεν γελιέται η μνήμη μου.
Τώρα, στην Αβάνα ήτανε ή κάπου αλλού στα πέριξ, θα σε γελάσω.
Πάνε κοντά 20 χρόνια. Αλλά ήτανε.
Κι ας μην με πιστεύεις..
Ένας "εγωπαθής" φίλος "με ευαισθησίες", άνθρωπος που ξέρω καλά ωστόσο, ήτανε σκεφτικός για μέρες.
Άμυνες καταρρέουσες δεν του άφησαν αυτουνού και πολλά περιθώρια.
Να μείνει νηφάλιος.
Το μυαλό του εκεί.
Ένα αινιγματικό χαμόγελο, ο κόσμος του. Όχι, όχι, αινιγματικό.
Ζεστό, αλλά και λίγο θλιμμένο.

Είχε πλάκα στο Ivy. Η Μαριάννα, η Άννα-Μαρία και ο Φαίδωνας με την οξυδερκή παρατήρηση του.
Στο Rock είχα να πάω χρόνια.
Καραντίνα, αφότου πήρα σύνταξη από το Κολωνάκι >(Ευδοκίμως τερματίσας).
Ήταν ωραία, ρε σύ..!
Σαν πλανιότανε το δάχτυλο μου στο μικρό tatoo.
Μετά ήρθε το πάρτυ στην Πολιτεία, το Local, και η ()*&^% ιδέα του Θέμη να πάρει την πόρσε με το γ@μ*^%κρυο.. bloody chill!
Εκτός χρόνου, σηκώνω τον αντίχειρα και βάφομαι στο κοκκίνισμα σου.

...λένε πως σ' έφερε ως εδώ/
μαύρο καράβι, μέγα πάθος...
Λες να 'μπομπάρουν' τα ποτά στο Pecora;
Κρίσιμη νύχτα.
Τελικά, σε γλυκαίνει το Haig. (lol)
Δεν ανέβηκα όμως πάνω.
Μετά.. εγκλωβίστηκα.
Είπα, ας γίνει έτσι.
Αφού το θέλεις.
Μέχρι να ξεμπερδέψεις.
Αλλά δεν μου 'βγαινε.
Μαλακία μου, αλλά τον ταύρο, ξέρω μόνο απ' τα κέρατα να τον πιάνω.
Όχι απ' την ουρά..
Αρκεί να μπορείς να καταλάβεις.
Τα έπεα δεν είναι πάντα πτερόεντα. Ενιοτε, έχουνε κόστος. Βαρύ. Γράψτο το στη σούμα.

Σβήνω απ'την άμμο όλα τα χνάρια/
απόψε που σε κυνηγάνε...
Δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά δεν έχω χάσει ποτέ στη ζωή μου παράσταση σινεμά και πτήση. Όλοι με βρίζουνε-και ΟΛΟΙ σφάλλουνε σ' αυτό! Shame on them.
May be, the very last minute-αλλά θα είμαι εκεί.
Το διαπίστωσες, εξάλλου..
Το cine-κουλτούρα μου φτιαξε το κέφι.
Σκεφτόμουνα μετά:
Λατρεύω την παλάμη της. Όχι της Irina, την άλλη.
Τη δική της. Εκείνη σκεφτόταν άλλα.
Μάλλον.
Πρέπει να την προβλημάτισε, πάντως, αυτό. Γιατί με ρώτησε. "Αν πάω.." κι εγώ. Της εξήγησα ήρεμα πως 'όχι'.
Δε γουστάρω τέτοια.
Στο Ερατεινό κάτι τύποι τριγύρω (θα) αναρωτιόντουσαν: μα καλά δεν έχουνε σπίτι..; Το σκέφτηκα κι εγώ.
Η αποδοχή της με εξέπληξε. Τα χέρια της, αμήχανα χανόντουσαν.
Δυό βήματα μπρος-και τρία, άντε δύο, πίσω.
"Τι ωραίο πηγάδι", λέει. Και το επεξεργάζεται-αν και φαίνεται βαθύ.
Βολεύεται απο δω, βολεύεται από κει. Και γω επίσης.
'Αυτή η νύχτα μένει..'
Οι αμμόλοφοι, και μάλιστα, οι 'δυνατοί' αλλάζουν σχήμα συνέχεια.
Ο αέρας της θάλασσας, ο ταξιδιάρικος τους ξεγυμνώνει και τους εκθέτει.
Αφουγκράσου!
Ο άνεμος σφυράει στο δικό του σκοπό.
Χορεύοντας την άμμο.
Είμαι από πίσω-αν γυρίσεις θα με δεις..
Μη φοβηθείς._

Τα λέει άψογα ο Παύλος Παυλίδης-δε μπορεί κιόλας να ξέχασες.
Μένουν κανα δυο βδομάδες ακόμη στο Σταυρό του Νότου τις Πέμπτες. Προλαβαίνεις ;

ΥΓ. Όσοι δεν θέλουν να θυμούνται/
πότε και πού αντισταθήκαν..

μονομαχία στο OK coral

2008-01-22T10:45:00.000+02:00

"Κακό χωριό τα λίγα σπίτια", έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου-και δεν είχε στο μυαλό της τα παραμάγαζα που δεσπόζουνε (;) στην οικονομική δραστηριότητα τα οποία κατοχυρώθηκαν κάποτε στη δημόσια σφαίρα από τα αστικά συντάγματα υπό τον ευφημισμό 'τέταρτη εξουσία'. Δημοκρατία δε καλείται το πολίτευμα, που: βγάζει πρωθυπουργό τον Καραμανλή-no matter what, τον Γιωργάκη αρχηγό του πΑΣοΚ-[no matter what..], τον Τσίπρα>οσονούπω αρχηγό των 'νέων', τους εργολάβους>ουσιαστικούς κυβερνήτες, τους mediaτορες>ατζέντηδες και ασφαλώς το Μάκη κήνσορα urbis.
"Δυό-δυό. Στη μπανιέρα δυό-δυό.."

Η γλώσσα, πάντως, παίζει περίεργα παιχνίδια.
Θέματα και νούμερα, δημοσιογράφοι, 'ηρακλείς του δημοσίου συμφέροντος', παπαγαλάκια και πολιτικοί κρετίνοι, συναντιούνται με ανακριτές, τηλεοπτικούς χατζηαβάτες και ιαβέρηδες.
Ο τρισμέγιστος παλαιός συμφοιτητής μου Σπύρος-Άδωνης μου 'λεγε προχτές πως δεν προλαβαίνει να πιάνει μετερίζια..! Το προϊόν σας αγοράκι μου, και στο 'πα αυτό, είναι μπαγιάτικο! Απλά, υπάρχουνε πολλά κοροϊδα που -πιστεύουνε πως- ψωνίζουνε με εκπτωσούλα.
Ο έτερος-καραλαμόγιογλου δήλωσε με παρρησία: "Αυτή η υπόθεση άνοιξε με αίμα και θα κλείσει με αίμα". Σιγά παιδιά, θα λεκιάσει το μπάνικο φορεματάκι..
Μιλάμε για το τηλεοπτικό knightood ένα πράγμα!
[Btw, Μήτσο αν δεν έρθεις να προσκυνήσεις, 'θεματάκι' δεν έχει-στο λέω για να 'μαστε ξηγημένοι vasalάκο μου..]

Τα κανάλια μεταφέρουν.
Λύματα και βοθρολάσπη. Πολύτιμα αγαθά δηλαδή στον ανηλεή αγώνα για ισχύ.
Ο ένας, ο αδέκαστος Δημοσιογράφος, μιλάει το Λαό για το φίλο ΤΟΥ. Φαντάσου, δλδ, και να 'τανε εχθρός του πως θα του φερότανε.
Το αγλάϊσμα της ενημέρωσης, το 'αδέσμευτο ίνδαλμα' με προυπηρεσία στην εκτέλεση συμβολαίων κοινωνικής και πολιτικής εξόντωσης που αν τον είχε πάρει πρέφα η Καμόρα θα τον είχε πάρει στο Τσίκαγκο για σεμινάρια στα στελέχη της..
Για τον προαναφερόμενο γαβρο/ρουφιάνο που διακινεί ντι-βι-ντι εξαγοράζοντας συναίνεση από την -υποτιθέμενη- μόνη νόμιμον ως προς το σύνταγμα εξουσίαν δια την επικράτεια, δεν υπάρχουνε λόγια.. Ο τσάτσος που σ' αυτή τη ζωή τα 'χει κάνει ΟΛΑ.
Στο περιθώριο όλων αυτών, περιφέρονται μαύρες σακούλες σε αδιευκρίνιστες τροχιές μεγίστης εντροπίας, βουλευτές-πρώην αθλητές και νυν καμμένοι διαμεσολαβητές, καρχαρίες-εργατολόγοι και κάτι φίλοι ακόμη που περισσέψανε στον premier αφού κόψανε τον καφέ στο Βυζαντινό γιατί κάνει εσχάτως κακό στην υγεία..

Έχεις μια χώρα να ασχολείται με ένα αντιαισθητικό χοντρομαλάκα που αφού καταχράστηκε ότι τυχόν του βρέθηκε: μπικικίνια, κάτι κακομοίρες ψωλέτες στο μαγαζί που του δώσανε να παίζει, την εμπιστοσύνη (;) του φίλου του στο σπίτι με τους ευζώνους. Τη μια μέρα τα ΄πινε στη Μυτιλήνη στο ουζερί "το μπαλκονάκι" (sic) και την άλλη φούνταρε. Τι να πει κανείς..
'Εκεί ψηλά στον Υμηττό-υπάρχει κάποιο μυστικό', λέγανε τότες .
Εδώ-βαθειά στο ντι-βι-ντι, έχει πολύ-ΠΟΛΥ ζουμί.. Που 'ναι, που 'ναι το δαχτυλίδι, ψάξε-ψάξε δεν θα το βρεις..
Κάπου άκουσα πως απέναντι από τον εθνικό κήπο ανοίγουνε βιντεο-κλαμπ. Η θεματολογία είναι λίγο μονότονη, αλλά δε βαριέσαι. Γιατί δλδ, ο Περράκης είναι πιο πρωτότυπος;;
Unbearable boredom!
Στη χώρα του χωρίς.

Αmy Winehouse-ταξιδεύοντας πέρα από τη χώρα του Αη Βασίλη.. παρέα με τους καταραμένους..

2007-12-24T01:23:00.000+02:00

Παραμονές του. Αύριο.
Στιγμές ανύποπτες του τίποτα.
Ακούω τη βραχνή φωνή της Amy Winehouse και ταξιδεύω.\
Δεν την παλεύω-δεν την παλεύω.

Back in Black

He left no time to regret,
Kept his dick wet,
With his same old safe bet.

Σκέφτομαι αυτό που μου 'λεγε χτες στου Αντρέα, "οι ρεαλιστικές συζητήσεις έχουν ταβάνι". Τραβάς μπροστά λοιπόν και βρίσκεις οροφή. Γκουπ.
Me & my head high,
And my tears dry,
Μήπως γιαυτό βρίσκω στο δοκάρι εσχάτως ..;
Η αλήθεια κρύβεται, καταπως έλεγε κι κείνος ο λαϊκός μάγκουρας, στο αίμα και στο σπέρμα. Το πρώτο καμια φορά το μπερδεύεις με κέτσαπ-για το άλλο δεν είσαι ποτέ σίγουρος. Για το σφρίγος και τη διαδρομή του..

Θωρώ μακροσκοπικά προς τα πίσω.
Κύκλοι ομόκεντροι χωρίς παρεκκλίσεις αξιόλογες η καθημερινότητα μου.
Φυλακισμένο συναίσθημα.
Πνιγηρή επικαιρότητα.
Εργαλειακή επιβίωση.
And I tread a troubled track,
My odds are stacked,
I go back to black.

Αυτή η κοινωνία βασίζεται στον τρόμο και στην κατανάλωση, μου φώναζε ένα απόγεμα ο Αλέξης στο Joker! Σε ένα δίπολο στήνεται το συστηματάκι.
Τούτη την περίοδο προωθούμε την κατανάλωση. "Δια να τονώσωμεν την αγοράν". Γιορτές, γαρ.
Οσονούπω, θα ξεκινήσει και η διακίνηση του αγοραίου τρόμου για τους νοικοκυραίους.
We only said goodbye with words
I died a hundred times.

Οταν στον ηλίθιο δείχνεις το δάσος, αυτός κοιτά πάντα το δάχτυλο..
Τον τραβάς με δύναμη, τον ταρακουνάς. Μάταιος κόπος. Έχει αναχωρήσει. Ανεπίστροφα.
Ανοίγεσαι, λένε, μα εσύ ξέρεις πως κρατάς ισορροπίες.
Δεν έχει αντανάκλαση η εσωστρέφεια. Την καταλαβαίνεις, όπως οι αστροφυσικοί τις μαύρες τρύπες του σύμπαντος. Εκτιμώντας πως θα πρέπει να είν΄εκεί-κι ας μη τη βλέπεις. Υπερτιμημένο πράγμα η όραση. Το καταλαβαίνεις μεγαλώνοντας. Θολώνει τις ρέστες αισθήσεις.
Φορτώνω, εκβάλλω. Κρατάω, ωστόσο, υπόλοιπα εντός μου. Άντε να κάνεις φορμάρισμα στο σκληρό που 'χεις για τσερβέλο. Και τι λογισμικό να του περάσεις που δεν έχεις license για τίποτα. Οι μόνες πατέντες νόησης περνάνε από τα δικά τους κανάλια.
Μένω να συλλογιέμαι με βλέμμα στυφό-πως εξηγείς ότι διάβηκες τη λεπτή, κόκκινη, γραμμή..;
- Don't fuck with me, punk!

Ο ένας χάνει τη γυναίκα του και δεν έχει πάρει πρέφα μία, ο άλλος σαββανώθηκε-και πιστεύει ακόμη! πως προλαβαίνει. O τρίτος αντικαθιστά τις πρώην με ρέπλικες.
Κάτι άλλοι αναζητούν, μαζί με τον Προυστ, το 'χαμένο χρόνο'.
Και γω, ασφαλώς, αναβάλλω.
Στη γενιά που "πίνει μπάφους και παίζει προ"\ το ωτομοτρίς έχει χαθεί στη στροφή.. καιρό τώρα.. Kαι άκου εσύ μετά τις π@π@ρες για 'υπομονή'.
Δεν με νοιάζει ρε-δε θέλω να με νοιάζει.
I love you much
It's not enough
You love blow and I love puff
And life is like a pipe,
And I'm a tired penny rolling up the walls inside.

ΥΓ. 1. Η Amy Winehouse φαίνεται να είναι μια σπουδαία ταλεντάρα στις μέρες μας. Το αστέρι του '07, που ήρθε για να μείνει.
Μια έκφυλη 23χρονη μιγάδα από το βόρειο Λονδίνο τίγκα στο tatoo με μάτι μες στην κάβλα.
Από μουνί-φωνή και από φωνή-φωνάρα.
Κατεβάζει ένα κουβά ξύδια τη μέρα, σνιφάρει ως και ζάχαρη άχνη, παίρνεται στο δρόμο στα όρθια στο καταμεσήμερο..
Αλλά είναι η Αγία μου-τούτες τις άγιες μέρες και την αγαπώ..
Με μια νέγρικη φωνή που θα τη ζήλευε κάθε ντίβα του blues στην Ορλεάνη και ένα πάθος που εξαργυρώνεται εδώ..
Μια καταραμένη ξύνει πάτο στη χώρα των χορτάτων -(Από κονσέρβες, ασφαλώς και αποφάγια..)

2. The whole song goes like this:
He left no time to regret,

Kept his dick wet,

With his same old safe bet.

Me & my head high,

And my tears dry,

Get on without my guy.

You went back to what you knew,

So far removed

From all that we went through.

And I tread a troubled track,

My odds are stacked,

I go back to black.

We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to

I go back to us

I love you much

It's not enough

You love blow and I love puff

And life is like a pipe,

And I'm a tired penny rolling up the walls inside.

We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to...

We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to...

Black
Black
Black
Black
Black
Black
Black

I go back to...

I go back to...

We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to

We only said goodbye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to black.

3. Download, now._

Beds are burning..

2007-11-28T01:02:00.000+02:00

Κρατώ τα θετικά και πορεύομαι.
Διαβάζω για πολιτική και μιλάω για σχέσεις.
Υπάρχει πια κοινό σημείο και στα δύο: τους λείπει αμφοτέρων ένας-[έστω!] άξονας αναφοράς.
Ό,τι να 'ναι, που λέει κι ένας φίλος μου..
Μήπως γιαυτό προχτέ η Ελευθεροτυπία μοίραζε το "Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας"..;
Δεν ξέρω.

Έπαιξα μπάσκετ απόψε=ήταν σαν παλιά. Τότες.
Ακατάλληλη τσόντα για τους αντιπάλους.
ΧΧΧ Πετράν αγόρι μου.. Στον έκανα 'γκροβερ', έτσι;; . . :-)
Βραδιά αυτοσυγκέντρωσης στη συνέχεια.
Γράφω βυθισμένος σε μια μπανιέρα με καυτό αφρόνερο.
Προσπαθώ να αποτοξινωθώ.
Απ' όλα.

Είδα την παράσταση που σκηνοθετεί ο Σωτήρης πριν κάτι Δευτέρες στην πρεμιέρα. Στο Προσκήνιο. Ήταν εκεί, η Εύα, ο Όθωνας, ο Αλέξης..
Γνωστά ονόματα στην εγχώρια θεατρική showbiz για να παρακολουθήσουν τη δουλειά του φίλου τους.
Εργάρα.
Αν ήμασταν σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, θα γινόταν χαμός. Και το παιδί μου λεγε χτες βράδι στη Brasserie πως δεν έχει καν προτάσεις άμεσα.. Δλδ, δεν θα 'χει να φάει.
Γαμημένη χώρα. Εσύ δεν έχεις σύμβολο τη γαλανόλευκη-έχεις τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του..

Περνάει ο καιρός στα κουτουρού.
Σκόρπιες οι σκέψεις.. Mental Slide-show.
Κράτος ασυστόλων.
Και πεσμένων κώλων.
Ο Μ. μου ξηγούσε τις προάλλες τα σχετικά με μια μείζονα και πολυδιαφημισμένη κυβερνητική αποστολή προσφάτως στην 'υπερδύναμη'.
Γ.Τ.Π.Κ.
Ζούμε στην εποχή του περιώνυμου Τζουμπέ-κι ας έχουνε περάσει 100τόσα χρόνια από την εποχή του. Π@π@ρια μάντολες.
Εκεί έχουμε μείνει κι ας βαυκαλιζόμαστε περί του αντιθέτου. Στο πελατειακό μόρφωμα που στήθηκε απ' τον πρώιμο γραίκικο κοινοβουλευτισμό, το οποίο παραμένει ακέριο..! Ακλόνητο..
Εντωμεταξύ, ο Γιωργάκης ετοιμάζει την 'αυτοοργάνωση', ο Μπένυ έχει λουμώσει, o premier περιμένει με τα υπόλοιπα παιδάκια τα ανέφελα Χριστούγεννα, η ΑΕΚάρα προελαύνει, η Ρούλα-Κλάψα παίρνει εκπομπή, ξανάνοιξε το Brazilian και η λεβεντογέννα μεγαλόνησος ξεχερσώνει τη λίγη τρίφυλλη βλάστηση που της απέμεινε..
Να οργανωθούμε, παιδιά.
Και κανα φως ν' ανάψουμε.
Επίσης.

Κατά τα λοιπά, περνάμε τη φάση του cross over.
Στα ελληνικά, νομίζω πως (έχει φτάσει να) καλείται σχιζοφρενική προσωπικότητα με πολυπολικά χαρακτηριστικά.
Η άλλη βλέπει Αννίτα Πάνια, ψηφίζει ΚΚΕ, κλαίει με την οδύνη του Χριστόδουλα, συγκινείται με τα σκυλάδικα στο 40ο χλμ, φοβάται μη χαθεί το 'ονομα μας'-που 'ναι η ψυχή μας!, ετοιμάζεται να κατέβει με τον Παπασπύρο στους δρόμους ως νέα Πασιονάρια για τη σύνταξη-που σιγά μην προκάνει να πάρει.. και πάει γιορτές στο Big Apple που 'ναι φτηνά φέτος τα οψώνια.
Άντε να απορήσεις μετά που σαρώνει το ψυχοφάρμακο στα πέριξ. Α, ρε Λάκη.. ας μην επιτελούσες εσύ εθνικό έργο τις Τρίτες και σου 'λεγα γω ..!
Τρως και το ψωμί κάτι φίλων ψυχαναλυτών..

«Οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό», λέμε.
Ο Μάρτιν Εϊμις στο τελευταίο του βιβλίο διαφωνεί. Λέει πως «απλά σε σκοτώνει πιο αργά..».
Το σκέφτομαι-μπορεί και να 'χει δίκιο.
Μπορεί και να 'χει δίκιο.

Ηλιόλουστες μέρες του Δεκέμβρη.
Ακούω Wake me up when September ends..
Αρνούμαι να δεχτώ πως δεν είναι καλοκαίρι-κυκλοφορώ στη μηχανή με βάρος ένδυσης δυό κλικ πίσω από την εποχή.
Οριακά, φλερτάρω με την πνευμονία.
Θα δείξει.

Διαβάζω το βιβλίο της χρονιάς (για μένα) με θέμα την πολιτισμική ιστορία του σεξ.
Ο Robert Muchembled με παιγνιώδες ύφος και διεισδυτική ματιά έγραψε-και ζήλεψα.. "ο Οργασμός και η Δύση: ιστορία της σαρκικής απόλαυσης από τον 16ο αιώνα ως την εποχή μας".
Η σχέση των ανθρώπων του δυτικού πολιτισμού με την ηδονή. Η μεταμόρφωση της ευχαρίστησης και και το άχαρο κυνήγι της χαράς (του οργασμού). Από τα απαγορευμένα πάθη και τα βίτσια πίσω από το βικτωριανό βέλο στη ναρκισσιστική κοινωνία. Δεν ξέρω, ωστόσο, τι να σκεφτώ-σαν σηκώνω το κεφάλι και θυμάμαι..
Ζώντας στην ανοργασμική πόλη με τους κακομοίρογλου που διακινούν οι φαιδροί τα σύνδρομα λιβιδινικής της ανεπάρκειας τους.
Σαν τον καραγκιόζη που πλακώθηκα για δεύτερη φορά αυτή τη βδομάδα στη δουλειά.
Μα που τους βρίσκει τους πάσης φύσης ‘θεσμικούς’ ταγούς της η ελληνική πολιτεία; Στη Λοταρία ή στα γαριδάκια Μπόζο..;
Στα διάλα..

Αδυναμία να εκφραστείς, σου λέει. Και ποιός σε αφουγκράζεται δλδ..;
Ο Κωστής ο Παπαγιώργης έγραψε ένα ακόμη συγκλονιστικό άρθρο στη Lifo για τον εκουσίως μονήρη, τον "ερημικό πελεκάνο".
Κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι..

YΓ. Ο Peter Garret, frontman των Midnight Oil, που σημάδεψε τα late 80's καλοκαίρια μας ορίστηκε υπουργός περιβάλλοντος της Αυστραλίας.
Που να θυμάται ένα πιτσιρικά που 'τυχε να του μάθει ένα βράδι στη Casablanca, να πίνει 'όλα τ' άσπρα με Καλούα' τότε-το '89.. στη Σαντορίνη.. ;-)
Cheers lad!

The time has come
To say fairs fair
To pay the rent
To pay our share
The time has come
A facts a fact
It belongs to them
Lets give it back..!
How can we dance when our earth is turning..
How do we sleep when our beds are burning..??

I got my mind set on you - self control, honey

2007-11-10T22:46:00.000+02:00

Πολύ 80's πέφτει στα πέριξ ή εγώ επηρεάστηκα.
Θα 'ναι η εποχή. Μας λείπει το flashy ..
I got my mind set on you και 'γω ταξιδεύω πίσω.
Πολύ.
Ιντερκοντινένταλ στο πάρτυ, τέτοιες μέρες θα 'τανε ακριβώς 20 χρόνια πριν, περιμένοντας τη Νέλυ.
Στο φουαγιέ με την καρδιά μου να χτυπάει μήπως είχα αργήσει..
Δεν ήρθε.
Κοιτώ γύρω μου.
Γυαλιστερά φώτα, γυαλιστερά υφάσματα, βάτες, φράντζα τζελαριστή και
Γυαλί, μαλλί και παντελόνι Lee-[το οποίο παρεμπιπτόντως ξανάρθε στη μόδα].
Χορός πολύς και κέφι και πατεράδες που ούρλιαζαν όταν την κοπανάγαμε με ρεφενέ ταξί για τσάρκες.

Έχω κολλήσει στις ντισκομπάλες στην πίστα: στη Barbarella, στη Divino, στα πιο λαϊκά μας κατεβαίναμε οι βόρειοι στην πλατεία Αμερικής στην ABC.
Και στα τρυφερά μας οι σκατύφλωροι που το παίζαμε κι αλάνια κολλάγαμε από τη φωνή της Laura Branigan :
Oh, the night is my world
City light painted girl
In the day nothing matters
It's the night time that flatters
In the night, no control
Through the wall something's breaking
Wearing white as you're walking
Down the street of my soul
(You take my self) you take my self control
You got me livin' only for the night
Before the morning comes, the story's told
(You take my self) you take my self control
Another night, another day goes by
I never stop myself to wonder why
You help me to forget to play my role
You take my self, you take my self control
(I) I live among the creatures of the night
I haven't got the will to try and fight
Against a new tomorrow
So I guess I'll just believe it
That tomorrow never comes
A safe flight
(You take myself, you take my self control)
I'm living in the forest of my dream
(You take myself, you take my self control)
I know the night is not as it would seem
(You take myself, you take my self control)
I must believe in something
(You take myself, you take my self control)
So I'll make myself believe it
(You take myself, you take my self control)
That this night will never go.
Ετσι ένιωθα όταν την είχα στην αγκαλιά μου- πως η νύχτα αυτή-εκείνη δεν θα φύγει ποτέ.
Πως πρέπει να πιστέψω σε κάτι..
Στην αγάπη ασφαλώς!

Επανέρχομαι.
Back 2 the future.
Δεν έχω τον θανατηφόρο πειρασμό της νιότης μπροστά μου.
Είναι χθες και είμαι στο envy, στο πάρτυ. Στη μέση μιας ομήγυρης που διασκεδάζει.
Πείθοντας -με δυσκολία- το γλυκύτατο πλάσμα πως όταν φοιτούσα στο τμήμα του, πιθανότατα εκυοφορείτο.
Χαμογελάει. Είναι γλύκα. Της χαμογελώ κι εγώ-δεν υποπτεύεται το γιατί. Δεν βλέπει πως τα μισόκλειστα μάτια μου κεντράρουν πολύ πίσω από το τιτίβισμα της.
Αχ αγάπη μου..! που λέει και το γνωστό ηχητικό μπλοκμπάστερ που κυκλοφορεί εσχάτως στα κινητά.
Θέλω να πάρω αέρα.
Κάνοντας μια γύρα στο μαγαζί πέφτω τη Σύλβια. Μετά από πολλά χρόνια.
Μου εξήγησε εν συντομία πως κλείνουν 1ο χρόνια σχέσης. Της. Με κραδασμούς.
Την καταλαβαίνω-she will survive.
Γυρνώντας το ξημέρωμα πέρασα από το μαγαζί του φίλου που μόλις άνοιξε για τη σαιζόν. Δυό σφηνάκια κι έφυγα.
Έλα αύριο, μου πε. Έχει υγρασία, αισθάνομαι, πολύ-στη γειτονιά μου.

Απόψε στο 11 με τον Αντώην (sic) και τις Λαρισαίες.
Στο έργο, είμαι ξέκωλο ή θέλω να γίνω.
Λικνίζομαι στους ρυθμούς του ντεκ απέναντι από τη μπάρα-κάνω νοήματα επιδοκιμασίας στον Παύλο που σέρνει το χτυπημένο από τη μηχανή 'αριστερό του πόδι' όταν ανεβάζει τη θερμοκρασία
un movimento sexy, un movimento sexy..!, με το ένα μάτι στην ξανθιά και το άλλο στην απέναντι (ξανθιά, νομίζω..).
Το μαγαζί γεμίζει.
Η στάθμη του Haig υποχωρεί απειλητικά.
Ο φίλος μου είναι ευτυχής-ή τουλάχιστον έτσι δείχνει.
Η φιάλη εκκενώθηκε.
Φιλώ γλυκά-και πατρικά την ξανθιά που 'χει πέσει όλη πάνω μου. Ιπποτικώ τω τρόπω της βάζω το παλτό.
Γιατί όχι ρε;; μου 'κανε ο άλλος. Και γιατί ναι; ψιθύρισα.
Γύρισα με ροκ ρεπερτόριο τσίτα. Οδεύω στο ξέστρωτο κρεβάτι μου.
To πρωί στις 12 για καφέ με τον Στάθη.

Τη Δευτέρα στη δουλειά φαίνεται να κληρώνει το 13άρι.
Η ζωή μας σε νούμερα-ή μήπως είμαστε τα νούμερα σε μια ζωή που κυλάει ερήμην μας;
Οψόμεθα.

(My) weekly review..

2007-10-27T16:08:00.000+03:00

H βδομάδα άρχισε με κυριακάτικη βροχή.
Ανοιγω το φύλο της μπαλκονόπορτας μυρίζω τη δροσιά. Κοιτάζω εξεταστικά τις υδροροές-έχω τα τελευταία χρόνια άγχος μη βουλώσουνε..
Αργοτερότερα στο μεγαλοδικηγόρο φίλο στην Αγία. Μας είχε τάξει από την προηγούμενη φαγκριά, τσιπούρες και λαβράκια. Το ρέμπελο απομεσήμερο της μαλ@&%ς..
Ζευγάρια στη γλύκα απέναντι μου. Κοιτάω τον Αντώνη με την άκρη του ματιού μου. Γνέφει..
Με 'πιασε το στομάχι μου από το μέλωμα-κόλλησα. Πάω για ύπνο στον καναπέ στο playground.
Ξυπνώ δύσθυμος. Το κεφάλι βαρύ, κρατιέται με δυσκολία στους ώμους.
Κατευθύνομαι οίκοθι.
Προσωπική στιγμή. Παύσις. Ξαναφεύγω.
Στο Verde ηρεμία. Περίεργη για τα -πολύβουα- δεδομένα του. Χαμογελάμε αμήχανα με την απέναντι μου.

Πνίγομαι. Θέλω να γράψω. Κομπιάζω. Χάνω τη σκέψη.
Attention Deficit Disorder.
Μάλλον γιατί δεν είμαι στ' αλήθεια εδώ που θα 'θελα.

Προχτές στη Στοά στο περιθώριο της σύναξης της πιτσιρικαρίας έπιασα κουβέντα με το Μπάμπη. Στη γωνιά του αμίλητος, όπως πάντα, με το Γιώργο το Σκούρτη.
Οχι, όχι-με το Γιώργο ξεκίνησα πρώτος το λακριντί. Του 'πα για κεινο το βιβλίο του με θέμα τα μπαρ και τους μπαρόβιους που 'χα κολλήσει στην εφηβεία μου.
"Θα γράψεις κανα πρόσθετο-συμπληρωματικό να πού".. τον ρώτησα.
"Τα 'χω γράψει", μου 'κανε. "Σε άλλα-απο δω κι από κει". Και έφυγε να πάει να ρίξει καμιά στεκιά με το Γιωργάκη.
Ο Μπάμπης ήτανε πιο κουλ. Κοιταζόμασταν για καμπόσο μετρώντας αμφότεροι.
"Πόσο με κάνεις;", κουνήθηκε. Εριξα μια στα τυφλά.
"Του '38 είμαστε ρε συ κι οι δύο-γνωριζόμαστε με το Γιώργο από το '67, τότε που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο".
"Σαράντα χρόνια φούρναρης, σαν να λέμε", και σκάσαμε από κοινού το χαμόγελο.
"Και ξέρεις, ..ζω ουσιαστικά, έχοντας γράψει [..]-δεν θυμάμαι πόσα βιβλία και θεατρικά είπε- από ένα τραγούδι. Θα το ξέρεις. Το τραγουδάει η Αλεξίου.."
Μόρφασα-μόρφασε κι αυτός.
Γύρισα στην παρέα από την οποία είχα πρόσκαιρα-μα βαθειά ψυχικά αποκολληθεί σιωπηλός.
Πέρασε σε καμιά ώρα πριν εγκαταλείψει το χώρο-και μου 'πε για αυτό που κατά τη γνώμη του θα 'πρεπε να επικεντρώσω αν αποφασίσω ποτέ να γράψω σοβαρότερα.
Μπορεί και να ΄χει δίκιο.
Ο μαρινάτος σολωμός που ντερλίκωσα μεταμεσονυκτίως ήταν έκτακτος.
Καβάλησα τη μηχανή με κέφι και έφυγα πλαγιαστός ψιθυρ'ίζοντας.
"Και συ Ελένη, κι η κάθε Ελένη, της επαρχίας της Ελλάδας κοιμωμένη, η ζωή σου να το ξέρεις.. είναι επικηρυγμένη.."

Την επομένη είχα να σκεφτώ πολλά. Έκανα -αναμενόμενα- λίγα.. Έτρεχα, μίλησα, προσπάθησα.
Το μόνο καλό ήταν εκείνο το massagάκι στο γυμναστήριο. Νους υγιής.. κλπ

Την τελευταία μέρα πριν εγκαταλείψω την πόλη, παρέδωσα το πνεύμα.
Είχα και το Ρένο να στέλνει μηνύματα για να βρεθούμε στο Rosebud με ελαφρώς δραματικό και ολίγον επικό τόνο, του τύπου "οι εξελίξεις τρέχουν και πρέπει να είμαστε καβαλάρηδες". Να είμαστε ρε αγόρι, να είμαστε-eξαρτάται, ωστόσο, και τι/που καβαλάμε κάθε φορά ..
[Mη μπερδεύεσαι. Άντε με το καλό 26 του Φλεβ να αρριβάρουμε στη Μέκκα του industry. Σκέφτομαι μειδιώντας, 90 210, glitter σκόνη στα πέριξ, trendy resto και άλλες τέτοιες μικροαστικές παπαριές.. .]
Τα επαγγελματικά rantevouz ξεκινήσανε από νωρίς. Αψήφισα το ψιλόβροχο και πήρα μηχανή. Δικαιώθηκα-κρίνοντας από τη στρατιά των ακινητοποιημένων στους μεγάλους άξονες. Η πρώτη γιάφκα στήθηκε στη λεωφόρο της ακολασίας.
Μείναμε στην αίθουσα συνεδριάσεων της εταιρείας ώρες δύσκολες για να καταλάβουν κάποιοι πως έχει η κατάσταση. H παρτίδα για να σωθεί θέλει χειρουργικές και κεραυνοβόλες κινήσεις. Το διακύβευμα είναι για εκάτερες πλευρές εκτεταμένο και βαρύτιμο.
Απέκτησα δια σκληρής διεκδίκησης τυπικά το γενικό πρόσταγμα, αυτό όμως δεν λέει τίποτα.
The game is still young.
Λήγει τέλη του 08 το πανηγύρι, τα όβολα είναι πολλά και αυτό που φαίνεται στο τραπέζι τώρα είναι μόνο 'η κορυφή του παγόβουνου'.
Ίντριγκες, μηχανορραφίες, κρυφές διαβουλεύσεις, μυστικές συναντήσεις, ξέρουμε όλοι ότι διεξάγονται. Πίσω μας και γύρω μας. Παιχνίδια στήνονται επί χάρτου και τα κινητά έχουν ανάψει. Εμείς-οι άλλοι.. Tίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Twin Peaks.
Νέες συνάξεις, συνεννοήσεις, επιχειρηματολογία για να εξηγήσουμε τα αυτονόητα στους ασπάλακες -[στη γλώσσα του Βύρωνα Π.]. Και όλα αυτά γιατί; Παιχνίδια για μεγάλα αγοράκια ή άσκηση εξουσίας..; Ώρες-ώρες δεν είμαι σίγουρος.
Μπούχτισα..
Πίνω ένα εσπρεσάκι αργά το απόγευμα μόνος-έχω λησμονήσει ως και τα πλάνα εργασίας στη βοηθό μου που με αναζητά. Κλείνω τηλέφωνα. Κατεβάζω ρολά.
Συλλογιέμαι.
["Πρέπει να 'σαι πολύ λέρα για να κυβερνάς γαλέρα" που λεγε κάποτε και στα κόμικς ο αγαπημένος πειράτής Μαυρογένης..]
Δεν έχω φτιάξει βαλίτσα, δεν θυμάμαι καν τι ώρα φεύγω και ίσα που σκέφτηκα να παραγγείλω ταξί για ξημέρωμα. Η ώρα 23.00 κι ο Μήτσος να στέλνει mms με φωτος από παρτy πολλαπλών δεσμών. Περιεργάζομαι τα παραληφθέντα τεκμήρια. Ο άλλος δίπλα στη γκόμενα έφερνε στο Μανώλη αλλά δεν είμαι και σίγουρος.. Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα!
Οι Micro τραγουδάνε 'ένα ταξίδι στ' αστέρια' κι εγώ αποχαυνώνομαι με το ανοιχτό 'εγχρωμο κουτί. Η τρελή ψυχωσική μ' έχει τσακίσει στα τηλέφωνα-ψάχνω απεγνωσμένα στις υπηρεσίες της vodafone να μπλοκάρω τον αριθμό. Μου λένε πως δεν μπορώ. Ωραία κοινωνία.
Ο θρίαμβος του privacy.

Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι.
Ξέρω πως το πιο δυνατό αίσθημα είναι το ξυπνητήρι που θα χτυπήσει άγρια μεσα στο σκοτάδι..
Αλλά αυτή τη φορά δεν με πειράζει.
Γιατί φεύγω.

Μια ματιά στο Κίνημα-μια βραδιά στο λούκι.. Η πολιτική και οι πόλοι

2007-10-08T15:48:00.000+03:00

Το 'χουμε χάσει τελείως, έτσι ;
Έρχεται ο Μπένι το μετεκλογικό ξημέρωμα και κάνει μια εμφάνιση στο Ζάππειο-που τύφλα να 'χει ο Φράνκι στα ντουζένια του.
My way.

Ρίξε πράσινο στη νύχτα-ρίξε λάδι στη φωτιά.. Ξεσπαθώνει και το σημιταίικο, παίρνει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις ο καθηγητής, πάει να το πάρει αέρα το ματσάκι..
Ελα, όμως, που καταπως ωραία ξηγάει ο καλός μου πασόκος-φίλος [που δεν βγήκε στην Α' Αθήνας τούτη τη φορά..], ο homo-pasocus είναι μυστήριο ον.
Είναι κολλημένος με τη μπάλα-κάνει μόνο τεστ-Παπ και στο Σημίτη με βαριά-βαρύτατη καρδιά υπέκυψε, και ποτές του δεν τον αγάπησε στ' αλήθεια τον κινέζο..
Διαβάζει, έστω και κρυφά-ή θα 'θελε- το Royalty, το The Crown και δεν ξέρω και γω τι άλλο απ' αυτά που μολογάει ο marqui-de-Zampouni(s)..
[Δλδ, θέλει τον Παπανδρέου του ρε παιδί μου!]
Όταν δε ο Γιωργος ζήτησε με σπασμένη φωνή και κείνο το παρακλητικό ύφος"μια δεύτερη ευκαιρία"-οι μισοί πρασινοι συγγενείς μου [που παρεμπιπτόντως φέτος είτε ως ΠΑΣΟΚ, είτε ως ΠΑΟ, δεν είναι η χρονιά τους..], πέσανε στα πατώματα. ΟΧΙ στο χοντρό, το σφετεριστή, τον άρπαγα, τον ..
Και μένω να σκέφτομαι, τι 'ναι ρε παιδιά ένα κόμμα εξουσίας-γκόμενα να την παρακαλάς να σε δεχτεί πίσω..?
[και το λένε γλαφυρά στο χωριό μου: παρακαλετό μουνί-ξινό γαμήσι..]

Από τότε, όλη η Ελλάδα χορεύει το 'μακρύ ζειμπέκικο' του Κινήματος.
Αυτό πια δεν είναι κόμμα, η Καίτη Γκρέϋ με το Στέλιο είναι στα ντουζένια τους. Λαϊκό πρόγραμμα με αξέχαστες επιτυχίες και χιτάκια στα καπάκια.
Βγαίνει ο πρόεδρος του πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος-αυτού που οσονούπω χτυπάει εκλογικά ποσοστά 1977, και κάνει την αυτοκριτική του: φταίω εγώ, λέει, που δεν τους γ@$**& τα πρέκια.. (των διαφωνούντων).
Μιλάμε για ΤΗΝ βαθειά αυτογνωσία.

Στην άλλη μεριά του λόφου, ο χοντρός έκτοτε προσπαθεί να πείσει την Ελλάδα πως δεν ήτανε στημένο το σκηνικό από πριν-απλώς πέρναγε από το πάρκο Κυριακή βράδυ αργά με μια γκόμενα και δυο δίπιττα σουβλάκια, είδε φως και μπήκε.
Τυχαία δε ήρθανε και κάτι κανάλια και έγινε χωρίς πρότερη συννενόηση ντόρος!
Σαφές και γνωστό τοις παντάπασι.
Ο άνθρωπος αυθόρμητα λειτούργησε και μιας και έτυχε προσφέρθηκε να βγάλει το κόμμα από την κρίση. Αν και συνταγματολόγος-δεν λειτούργησε συντεταγμένα, (λέει)..
Και ορθά, όταν του προσήψαν πως μέμφεται τον ΓΑΠ για "ανίκανο"- απάντησε"ας με λένε και μένα ανίκανο" ;-)
Από την άλλη, οι βαρόνοι του μαγαζιού που βαράει διάλυση και έχει βγάλει στις προθήκες αυτοκόλητα '(ξε)πωλείται μισοτιμής', βρίσκονται σε θέση-κλειδί.
Σου λέει: να πάμε με τον πανύβλακα που πήρε τη λευκή επιταγή το 2004 από τον κοντό και ξέχασε να περάσει από το ταμείο να την εξαργυρώσει Η.. (ή).. να τοποθετηθούμε δίπλα στον ζωντανό οδοστρωτήρα, τον άνθρωπο-ανακόντα που τοιμάζεται να μπουκάρει στη Χαρ. Τρικούπη 50 και να τα κάνει όλα ίσωμα (;)
Προσωπικά, πιστεύω πως κάνει κόλπα που ούτε ο αλήστου μνήμης Τζιμ ο Τίγρης δεν θα μπορούσε να κάνει στην πλατεία Αββησυνίας! Καταβρογθίζει γουρουνόπουλα, τη βγάζει έξω και τη δείχνει και παθαίνουνε λαλά οι αντίπαλοι, κλπ

Κάτι στελεχάρες λοιπόν κλείσανε εξαρχής θέση στο σχήμα της νέας διεύθυνσης-και οι ρέστοι (πιθανώς πιο γατόνια-ή απλώς με μεγαλύτερα αποθέματα ψυχραιμίας..) μείνανε να συλλογάνται την πλατφόρμα και τους όρους της διαπραγμάτευσης τους. Σου λέει, που θα μπούνε τα ονόματα μας στη μαρκίζα.. ΠΟΙΟΙ άλλοι θα τραγουδήσουνε μαζί μας στη σαιζόν, και βέβαια αν θα πάνε με μεροκάματο ή με ποσοστά.
Φάγανε μερικοί και μπιφτεκάκια στου άλλου του χοντρού-του απρόβλεπτου συνονόματου εγγονού του δικτάτορα της περιόδου '25-26, ο -και ποιητής- Κωστής Σ. όμως δεν έκανε join τους γαλαζοαίματους και πήγε και 'στησε δικο του μπαϊράκι.
Προσωπικά, εκτιμώ απεριόριστα τον ηγούμενο του αποκαλούμενου 'τρίτου πόλου' για δύο καίρια ζητήματα: για τα ζάρια που φέρνει στις πόρτες και τον τσαμπουκά του στις γκόμενες που θηρεύει-ακόμη και όταν τρώει πίτα.
Εξάλλου, "παπά παιδί-διαβόλου εγγόνι"..
[Δεν γνωρίζω αν αυτά είναι επαρκή χαρακτηριστικά για αρχηγό της μείζονος αντιπολίτευσης-αλλά σάματις και το να κάνεις καλό τζόκινγκ και να λες καλαμπούρια για τις νέες τεχνολογίες είναι καλύτερο ..;]
Τεσπα, για όλα αυτά με τον μπόχαλο υποψήφιο πιστώνεται βασικά μια παρέα στο γνωστό καφέ-ρεστωράν της Φιλοθέης-για να επιβεβαιωθεί πως την ιστορία τελικά "τη γράφουνε οι παρέες'..
Αχιλλέα, αγόρι μου μια μέρα θα σε γράψει η ιστορία-να 'σαι σίγουρος..!

Κατόπιν, πέφτει σα βόμβα-η είδηση που έκανε πάταγο στη Μύκονο και στο Ν.Ο.Β [-Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης]: η υποψηφιότητα Τζιώτη.
Τόπο στα νιάτα, ρεε μπισμπίκηδες!
Ο νέος πασόκος είν' εδώ-έχει πόρσε, σπουδές σε πανεπιστήμιο της IVy League και αγωνιά για το κόμμα-"σήκω Ανδρέα για να δεις, τα παιδιά της Αλλαγής"!

Μετά απ' όλα τούτα, γίνονται ρόϊδο στο κίνημα, ο Ρέλος δίνει το μέτρο της σοβαρότητας τους, στο ΣυΡιΖα πάνε τοίχο-τοίχο [σύρριζα] μπας και σκάσει κανά σκηνικό ακόμη, τύπου (υιού) Βούτση-απαλλοτρίωσης, κλπ, ο μπαρμπα-Γιώργος στέλνει επιστολές στον Αλέκο-γιατί είναι ρομαντική ψυχούλα, το χρυσό μου..
Γιαυτό έχει μαζέψει στο πλευρό του όλα τα μπουμπούκια-τον Άδωνι τον πάλαι συμφοιτητή μου, το γιο-Πλεύρη, το Μάκη το Βορίδη. Ο Μάκης ο Μανάβης μόνο λείπει από την Τούμπα και ο Περίανδρος για να συμπληρωθεί ο σεπτός ΛΑόΣ του βόδι-builder..
Εκ παραλλήλου ο premier, ακούω, προτίθεται να ανακηρύξει σε εθνική-κομματική εορτή του Αγίου Γεωργίου του τροπαιοφόρου, σε περίπτωση που καταφέρουνε στο ΠΑΣοΚ να βγάλουνε τον καλό άνθρωπο..
Σου λέει, λογικότατα: με Γιώργο, πάω και για τρίτη α-βα-βά..

Μετά από όλα τούτα, δουλειά πιάνουνε οι παρατρεχάμενοι στα πράσινα επιτελεία.
Οι μεν ορμηνεύουνε τον πρόεδρο του κινήματος να κάνει ένα μίνι-πραξικοπηματάκι στην κοινοβουλευτική ομάδα. 'Αλλο δλδ που δεν τους πέρασε..
Μετά, ρχεται ο -δευτερότοκος- πρίγκηψ της δυναστείας και λέει στον Εισαγγελάτο "το δαχτυλίδι ήταν θαμπό..".
Τι λε ρε μάστορα; Και το αδερφάκι σου γιατί το 'βαλε με τη μια στον παράμεσο-σα γκόμενα που 'δε το μονόπετρο και κατέβασε το στρινγκ με τη μια..;; Όταν το ζαχάρωνε ήτανε ωραία και μετά που 'κατσε ο βιασμός έφυγε η λάμψη και 'μεινε το μπακίρι..;
Οι δε του Μπενι καντηλιάζουνε τους προεδρικούς-γιατί πάνε ενάντια στη βούληση του αρχηγού: αυτό το κόμμα, δεν χαρίζεται, δεν τεμαχίζεται, δεν κληρονομείται..!
[τούτη η φράση διαβάζεται με χαρακτηριστική ΄έρρινη χροιά φωνής Ανδρέα Παπ-ή άντε Μητσικώστα για όσους πιτσιρικότερους την έχουνε λησμονήσει...]
"Μας απειλούν", λέει, "τα συμφέροντα"..
Ρε φουκαρά, τα 'συμφέροντα' μαζί σου δεν πάνε ούτε για καφέ στη Μηλιώνη, όχι που θα καταδεχτούνε να σε απειλήσουνε κιόλα.
[Btw, η πιο ωραία ατάκα που 'χω ακούσει για το περιβάλλον ΓαΠ, συνδέεται με το royalty.
Γιατί θα μείνει γνωστή στην ιστορία η οικογένεια Γερουλάνου; Γιατί πρωταγωνίστησε στην πτώση των δυο κορυφαίων δυναστειών: των Γλύξμπουργκ & των Παπανδρέου [και ο νοών-νοείτω..]

Και μετά απ' όλα αυτά βρίζουνε και οι μεν και οι δε το Σημίτη που δεν πήγε στη μάζωξη που αποκαλούνε 'εθνικό συμβούλιο' να τονε μπινελικώσουνε και εκ του σύνεγγυς...
Λες και δεν τους έδωσε τη μεγαλύτερη σε διάρκεια κοινοβουλευτική θητεία που γνώρισε ποτέ η σύγχρονη Ελλάδα-περίεργο πράμα αυτοί οι πασόκοι: στο τσουβάλι δε χωράνε-στο κοφίνι περισσεύουνε..
Μόραλ κονκλούζιον: το ΠΑσΣΟοόΚκ είν' εδΔώ, ενω-μέ-νο δυνατοό..
Η συνέχεια στα προσεχώς.

ΥΓ.> Εγώ πάντως χτες έβαλα με ένα φίλο μου-οξυδερκέστατο ειν' η αλήθεια πολιτικά- ένα τραπέζι στοίχημα στο Οικείο. Θα δείξει.
Εκτιμώ πως τα ανακλαστικά της επιβίωσης θα επικρατήσουν του συναισθήματος στο πράσινο σώμα.
Αλλοιώτικα, θα εκπλαγώ-ομολογώ. Να 'ναι τόσο broken hearts τα πουλάκια μου, ώστε να μη μπορούν να απογαλακτιστούνε..;;
Ο λογαριασμός, όπως και να 'χει, στις 12 του Νοέμβρη..

Αξύριστα πηγούνια

2007-09-08T10:09:00.000+03:00

Εχω ξυπνήσει στραβωμένος-όπως εξάλλου και όλη αυτή τη βδομάδα..
Κοιτώ τη σταθερά αξύριστη φάτσα μου στον καθρέφτη του μπάνιου.
Κάτι ξασπρισμένες τρίχες στο πηγούνι, που σαν να πληθύνανε φέτος, ορθώνονται στραβιές.
Στα γενέθλια του Αλέξη τις προάλλες,η Σ. με τη Λ. μου κάνανε την παρατήρηση-δε σήκωσα βλέφαρο.

Φορτώνω καθημερινά-με κάτι λίγες εξάρσεις ανάτασης.
Βαριέμαι και να αισθανθώ. Not enough space any more.
Νομίζω πως πεισματικά κοιτώ, πιότερο απ' όσο μιλώ.
Ακτινογραφώ τη διπλανή μου, τη σκανάρω προσεκτικά με μάτι αεικίνητο, μα χωρίς πολλά-πολλά. Έχω μάθει (;) πια να ταξινομώ.

Το μυαλό μου σκόρπιο σε γυναικείες φιγούρες: για διαφορετικούς σε κάθε περίπτωση λόγους-και με αλλότρια αισθήματα, σκέφτομαι την Άννα, τη Φ., τη μάνα μου.
Ή μάλλον-αυτή την τελευταία, δεν τη σκέφτομαι. Θωρώ το ολόγραμμα.
Τα vibes της απουσίας είναι ασφαλώς ισχυρότερα από κάθε άλλη εικόνα.
Τόσο έντονα, που απλά έχουν σωματοποιηθεί. Έχουν πάψει πια να ανήκουν στη σφαίρα του αισθητού.

Με απασχολεί η ταχύτητα τελευταία.
Πιο πολύ απ΄ότι παλιά. Παραδόξως, όμως, δε τη νιώθω..ούτε και στη μηχανή. απλά πάω. πολλά χιλιόμετρα. απο δω κι από κει. σκέφτομαι -για πρώτη φορά- και τετράτροχα. μπορεί και να ζορίστηκα ηλικιακώς. Ένας φίλος μου 'λεγε χτες πως ένιωσε όταν ο γιατρός άρχισε να του λέει "κοιτάξτε, για μεσήλικας, καλά μου φαίνεστε..".
Μαμά γερνάω.

Στα προεγκαίνια της Μπιενάλε ήταν ωραία.
Τρόμαξα λίγο-δεδομένου ότι το gothic δεν είναι ακριβώς το στυλ μου, αλλά ένιωσα πως κάτι μπορεί και να γίνεται τελικά σ' αυτή την πόλη.
Μετά από 10 μέρες που πήγα με την παρέα των φίλων, χάρηκα την ξενάγηση της εκ των 'συντελεστών'. Είχαμε και γόνιμη κουβέντα.
Νομίζω πως, αν η τέχνη "είναι η συνάντηση του ανθρώπου με την εποχή του" [που (μας) έλεγε κάποτε κι ο Χ. Χρήστου], τι λογικότερο να υπάρχει από τη θεματολογία, τα εκφραστικά μέσα και την ατμόσφαιρα που αναδύει αυτή η έκθεση..

Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία-πως η ιστορία γίνεται σιωπή .. Το τραγούδαγα μάλιστα στην καραόκε-night που σκαρώσαμε το Σάββατο στο σπίτι του 'πιανίστα'. Ευτυχώς είχε ψιλολασκάρει η μικροφωνική γιατί δεν θα τη πάλευαν οι περίοικοι ούτε μέχρι τη Μεσογείων με τη γαιδουρο-φωνάρα μου στα ψιλά..

Το σπίτι μου είναι πάλι βομβαρδισμένη Βαγδάτη. ΄Λέω να την κάνω από το γραφείο να πάω να το στρώσω λίγο. Εχω και ραντεβού με ένα διαπλεκόμενο σε κανα τέταρτο, δίπλα ακριβώς στο σπίτι μου. Κουτί. Μάλλον πρέπει να συνεχίσω με γυμναστήριο μετά-αν θυμούνται ακόμη τη φάτσα μου, κι έχω χάσει και την κάρτα.

Μήπως να ξυριστώ αύριο..;

Ετεροχρονισμένο ρέκβιεμ

2007-08-31T13:09:00.000+03:00

Του θέρους -τυπικώς- λήγοντος, μετρώ τα πίσω.
Ζόρικη τούτη η εποχή.
Με ένταση πληθωρίστηκε, με φλόγες κλείνει (;)..
Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουνα κι εγώ εκεί.
Στη μάζωξη που όπως ειδαμε εκ των υστέρων οι δίαυλοι από το τηλε-κούτι κάλυψαν ως όφειλαν-ως non-event.

Ξεκίνησα με ένα καφέ στο Joker. Είδα τον παλιό κολλητό. Τυχαία ασφαλώς. Μόνο συμπτωματικά εξάλλου, μπορεί κανείς να δει πια τους φίλους του σε τούτη την πόλη.
Ανηφόρισα την Καραγιώργη-Σερβίας και ψιλοκάθισα έξω από τη Μεγάλη Βρετάννια-[τη Mπρετάνια, που λέγανε κάποτε και οι γκάγκαροι]. Είχα ένα μαύρο αθλητικό τ-σερτ στη μπαγκαζιέρα, αλλά λόγω κουστουμιού έμεινα να περιφέρομαι σαν την ανοιχτόχρωμη μύγα μέσα στο 'μαύρο γάλα'..
Πρόσωπα ποικίλα, και ψίθυροι. Βουή αναβράζουσα από το ανθρωπομελίσσι.
Προσωπικά, τον περίμενα αυτόν τον κόσμο.
Το πίστευα πως θα κατέβαινε-Γιατί ήμασταν όντως πολλοί. Ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη-η Ν. με το φίλο της.
Μετά ο Μιχάλης, λίγο αργότερα ο Γιώργος-φίλοι καλοί και συνάδελφοι απ' τα παλιά.
Ο κόσμος, σε μια πρωτόγνωρη συμπεριφορά-λίγο μούδιασμα και πολύ-πολύ οργή με μια εσάνς πίκρας.
Μουρμούριζαν και ήταν σε μνημόσυνο-μα πάλι χωρίς να ΄ναι κι έτσι..
Μετριόμασταν εκείνο το απόγευμα.
Εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, ποδηλάτες, αριστεριστές, κεντροδεξιοί του καναπέ, αστοί, εργατόφατσες, νέοι-μα και μεγαλύτεροι, ανταποκρινόμενοι σε ένα άτυπο-μη θεσμικό κάλεσμα.
Στον τόπο που έχει μάθει να πάλλεται μόνο για κομματικές εκδηλώσεις-άντε και για να ξεφαντώσουν τα παιδιά του χατζηαβάτη μετά από την υπεράνθρωπη νίκη που κατήγαγαν οι ήρωες του Ολύμπου χ/ψ/z αθλητές μας, ένας σεβαστός διψήφιος αριθμός πολιτών μαζώχτηκε σε μια πλατεία για να σιωπήσουν.
Να ενώσουν το θρήνο-μα κυρίως την οργή τους για όσα λαμβάνουν χώρα. Στη χώρα τους.
Από τις 7και μέχρι αργάμιση που 'μεινα, πέρασε αρκετός λαός. Πηγαδάκια στηνόντουσαν, χαμηλόφωνα πάντα. Εβλεπες και τα μάτια τους δλδ.
Ακουγα ιστορίες καθώς διέσχιζα αργά την ανθρωπομάζα για σπίτια αγαπημένα που καήκανε, για πράσινους λόφους με πυκνή βλάστηση που αφανιστήκανε, για λιόδεντρα γηραλέα που μείνανε να καπνίζουνε.
Και τώρα, όλοι μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, συζητάμε ex posteriori για/στα αποκαϊδια.
Στρατηγικές αντιμετώπισης και διαχείρισης της κομματικής κρίσης, ένθεν κι ένθεν μας περιβάλλουν. Τα αυτάκια μας χαιδεύουν επίσης άπαντες-ημών του κυρίαρχου εκλογικού σώματος. Των ενεργών πολιτών που εξαντλώντας τη ρητορική μας στις ευθύνες ΤΟΥΣ, λησμονούμε τα 'δικά μας'..

ΥΓ. (χθεσινοβραδυνό) Ο Πάνος σε ένα κινέζικο της συφοράς που τρώγαμε στο Ψυχικό, μου λεγε τα δικά του για το θέμα αυτό: πως είναι δλδ μια ανάστροφη μορφή ενός λαϊφσταϋλ με τις 'επιβολές' και τους μηδενισμούς του.
Δε συμφωνώ-αλλά μάλλον παρήλθε η εποχή της απολυτότητας μου ως προς τη σημασιολόγηση.
Όπως, είμαι βαθειά προετοιμασμένος να ακούσω απόψε το βράδυ στο debate:
κι ο γάϊδαρος πετάει, η οικονομία ακμάζει, η επανίδρυση του κράτους ολοκληρώνεται, η αριστερά [όχι του καβάλου μου-η άλλη..] θα δώσει τη 'λύση', ο τέως βόδι-builder που μιλάει στην 'ψυχή του κόσμου', η τσόντα που μας καλεί να συστρατευτούμε μαζί του, "κι εσύ λάμπεις-Μπάμπη μου"..!
Μόραλ κονκλουζιόν: Μάθανε πως γαμ)&$%-πλακώσανε κι οι γύφτοι..

Salvatio populi suprema lex esto . . .*

2007-08-26T03:18:00.000+03:00

Η ωρα πέρασε .. και ύπνος δεν με πιάνει.. βγήκα απ' το σπίτι απόψε Σαββάτο στις 3.00 πμ για να βγάλω αυτό που με κατακλύζει..
ΜΕ κυριεύει..
ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ στο λαιμό σαν κόμπος - κοντινό θυμάμαι ήταν το συναίσθημα σαν σκοτώθηκε ο πατέρας μου. Τότες.

Στην αρχή-όπως πολλοί από μας- σκέφτηκα πως επρόκειτο για ένα τραγικό γεγονός =κάποιοι νεκροί στην Αρεόπολη, συνέπεια μιας φονικής φωτιάς. Το είδα στο γραφείο-δεν πολύεδωσα σημασία, ειν' η αλήθεια.
Το βράδι μάθαμε για την Ηλεία-οι ώρες περνούσαν, οι νεκροί πολλαπλασιάζονταν.
Το δράμα ξετυλιγόταν.
Η πύρινη λαίλαπα έτρωγε τα πάντα-πέσαμε για ύπνο και ξυπνησα λίγο πριν πάρει φωτιά ο Υμηττός στο ύψος του Παπάγου.
Στην πλατεία μου στους καφενέδες και στα πέριξ- κόσμος σιγοψιθύριζε. Η στάχτη έπεφτε αραιή και ο ουρανός θόλωσε.
Θόλωσα κι εγώ.
Ήπια καφέ κάπως ενοχικά-ήθελα κάτι να κάνω, αλλά τί ; Δύσθυμος κατευθύνθηκα πίσω.
Ανοιξα μεσημεριανή τηλεόραση: η τραγωδία δυσθεώρητη.
Έφυγα στα βόρεια για να μη βλέπω-άκουσα το διάγγελμα του premier στο αυτοκίνητο.
Γύρισα άσπρος-και πανιασμένος.
Μια χώρα σε κλοιό.

Πήρα το Νίκο στην περιφερειακή ζώνη σπιτιών του Παπάγου-ίσα που τη γλιτώσανε..το παραπάνω σπίτι κάηκε. Η Ελένη πήρε το παιδί κι έφυγε αλλόφρων. Ο Νίκος με τη μάνικα έμεινε με τη μηχαν'η απέξω αναμμένη-"έβαλα τα κλάματα σε κάποια φάση", μου 'πε αποκαμωμένος.
Η καλύτερη μου φίλη σε ένα χωριό στην κεντρική Μεσσηνία αποκλεισμένη με την οικογένεια της.
Και η κόλαση να κατεβαίνει προς τα κάτω.
Οι εμποράκοι του πόνου στα κανάλια.
Οι περιφερόμενοι θίασοι της ενημέρωσης μου στρίψανε τ' άντερο.
"Ελα Άκη, η φωτιά έφυγε πίσω από το . . . πρανή", η committed ρεπόρτερ.

Θέλω να κάνω εμετό-η χώρα χάνεται, χάθηκε.
Η παραγωγική υποδομή της νότιας Ελλάδας κατέρρευσε, το βιός των ανθρώπων απωλέστηκε, το πένθος περίσσεψε και πορεύεται πληθαίνον, ποιά 'επόμενη μέρα' μου λέτε γαμώ τον αντιχριστο σας, ΓΑΜΩ το ΜΟΥΝΙ που σας πέταξε καριόληδες.. ;;
Σε κοντά 4 δεκαετίες ζωής που μετράω, δεν έχω ξαναδεί τέτοια γύμνια.
Η απόλυτη κατάρρευση του κράτους.
Των δημόσιων μηχανισμών.
Της οργανωμένης μέριμνας της πολιτείας.

Και η χρεωκοπία μας.
ΟΛΩΝ μας.
Ημών, της κοινωνίας που βλέπει σε διακαναλική τον όλεθρο και παθητικά αναμασά το σερβιρόμενο τρόμο.
Στις καφετέριες, λέει, του Πύργου, μέχρι χθες η ζωή συνεχιζόταν κανονικά.
Στην Καισαριανή πήγε να φράξει ο δρόμος της κατάσβεσης από τους μαλάκες που πήγανε να κάνουνε χάζι τη φλόγα..
"Τα όμορφα χωριά-όμορφα καίγονται..", ΕΤΣΙ ;

Στην κεντρική και βόρεια Ελλάδα, οι δήμοι είναι απρόθυμοι να κατεβάσουν οχήματα για το φόβο μιας επίθεσης στην περιφέρεια τους.
Η χώρα βάλλεται.
Είναι σαφές.
Δίπλα στους οικοπεδοφάγους, στους εργολάβους, και στο κύκλωμα με τα γνωστά λαμόγια, ευσυνείδητοι οξυγονοκολλητές-[με 40+ C], αμελείς ιδιώτες, χρεώνονται -με βάση τα στοιχεία που συνάξανε τα πρωτοπαλλήκαρα του Βύρωνα- το συντριπτικότερο πλήγμα που δέχτηκε η χώρα από την εποχή τουλάχιστον της δεκαετίας του '40.
Εμπόλεμη ζώνη;
No doubt-αλλά ποιός είναι ο εχθρός. . (;)
Σενάρια επί σεναρίων, εικασίες και οργή.
Στο μεταξύ η χώρα βουλιάζει..
Κι ένας, (1) μουνής δεν ουρλιάζει .. κάτι χρηστικό, κάτι δραστικό!

Βγάλτε, γαμ*()*(^&%$ το σπίτι σας ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ στα κανάλια-τη μόνη μορφή 'δημόσιας σφαίρας' που αναγνωρίζει τούτος ο τόπος... !!!
Ζητήστε εθελοντές, καλέστε άντρες, γυναίκες-πολίτες τούτου του τόπου που αύριο ΔΕΝ θα τον γνωρίζουμε . . . να στρατευτούνε.
Βγάλτε trailer στο γυαλί, οργανώστε χώρους διασποράς, επιτάξτε οχήματα, κατεβάστε το στρατό-έστω τις ειδικές δυνάμεις γαμ+)&(^&* την παναγία σας !!
Δε βλέπετε πως τα αεροπλάνα σας δεν δύνανται να "επιχειρήσουν" ;
Τα 1800 καταπως λέτε πυροσβεστικά σας οχήματα είναι άφαντα από τα περισσότερα πεδία της μάχης με το στοιχειό ..
Σταματήστε το βουρβουτζουλούκι των ευθυνών-ΤΩΡΑ.
Ανακαλέστε από τις άδειες ΟΛΟΥΣ τους άνδρες των σωμάτων ασφαλείας-εκείνους που συνήθως ασχολούνται με Πακιστανούς και ζαρντινιέρες, αναζητήστε την ύστατη ώρα τούτη επιχειρησιακά πλάνα δράσης.
Αυτά που έχετε πακτωμένα στα συρτάρια σας ανεύθυνοι αγύρτες!
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ πλάνα δράσης αναλυτικά, έχουν σχεδιαστεί 'σενάρια κρίσεων' και είμαι σε θέση να το ξέρω-όπως και αρκετοί άλλοι.. δυστυχώς για μας-και για τη 'γνώση' που έχουμε... (-;
Αποδεσμευστε τους κκ Κόη και Φούρλα να συνεχίσουν απερίσπαστοι την προσωπική τους έριδα, στείλτε το Βύρωνα στον Καιάδα-που είναι και δίπλα στον κακό χαμό να βρει τον ηρωικό θάνατο που τόσο επιζητά..

ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ: επικαλεστείτε το άρθρο 120 του Συντάγματος.
Κινητοποιείστε τον κόσμο-η τήρηση του είναι υποχρέωση όλων μας.
ΑΝΑΔΕΙΞΤΕ νέες αξίες,
δίπλα στον ανέξοδο εθνικισμό σας,
δ'ίπλα στις μυθολογίες των τηλεμποράκων της λατρείας του αίματος στα λούμπεν κανάλια, και στα 'επιχειρήματα' του πρώην βόδι-builder που ζητάει [με αξιώσεις..καταπως γνωρίζετε..] την ψήφο σας.
Ο συνταγματικός πατριωτισμός είναι υπόθεση όλων μας.

"Enemy @ the gates" ?
Δεν ξέρω-δεν είμαι σίγουρος. Ακόμη...
Ο σίγουρος εχθρός πάντως κατοικεί μέσα μας.
Καλείται ωχαδερφισμός, σταρχιδισμός, και "να καούν και τα 18 χωριά"!- κατά τη γνωστή λαΊκή θυμοσοφία.
Μόνο που εδώ δεν κάηκαν 18-ερημοποιείται σε μηδενικούς χρόνους και άνευ αντίδρασης η σύνολη επικράτεια. Απόλυται η πατρίδα.
Από την καταστροφή της Σαλονίκης στην πυρκαγιά του '17, έχ4ι να βρει τέτοιο κακό τη χώρα.
Και πιο πίσω, ο Μωριάς είχε να δει τέτοιον όλεθρο από την εποχή του Μπραϊμη-στα 1825-26...
Η μεταμόρφωση του μεσογειακού τοπίου σε μεσανατολικό, η πανίδα και η χλωρίδα που θα βλέπουμε σε παλιά ντοκιμαντερ. Οι ζωές που χάθηκαν-εκείνοι που έφυγαν και εκε'ινοι που έμειναν.
Η νέα προσφυγιά που 'τοιμάζεται για κεινους που τους έκατσε η μπίλια στο 0 [στο ζερό δλδ..].
Πάμε πολλά-πολλά χρόνια πίσω..

Απαιτούνται νέες συλλογικότητες.
Νέες αλληλεγγυότητες.
Τούτο το θανατικό δείχνει όχι μόνο πως "κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας"-αλλά και πως, ο βασιλιάς είναι γυμνός και πολύ-πολύ φρικτός ιδείν.
That's it folks.

"Τυφλός τα τ' ώμματ', τον τε νούν ει"-αναλογιζόμουνα όλες αυτές τις ώρες.
ΟΛΟΙ μας σε ιδιωτικές συζητήσεις-χρόνια τώρα πολλά αναμασάμε τα ίδια.
"ΚΑΤΙ Ν' ΑΛΛΑΞΕΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ...!", άκουγες-κι ακούς σε παρέες.
Και μετά πεσιμισμός, και βαριεστημάρα και βάλε και κανα μοχιτάκι να βγει η βραδιά..
Ως εδώ.

Ας γίνει η οργή μας-ποτάμι που θα πνίξει..!!

ΥΓ [αυτοκριτικής].
Εφαγα ένα καλοκαίρι να πλακώνομαι σε κυκλαδονήσια διάφορα με φίλους σε κουβέντες του κ@%^^, δια 'το άστοργον κράτος', 'το δόλιο γκουβέρνο', κλπ, κλπ.
Κι εγώ τους έκανα μάθημα.
Πως οφείλουμε να κάνουμε την πρώτη κίνηση εμπιστοσύνης, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ως πολίτες, να χρεωθούμε-όσα μπαλάκια πετάμε με διάφορα άλλοθι..
Να δώσουμε το χρόνο μας-να αντισταθούμε στην κοινοτοπία του "και τι θ' αλλάξει δηλαδή"/"και ποιός νοιάζεται" ..
Τετοια τους έκραινα.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ: στη συγκεντρωση στο Σύνταγμα για τη φωτιά στην Πάρνηθα, δεν πήγα..
ΜΠΟΡΟΥΣΑ-και δεν πήγα.
'Δεν βρήκα χρόνο'-είχα ήδη 'σχεδιάσει κάτι άλλο'.. δικαιολογηθηκα-στον εαυτό μου πρωτίστως.
ΟΧΙ ΠΙΑ!
ΩΣ ΕΔΩ._

@
all
GET a LIFE

μια Παρασκευή με 'λάσκα', σηκώνω το βλέμμα "ξημέρωσε κι έξω φυσά".

2007-07-06T11:50:00.000+03:00

Βαριεστημένες, τρόπος του γράφειν δλδ, ώρες-οι σημερινές.
Στο γραφείο, φωνή δεν ακουγότανε για ώρες στα πέριξ.
Πίνω καφέ, σηκώνω το κεφάλι και κοιτώ.
Στο παράθυρο του 7ου με τη μεγάλη πόλη, πιάτο στους οφθαλμούς μου.
Παραδόξως, όχι θολό.
Ο μαϊστρος πρόσκαιρα έσπρωξε παραπέρα τη σωρευμένη αέρινη ιλύ του λεκανοπεδίου.

Καταπιάνομαι με τούτο το ημερολόγιο μετά από πολύ καιρό..
Σχεδόν είχα λησμονήσει την παρουσία του-βυθισμένος στα όρη της χαρτούρας και στις ρωγμές της περισκόπησης.
Ελιγμοί, περίτεχνες φιγούρες, σταμάτα-ξεκίνα στα γαϊτανάκια της πολυ-επίπεδης συναλλαγής.
Της καθημερινότητας.
Εκεί που έχει επικεντρωθεί το εργασιακό μου ηλιοτρόπιο.
Φθορά δλδ -πάντα άνευ ουσίας- γνωστό τοις πάσι..
Και μιας κι ο λόγος για 'ουσία', έχω την αίσθηση πως η φαιά -που στο μεταξύ έχει αποχρωματιστεί με τόση ζέστη- αρχίζει και/να φθίνει.

Κανονίζω τα των διακοπών.
Μαγειρεύω τις μέρες. Δεν νιώθω, ωστόσο, την αναμενόμενη ευφορία.
Ανεκλογίκευτη χαρμολύπη.
Αυτή ήταν, παρεμπιμπτόντως, η λέξη που έγραφε το t-shirt του Ντέρεκ, ενός γνωστού Ολλανδού ροκ σταρ με διεθνή απήχηση που γνώρισα τις προάλλες ένα ξημέρωμα στο Booze. Τεράστια μορφή, ομολογώ.

Ωραία βραδιά ήταν εκείνη.
Ξεκίνησε από μια κοσμικότατη βιβλιοπαρουσίαση σ' ένα δροσερό καταφύγιο στην καρδιά της φλεγόμενης πόλης. Πήγα από υποχρέωση.
Έκπληξη, η απίθανα καλοστημένη συζήτηση.
Διανοούμενοι, tv-personες, πολιτευόμενοι [αλλά όχι γνωστοί μαϊντανοί], άνθρωποι των 'χώρων' που μετείχε ο συγγραφέας, σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι καλεσμένοι.
Ανέλπιστη η συνέχεια.
Ορατή η χημεία, μας οδήγησε (;) για ένα ποτήρι κρασί. Μου είπε "δεν θα σου πηγαίνουν τα στέκια μου" - της είπα "try me".
Πέταξα γραβάτες και κουστούμια κι η alternativa πήρε φωτιά.
Μέχρι εκεί-'όλα καλά'. Σπίθα, έμπνευση, ορίζοντας, εμπειρίες, καλλιέργεια.
Ζωγράφος, πρώην χορεύτρια-στην ηλικία μου, κάπου εκεί..
Μετά, αρχίσαν τα δύσκολα.
Too good to b true, matey.

Επιστροφή στην υποφώσκουσα πόλη. Για κάποιο λόγο, αυτή η λέξη μου θυμίζει το Φώσκολο και τους βοσκούς. Και οι δύο, one way or another, καθοδηγούν εξάλλου τα συνήθη μαζικά ποίμνια που την απαρτίζουν..
Τι λέει μια οδοντογλυφίδα στη διπλανή της, σαν αντικρύζει να 'ρχεται μια καρφίτσα..;
"Πάρε ρε μαλάκα, το ρομπο-κοπ που βγήκε και βόλτα.."
Ανεκδοτάκι '07. Κάτι λέει αυτό για όσα μας επιτρέπουν να διασκεδάζουμε (;).
Χθες βράδυ, Πανόρμου. Από το Γιωργάκη. Μαζί με τους ρέστους πιτσιρικαραίους σε ρεσιτάλ.
Αυτή η γειτονιά, τελικώς, έχει αποκτήσει βάθος.
Ένθεν και ένθεν.
Ζέστη-πολύ ζέστη. Ήμασταν Blue Peach και κάποιος πέταξε την ιδέα να κατέβουμε ντάουντάουν-ε, δλδ down-town.
Αντέδρασα.
Η λέξη 'Γκάζι' τον τελευταίο καιρό, για ένα περίεργο λόγο, μου θυμίζει αυτοκτονίες στα '50s, ή μάλλον ούτε καν. 'Απόπειρες', μου βγάζει και μελό. Πολύ μελό..
Οπότε άσκησα το δικαίωμα της αρνησικυρίας.
Τεσπα, καλά ήτανε στο μπαλκόνι. Ο χάβαλος της αντρικής μαλακίας.
Μία παρά, δεν έβλεπα μπροστά μου από τη νύστα. Ίσως, γιατί -εκτός των άλλων- το bombay-tonic που παρήγγειλα σε βόμβα έφερνε, αλλά όχι σε τζιν..
Στο φανάρι της Πανόρμου, η γοητευτική κυρία με ρώτησε -με μια δόση ελαφράς μομφής στον τόνο της φωνής- "δεν βλέπω το κράνος σας".
"Ίσως-γιατί δεν υπάρχει.. (?)", της απάντησα με χαμόγελο-και ελαφρια γκριμάτσα.
Κάποια παπάρα ψέλλισα μετά για το 'δικαίωμα στην αυτοδιάθεση της ζωής' και έφυγα με τα 1000. Ούτε καν είδα την αντίδραση στη φάτσα της.

Ο δρόμος λάμπιζε περίεργα στην ανηφόρα της λεωφόρου.
Κοιμήθηκα ξερός-με το φως ανοιχτό και το ερκοντίσιον να στάζει μονότονα.
πιπ, πιπ, πιπ..
8ωρος+ ύπνος.
The story of my life.

joining the delegation - [για την Ελλάδα ρε γαμώτο]

2007-05-15T16:11:00.001+03:00

Στην αρχή ξεκίνησε καλά.
Σηκώθηκα -σχετικά νωρίς- χωρίς ξυπνητήρι.
Μετά γαμήθηκε ο Δίας.
Ούτε ο Βέγγος δεν έτρεχε έτσι. Για 502 μ@λ(^%ες. Και είχα και τη φαεινή ιδέα να πάρω μετρό, ο πανύβλαξ.
"Προτιμάτε τα μέσα μαζικής μεταφοράς!", λέγαμε κάποτε.
Gate closed, ασφαλώς όταν εδέησα να φτάσω. O άνδρας της ασφάλειας είχε ήδη το όνομα μου.
Η πρόσβαση άνοιξε συνοπτικά για την πάρτη μου για να κλείσει η -ήδη μετρώσα απώλειες- αποστολή.
Βουαγιάζ, βουαγιάζ-που 'λεγε και ένα τραγουδάκι. Κι ούτε ένα i-pod στη γύρα να ξεχαστούμε, που φάγαμε τη μέρα aboard.

Το πεντάστερο κατάλυμα στην πόλη που κόβει ο Τάγος στα δύο προέκυψε ποιήμα.
Παλιό palazzo μετασκευασμένο.
Βαθειά χλίδα και high aesthetics in one.
Διακριτική, πάντως, με την πατίνα του χρόνου να γράφει κάπως στα ζωγραφισμένα ταβάνια και στο σκουρόχρωμο ξύλο που κυριαρχούσε στους χώρους υποδοχής.
Το πρόγραμμα σφιχτό.
Σαν τους μύες της ωμοπλάτης μου στο φινάλε του grande πανηγυριού.
Μόλις 80' προσωπικός χρόνος πριν την αναχώρηση για το οργανωμένο από την εκεί εθνική αντιπροσωπεία μας επίσημο βραδινό γεύμα.
Σχιστήκανε οι άνθρωποι να μας περιποιηθούνε.
Νομίζω είχε κανα δύο * Michelen το επιλεγέν μαγαζί.
"Κύριε πρέσβη, μας κακομαθαίνετε"..
Το φαγητό ήταν συμπαθητικό. Άντε, καλό.
[Αλλά δεν έκοψα και τις φλέβες μου, fellow-blogger μάγερα.]
Χρησιμοποιήσαμε τις λίμο που περσεύανε [μετά την υπηρεσία] για να πάμε στα docas, παρα θιν' αλός.
Πετάξαμε και κάποιοι τις γραβάτες και μειχτήκαμε με το crowd.
Είχαμε και το Νίκο, που τα 'ξερε τα κόζα από τον καιρό του Euro και για όποια περιοχή και να τον ρωτάγαμε μας έλεγε: "α, και δω docas είναι!".
Το ξεσάλωμα έληξε πριν καν ανάψει.
Μεταμεσονυκτίως, έπεσα πάνω στον Stelios στην είσοδο του χοτελιού. Ότι έβγαινε με μια κουστωδία.
"Που σε θυμάμαι εσένα;", με ρώτησε.
Του εξήγησα-την είχε κάνει Παναής τη δουλειά. Δεν είχε έρθει στο δείπνο μας που ήταν προσκεκλημένος. Θα είχε (ίσως) κάτι καλύτερο να κάνει.., σκέφτηκα, κοιτώντας την παρέα του.
Και έπεσα ξερός στα μαλακά στρωσίδια. Και μόνος.

Την άλλη μέρα, το πανηγύρι ήρξατο αχάραγα σχεδόν.
A hell of a day.
Το πληθωρικό μπρέκφαστ έμπροσθεν του μαγευτικού κήπου ήταν απίθανο.
Δοκίμασα να τιμήσω τον πολύμετρο μπουφέ-μα το στομάχι μου είχε κλείσει.
Θα φταίει που ήμουν rookie.
Από μια γκαντεμιά, έφτασα στο συνεδριακό κέντρο με περίπου 6' καθυστέρηση σε σχέση με τους υπόλοιπους-χρόνο αρκετό για να μου δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα.
Πράγματι, αν δεν μεσολαβούσαν τα παιδιά της πρεσβείας για τις διαπιστεύσεις, οι Πορτογάλλοι θα μας είχαν ακόμη εκεί.. Μιλάμε, ότι είχανε κάψει γενικώς φλάντζα οι άνθρωποι.
Άρπαξα στον αέρα την πλαστική καρτέλα, όρθωσα την πλάτη μου, ίσιωσα το παντελόνι μου, έσφιξα τη γραβάτα και με βήμα φαινομενικά σταθερό εισήλθα στο ναό.
Περπάτησα, ρουφώντας με το βλέμμα το διαδραματιζόμενο βουρβουτζουλούκι.
Το φαντασμαγορικό summit συγκέντρωνε τα διασημότερα ονόματα της υφηλίου από το industry.
Χαμένος σε κοστούμια (όχι εργασίας) και θηλυκά από όλες τις φυλές της γης (literally), τσίτωσα για να ρουφήξω το clustering στα πέριξ και το κεντρικό event on progress.
"Ggreekk..?", έκανε η αγγλίδα της Telegraph που κουτσομπόλευε με τη συνάδελφο της από το BBC world σαν πήρα ένα φυλλάδιο από το desk. "U don't look like Greek".
I know, dear, I 've heard it again.

Kάθισα λίγο πάνω από το ρέστο delegation. Αφοσιώθηκα στη συζήτηση στο άτυπο τραπέζι.
Ο βαλκάνιος υπουργός ήταν για τον π0*^%, ο αφρικανός premier έμοιαζε γραφικός στο πάνελ.
The real power was on the fridge.
Κάμερες, φωτισμοί, και τεράστιες επίπεδες lcd οθόνες παντού στο χώρο που θύμιζε γιγάντιο μεταβιομηχανικό toll.
Και χρώμα. Πράσινο και γαλάζιο. Παντού. Έδινε κέφι, ομολόγησα στον εαυτό μου και λίγη πρόσθετη σπίντα.

Το lunch-break ήρθε σωτήριο.
Ανταλλάσσοντας ματιές επί ώρα με την προσωπική φωτορεπόρτερ (μόνο ;) του βαλκάνιου γείτονα ηγέτη, έκατσε να πέσω πάνω της στο λουκούλλειο μπουφέ.
Νο description is adequate.
Τράβηξα διστακτικά μια bussiness-card από το σακάκι και της έτεινα το χέρι.
Μου προσέφερε τη δική της με αινιγματικό [φαντασιώνομαι να πιστεύω] υπομειδίαμα.
Πάντως δεν με κοίταξε στα μάτια-η αλήθεια είναι, ούτε κι εγώ.
Προσέτι, ούτε κουβέντα.
Ψέμματα. Είπαμε ένα "CU".

Μετά συναντήσεις, στρατηγικά σχέδια. Πλάνα. Ζωγραφισμένα χαμόγελα και πρωτόκολλο.

Νέο debate και φωτιά στα τόπια.
Η ημικρανία μου είχε χτυπήσει τιλτ.
Το massage που είχα προνοήσει να κλείσω στο ξενοδοχείο, με χαλάρωσε κάπως-ευτυχώς.
Δεν την πάλευα διόλου.
Μετά sight-seeing. Ότι προλάβουμε στη Lisbon by night.
Τα βασικά.
Το μνημείο του Vasco de Gama.
Η κεντρική πλατεία της πόλης-"Σάαβας... κααφφέ...!!". Λιώσαμε στο γέλιο με τη διαφήμιση της NOVA.
Κάποιοι νυχτοπερπατήσαμε.

Το κυβερνητικό δεν μας πήρε τελικά.
Οι συνεννοήσεις -για λόγους ανωτέρας βίας- απέβησαν άκαρπες..
Με της γραμμής, τον ήπιαμε. Μας χορηγήθηκε βεβαίως κάθε δυνατή άνεση.
Στο bussiness lounge του Charles de Gaulle, το δίκτυο μάλλον αγνοούσε την έννοια του broadband.
Πολύωρη αναμονή.
Καφέδες, πόρτο, καλαμπούρια και 'ιστορίες'.
Ξεκοκκάλισα την αγγλόφωνη ειδησεογραφία της εβδομάδας-Pure Gordon.. σκέφτηκα.
Φτάσαμε εξουθενωμένοι.
Στο φιλικό σπίτι, μαζεμένοι για γυρω-βίζιον. Με περιμένανε.
Άντε "γειά σου Μαρία.."
Tomorrow [was] another day.
Mε βλέμμα στο απέραντο σιέλ και δέρμα στην άρμη.
Σιγοψήθηκα.
Έφυγα το σούρουπο από το Del Mar στο Σχοινιά σφυρίζοντας..

* Η περιγραφή, για τον αγαπημένο μου φίλο που μου το ζήτησε σε πρόσφατο comment του στο προηγούμενο post.
Αγορίνα, θα 'ρθω. Που θα πάει..;;

joining the delegation - [για την Ελλάδα ρε γαμώτο]

2007-05-15T16:11:00.000+03:00

’ονειρευομαι τους φίλους μου..‘ (Ι)

2007-04-26T12:09:00.001+03:00

Περνάνε οι μέρες.
Διαφορετικά, βεβαίως.
New kid on the block και να περιεργάζομαι τα θαυμαστά περιξ με τα μάτια κουμπότρυπες και τα αυτιά σαν του λαγού.
Νέες μέριμνες, το 24ωρο ξεκινάει αλλιώς και προ(σ)κλήσεις να με κυκλώνουν.
Πνιγμένος στις γραβάτες και στα σκούρα κοστούμια, αποφεύγω επιμελώς τις κάμερες. Που είναι πια συχνές.
Αλήτες ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι!

Πα μαλ, στρατηγέ μου. Πα μαλ. [να μην κλαιγόμαστε κιόλας..]
Σήμερα, ωστόσο, επιθυμώ να γραψω για άλλα πράγματα. Από τα προσφιλή μου.
Κάνω κέφι να αφιερώσω τούτο το ποστ σ’ ένα αγαπημένο φίλο..
Απ’ τα παλιά.

Snapshot 1.
Πρέπει να ’τανε η δεύτερη μέρα μου στο πανεπιστήμιο.
Ίσως και η τρίτη.
Τότε.
Στα σκαλιά του 9 ή του 14, θαρρώ.
Απομεσήμερο.
Έξω χορευανε τα τζιτζίκια του ζεστού ύστερου Σεπτέμβρη-μέσα μύριζε το αμφιθέατρο θηλυκές φερομόνες. Κανα δυο εκατοντάδες κορίτσια με ελάχιστες δεκάδες αγοράκια-δεν ήτανε και λίγο...
Αυτός συνοδευότανε από μια χαμογελαστή φίλη που μου ’πιασε την κουβέντα. Βασικά μου τράβηξε και την προσοχή με την τσαχπινιά της..
Με τον St(άθη) δεν γίναμε φίλοι τότε.
Ήταν πολύ αδιάφορος για τα γούστα μου. Πολύ άχρωμος [νόμιζα], και χωρίς την τρέλλα που με γοήτευε.
Τι να μου ’λεγε δλδ εμένα..;

[μακρινό πλάνο]
Στα επόμενα φοιτητικά χρόνια είχα την ευκαιρία να τον ανταμώσω στα αμφιθέατρα -[που όμως δεν πολυσύχναζα..], μα κυρίως σε κάτι λίγα σεμιναριακά μαθήματα ειδικότητας.
Οι εργασίες του ήσαν πάντα πρότυπα για όλους μας. Οι καθηγητές μας μιλούσαν με θαυμασμό γιαυτόν.
Η σχέση του με τις γλώσσες αποδείχτηκε απαράμιλλη.
Συνδυασμένο το ενδιαφέρον του στη νεότερη και σύγχρονη λογοτεχνία της γηραιάς ηπείρου.
Θυμάσαι ρε, που κάποτε στην Ακαδημίας μου΄λεγες πως ξεκίνησες γαλλικά για να διαβάσεις τις ’Επικίνδυνες Σχέσεις’ στο πρωτότυπο..;
Σε μια από τις (σφραγισμένες) συστατικές επιστολές που έλαβε φεύγοντας για μεταπτυχιακά, σημείωνε -ελάχιστα χρόνια πριν τη σύνταξη- ο καθηγητής μας της Ευρωπαϊκής: «ίσως, ο καλύτερος φοιτητής που είχα ποτέ μου»..
Εκεί προς το τέλος (του φοιτητικού πανηγυριού), ήρθαμε πιο κοντά.
Περίεργο πράγμα, ε..; Στη φάση που οι άλλοι χάνονται-εμείς συνδεθήκαμε.
Μετά εκείνος κατέληξε στο Μεγάλο Νησί.
Μα δεν έμεινε στην καρδιά της Ινγκλετέρας-την έκανε για την ’Αθήνα του Βορρά’..
Και διέγραψε τροχιά μεγάλη.
Αυτός ήταν ο St(άθης)
Ο καλύτερος όλων μας στη γενιά μου.

Snapshot 2.
Μάϊος του ’95. Σαν σήμερα πρέπει να ’τανε μάλιστα. Το dissertation δεν μου βγαινε.. Είχα κολλήσει. Ήθελα να την κοπανήσω.
Να γεμίσω μπαταρίες, ν’ αλλάξω παραστάσεις..
Το Brighton σ’ εκείνη τη φάση με είχε κουράσει.
Με κάλεσε στην πόλη του-στην άλλη άκρη της χώρας.
Ευκαιρία για περιπέτεια!
Παράτησα το σπίτι μου ανοιχτό σε μια ζαβή συμφοιτήτρια που θελε να φτιάξει οπωσδήποτε αρνάκι για τή γιορτή της [στο φούρνο μου!] και διανύοντας σε 12΄γρήγορο τρέξιμο με το σακίδιο στην πλάτη την απόσταση ως το σταθμό, πήδηξα στο τραίνο την ώρα που γλιστρούσε αργά στην πλατφόρμα.
Με φιλοξένησε για κανα δεκαήμερο στο δεύτερο αρχαιότερο κτίριο του Εδιμβούργου-μπροστά στο Royal Mile. Στοιχειωμένο ασφαλώς.
Στα φοβερά υπόγεια του οποίου μαρτύρησαν εκατοντάδες ψυχές 4-5 αιώνες πριν.. Μεταξύ σοβαρού και αστείου με είχε προειδοποιήσει για τα συρσίματα στο πάτωμα και «να μη δίνω σημασία»..
Περάσαμε μέγκλα! Φλοριάν, ατέλειωτοι καφέδες και παμπ και συζητήσεις.
Επιστήμη και ζωή κυλούσαν αντάμα. Αρμονικά.
Έλεγε [από τότε] πως τον εξέπληττα και πως «περίμενε τα πάντα από μένα»..
Άσε, ρε! Τι να πω και γω για σένα..

Βιβλία από τον πιο prestigious ανεξάρτητο εκδοτικό οίκο κοινωνικών επιστημών του αγγλόφωνου χώρου, άπειρες δημοσιεύσεις στα διεθνή journals, καλεσμένος σε συνέδρια με συμμετοχή κορυφαίων του ευρωπαϊκού πολιτικού βίου, κάθε φορά που τον έβλεπα με άφηνε άναυδο..
Και τον έβλεπα με συγκεκριμένη περιοδικότητα: once a year.
Στα πιο απίθανα μέρη. Και με χαρά μεγάλη τον αντίκρυζα να ’ρχεται πιο πιτσιρικότερος από πότε. Κι ανταλλάσσαμε ιστορίες, ώωρες αρκετές.
Και μετά.. κάτι γινότανε.
Θα τα λέγαμε την άλλη μέρα-δεν τα καταφέραμε ποτέ.
Γύρναγε το καλεντάρι του χρόνου και μεις-εκεί.

Κάποτε τον κυνήγαγα-τότε που με σκιάζαν τα φαντάσματα μου και είχα ανάγκη να τονε δω. Δεν μπόρεσα.
Το να τον βρεις στο τηλ ή να σου απαντήσει στο μαιηλ ήτανε [είναι δλδ..] ιστορία ολόκληρη.
Μια άλλη φορά, ήτανε να πάμε Αύγουστο για διακοπές κάπου, και γω τον έψαχνα ακόμη. Ανεσύρθη από την Αρμενία ή το Αζερμπαϊτζάν μετά από κανα δεκαπενθήμερο.
On a [secret] mission.
The name, is James. [Matey!]
Και δεν αστειεύομαι.. μακάρι να μπορούσα να γράψω δημόσια γιαυτό κι άλλα..

Mετά σε βρήκα στο Manchester, θυμάσαι..;
Ωραία είχαμε περάσει-δε λέω.
Είχαμε συμφωνήσει να γράψουμε κι ένα βιβλίο μαζί, θα το λησμόνησες..
Μετά... βγήκαν φίδια στο δρόμο μου και ’σπασε το βάζο.
Πρόσκαιρα-μα καταλυτικά.

Θυμάμαι που μου στελνες μηνύματα-κάθε φορά από διαφορετικά ελληνικά κινητά, σαν επαναπατριζόσουνα. Ανυπόγραφα.
Osbourne^s identity..
Με πετυχαίνεις σε κάποια φάση εκείνο το χειμώνα στο Orenoco Delta, στα σύνορα με τη Βραζιλία. Και πίστευες πως σου ’κανα πλάκα.. ;-)
Βρεθήκαμε το επόμενο καλοκαίρι στο Πόλις.
«Κάθε φορά που σε κοιτώ..», πιάναμε κάπου το νήμα και λέγαμε κι άλλα.
Never-ending stories.

Ανήμερα την πρωτοχρονιά του 06 στη γειτονιά σου. Εγω ξανα για Λατινική Αμερική-εσύ..
Θα τα λέγαμε. Σύντομα.
Το Πά$χα σου τηλεφώναγα. Μπαα.. Χαμπάρι, ουδέν.
Ήταν να μετακομίσω μόνιμα στην πόλη σου, βλέπεις.
Με one way ticket. Δεν έκατσε. Χάθηκα. Διακοπή σήματος.
No contact.

Μέσα Νοέμβρη, έλαβα ένα ’περίεργο’ sms. Από Διαδίκτυο. Κάτι σαν: Eimai Indonesia. An eimai kala, tha ta poume Pasha. Mhn epikoinvnhseis me goneis mou gia kanena logo-den xeroun pou eimai. Ελλείψει υπογραφής, υποπτεύτηκα τον αποστολέα. Εστειλα άμεση απάντηση-no reply.
Αρση επικοινωνίας.

Snapshot 2.
Μεγαλοβδομαδιάτικα, ήρθε το ηλεκτρονικό χαμπέρι. An mporeis, ta leme ayrio kentro. Kanonise, κλπ, κλπ.
Παίξαμε λίγο σαν έφηβοι με τα μπλιμπλίκια. «Που είσαι ρε μαλάκα...;;;»-«πές μου πως δεν εγινες gay ή πως δεν έχεις δυο κουτσούβελα!», η ρελάνς.
Το ραντεβού έγινε Μεγαλη Τρίτη στο Μπακάλικο-στη Σκουφά.
Φτάσαμε ταυτόχρονα.
Πλησιάζοντας στην κατηφόρα, είδα τη γνώριμη σιλουέτα. Ήταν ο ίδιος, μα κάτι είχε αλλάξει..
Του ’πα τα δικά μου. Εξεπλάγη. Ή μάλλον, όχι και τόσο. «Αφού, ξέρω πως είσαι ικανός για όλα», μου αντιγύρισε.
Ημουν όλος αυτιά· Τι διάλο έκανε στην Απω Ανατολή με τόση μυστικότητα..;
Ατένισα το πρόσωπα του. Πάντα baby-face, μα κάτι είχε αλλάξει..

Ο St(άθης) μου εξήγησε πως εργάστηκε για ένα χρόνο ως εμπειρογνώμων για το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Παράτησε πρόσκαιρα την Academia για να μελετήσει τη Ζωή.
First hand.
Με την ιδιότητα του διεθνούς παρατηρητή, ταξίδεψε στο διάστημα του προηγούμενου έτους σε όλες τις χώρες του κόσμου που υφιστανται ισχυρές ενδείξεις πως διαπράττονται γενοκτονίες.
Ανατολικό Τιμόρ, Κονγκό, Νταρφουρ στο Σουδάν και αλλού..
Είδε τον πόνο, τον τρόμο, τη βία, το αίμα, τη φρίκη, την πείνα, την αθλιότητα, μπροστά του.
Live.
«Αυτά που είδες στο Ματωμένο Διαμάντι και στον επίμονο Κηπουρό, είναι παιδικά κόμικς μπροστά σε όσα πραγματικά συμβαίνουν σε γωνιές αυτού του κόσμου ξεχασμένες από το Θεό», μου κάνε.
Και σίγουρα από τους ανθρώπους-θα ’λεγα.
Δωροδόκησε διεφθαρμένους αξιωματούχους για να σώσει τη ζωή του, έπεσε θύμα ληστείας, κλοπής, κλπ, κλπ Οριακά δλδ γλίτωσε τη ζωή του.
Τρεφόταν-μαζι με τους συναδελφους από την ομάδα του, γενναίους ανθρώπους σε μια άτιμη εποχή, με ειδικές βιταμίνες. Ετρωγε ότι έβρισκαν. Σημείωνε, κατέγραφε, και προσπαθούσε να φτάσει στο τερμα της διαδρομής.
Στερήθηκε τα βασικά, τα θεμελιώδη αγαθά του δυτικού πολιτισμού. Εθελουσίως. Για να τεκμηριώσει τον πόνο των ’ΑΛΛΩΝ’.
Αυτούς που ’χουμε πετάξει στις ανθρώπινες χαβούζες της υφηλίου. Τους απόκληρους που ζουνε (;) σε μια κατάσταση ανομίας, που πιστεύαμε πως ανήκε στο μακρινό χθες..
Πολέμαρχοι, έμποροι ναρκωτικών, ντόπιοι υπεργολάβοι μεγαλων πολυεθνικών εκμετάλλευσης φυσικών πόρων του υπεδάφους τους, ορίζουν το κορμί τους.
Παρανοϊκοί δολοφόνοι που εξοπλίζονται από τη Δύση, ληστές, έμποροι λευκής σαρκός ντιλάρουν τη ζωή και τα όνειρα τους.
Μ’ αυτούς συνυπήρξε ο φίλος μου. Και για όλα τούτα, είδα τις γκρίζες τρίχες να ξεπροβάλλουν, αισθάνθηκα την αδυναμία να μιλήσει.
Για όλα όσα είδε και έζησε.
Δεσμευμένος από νομικές συμβάσεις να μην αποκαλύψει αυτόβουλα στη δημοσιότητα τίποτα απ’ όσα είδε .. πριν την παρέλευση ενός και πλέον έτους.
Αποφασισμένος να εκδόσει μια επιστημονική μελέτη του πάνω στο ίδιο θέμα.
Και αναστέλλοντας για το μέλλον-όταν θα μπορούσε να εκφραστεί.. όλα όσα τον στοιχειώνουν...

Τον αγαπάω-νομίζω πως θέλω να είμαι εκεί.
Του χρόνου ίσως- ΑΝ κάτι καινούριο προκύψει στην ζωή του.
Δεν ξέρω που και πως.
Αλλά δίπλα του..

ΩΔΗ ΣΤΗΝ οπαδική ΒΙΑ: ‘Give ‘em Hell’ .. !

2007-04-03T12:53:00.000+03:00

Κανείς πια δεν ξέρει τι να πει.
Και κανείς δεν λέει ότι ξέρει.
Περίσσεψαν, εξάλλου, τα λόγια.
Ας θυμηθούμε μονο πως πίσω από τις βιαιοπραγίες που φτάνουν στο φόνο, κρυβονται όχι μόνο διαφορές χρωματιστών ‘συμβόλων’, αλλά και εθνικοτοπικές [=βόρειοι εναντίον νοτίων], ταξικές [=’φτωχοί’ εναντίον ‘ευπορων’], και πλήθος άλλες κοινωνικές παθολογίες.
Το ζήτημα δεν είναι ποδοσφαιρικό-για την ακριβεια δεν αφορά καν το ποδόσφαιρο..
Πρόληψη, καταστολή, θεραπεία, αντιμετώπιση, διαχείριση, εξάλειψη, ..
Σε πείσμα όλων αυτών η εγκληματική βία, για την ακρίβεια η βιαιότητα του εγκλήματος είναι εκεί.
Πολλά χρόνια τώρα-αλλά ας την ξαναντικρυσουμε κατάματα.
Προχθές το μεσημέρι 200-300 κατ’ άλλους, μηχανάκια έφτασαν στην Παιανία. Αφορμή και σαφέστατα όχι λόγος της συγκέντρωσης η διεξαγωγή ενος γυναικείου αγώνα βόλλεϋ για το Κύπελλο Ελλάδος μεταξύ των «αιωνίων».
Ξεκινώντας από το στάδιο με το όνομα του υπερήφανου τουρκοφάγου, η ορδή των διτρόχων διέσχισε κάθετα στην κυριολεξία το μισό και πλέον λεκανοπέδιο..
Σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες μαρτυρίες, το διαρκώς αυξανόμενο λεφούσι με τα κόκκινα εμβλήματα, σωστός σχηματισμός μάχης, δεν κοντοστάθηκε πουθενά παραβιάζοντας κάθε φωτεινό σηματοδότη και ‘μούδιάζοντας’ στο πέρασμα του τους περαστικούς, έφτασε στο προσδιορισμένο πεδίο μάχης.
Οι πράσινοι-άλλοι με αυτοκίνητα και άλλοι με δίτροχα φέρονται να έφτασαν λίγο αργότερα, όταν οι πρώτοι είχαν πάρει θέσεις και είχαν εξασφαλίσει πρόσθετα πολεμοφόδια.
Τα υπόλοιπα-με το αίμα να κηλιδώνει κάθε εικόνα και περιγραφή, είναι γνωστά από τις τηλεοράσεις.
Κατακλείδα που σκιάζει τη συζήτηση για την τυφλή βία-ένα νεκρό κορμί.
Έτυχε να ‘ναι πράσινο στη φανέλα-φαντάζομαι για την τραγική μάνα και τους δικούς του, η ψυχή του δεν είχε χρώμα.
Γκρίζο και μουντό χρώμα, της υποκρισίας και της σαπίλας ήταν αυτό που κοσμούσε τα περιθώρια της οθόνης στα πρόχειρα τηλεοπτικά πάνελ που στήθηκαν για να ‘απαντήσουν’ στο –ακατανόητο για πολλούς- γιατί.
Άλλοι δεν ξέρανε τι λέγανε, άλλοι το ‘χανε απωλέσει μπίτι-για-μπίτι, καμπόσοι υποκρινόντουσαν, πολλοί αναλώνονταν σε ευχολόγια και όταν παρ’ ελπίδα κανας αντι-συστημικός, σαν καλή ώρα το Γιώργο το Χελάκη ή το Φίλιππα το Συρίγο κάνανε πως λέγανε δύο κουβέντες παραπάνω και σταράτες-ο λόγος τους έπεφτε στο ντούκου. Οι έμπειροι τηλε-σχολιαστές τους τελειώνανε. Με τις γνωστές υποκριτικές παπάρες καταγγελτικά δοσμένες. Ο αντικτυπος υπήρξε και δικαίως ισχυρός για μέρες υποσκελιζοντας τα σκάνδαλα των αμαρτωλών ομολόγων.
Οι ‘έγκυρες’ φυλλάδες επισημάνανε-και ορθά δλδ.. όλη την προηγούμενη βδομάδα τις ‘ευθύνες’.

Δεν ξέρω αν η ώρα προσφέρεται για μομφές και λιθοβολισμούς-πιστεύω όμως πως αφού πλησιάζουνε οι μέρες της Σταύρωσης, δικαιούμαι και γω να κάνω τις προτάσεις μου!
Μπάτσοι, πάτρωνες και συνοδοιπόροι.
Ενας-ένας και με τη σειρά του.

Το σύνολο του οπαδικού τύπου στα αθλητικά φύλλα, μέρες τώρα αναφερόταν στα αναμενόμενα. Στους συλλόγους και στα αθλητικά στέκια συζητιότανε έντονα. Στις γιάφκες των πάση φύσης οργανωμένων διαβιβαζοταν χωρις προφυλάξεις.
Σχόλια στα ερτζιανά και στο γυαλί σιγοψιθυρίζανε πως κάτι τρέχει..
Οι υπεύθυνοι των ομάδων αρνήθηκαν να διανέμουν εισητήρια στους οργανωμένους, όπως συνήθως-κάτι μυριστήκανε πως βρώμαγε μπαρούτη..
Οι μόνοι που δεν πήραν πρέφα μία, ήτανε ο πραίτορας και τα κοπέλια του. Αυτοί βλέπεις, ήτανε απασχολημένοι με τις φοιτητικές διαδηλώσεις, μη και στάξει η φουστανέλα του τσολιά στο Σύνταγμα...
Εδώ πέρα βλέπουνε υποτίθεται την κεφαλή της καρφίτσας με το C41 και τα συστήματα κοντρολ που διαθέτουνε στη ΓΑΔΑ, και ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας έλεγε ανερυθρίαστα πως δεν υπέπεσε τίποτα περίεργο στην αντίληψη ΤΟΥΣ. 300 μηχανακια να ανεβαινουνε εν πομπή όλο το κέντρο της Πόλης, τι πιο (φυσιο)Λογικό..?
ΠΟΥ να φανταστούνε οι ανυποψίαστοι αυτοί δημόσιοι λειτουργοί πως κάτι γίνεται ..
Αφού φυλάγανε και το γήπεδο-τι άλλο γυρεύουμε; Ελα ντε..

Όσοι έχουνε την ελάχιστη ιδέα από γηπεδισμό, κατέχουνε πως τα χουλιγκάνια εκεί έξω δεν είναι αδέσποτα. Η ζούγκλα έχει τους δικούς της κανόνες.
Υφίστανται στρατοί, ηγέτες, ιεραρχίες, στρατιώτες, ‘επιμελητεία’ που τους προμηθεύει τα «χρειώδη», ηθικές και υλικές αμοιβές, συμπηγμένη ιδεολογία για τον αντίπαλο, που θα τη ζήλευαν και τα πιο σκληροτράχηλα καταδρόμια . . .
Τα ξέρουμε δα!
Από την εποχή του Μάκη του μανάβη στην Τούμπα ως τον Τάκαρο το γίγαντα του Πασαλιμανίου, ο δρόμος είνα μακρύς..
Συμπεριλαμβάνει τους ναζιστικούς συνδέσμους που διέλυσε ο καπετάνιος στον ΠΑΟ στα μέσα του ’80.
Περνάει από τον αλήστου μνήμης Α. Σαλιαρέλη, που αντιδρώντας σε μομφές κατηγόρων του είχε δηλώσει κατηγορηματικά στις αρχές του ’90: «οι φίλαθλοι της ομάδας μας είναι όλοι Επιστήμονες»! Ε, βάλε και τη Σουπερ 3, τους Χατζηχρήστους στην ΑΕΚ, και δένει το γλυκό.
Τελευταία, μάθαμε και τους red ghetto, misfits και βεβαια την περιωνυμο ‘Γαλάζια Στρατιά’-αυτοί τουλάχιστον, όχι σαν κατι άλλους!, δέρνουνε για την Πατρίδα..
Σε επίπεδο παραγόντων όμως στρωνει πάντως το πράγμα: Μπέος, Κούγιας, Μάκης Ψωμιάδης Μητροπουλαίοι, Κανελλάκηδες, Τροχανάς, Γούμενος, Μπατατούδης-όλος ο καλός κόσμος.
Παραπέρα, βρίσκει κανείς τη παλαιά Παράγκα του Θωμά, την αναβίωση της Καλύβας σήμερα-χωρίς το Θωμά, τους «χειρουργούς» της Α’ επαγγελματικής κατηγορίας, στους οποίους θα ‘πρεπε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών να απονειμει επισήμως ειδικότητα, και γενικώς όλες τις ‘χήρες’ και τα μαύρα κοράκια που λυμαίνονται τη διαιτησία.
Κι όπως είχε πει στη γνωστή κασέτα του τηλε-Μάκη πριν 5-6 έτη ο φοβερος γκουρού του Συνδέσμου Διαιτητων Πειραιώς, αρχι-δια-ιτητής Γ. Σπάθας, «το Αιγάλεω κι ο Ολυμπιακός να κερδάνε και όλοι οι άλλοι να πα να γαμηθούνε!»...

Και από κοντά και οι ΑΛΛΟΙ.
«Οι ΠΑΕ ειναι οι πρωτες που ζημιωνονται από αυτά τα πράγματα!», έσχιζε τα ρούχα του μεσημέρι Κυριακής στη ΝΕΤ ο Πέτρος Κόκκαλης-όχι ο υπουργός της θρυλικής ΠΕΕΑ-της Κυβέρνησης του βουνού το ’44 ρε! Ο ‘άλλος’. Ο συνώνυμος εγγονός του...
Σοβαρά...?
Και ποιός άραγε τόσα χρόνια επωάζει στο ημίφως τα ‘φίδια’..;
Ο μπάρμπας μου ο ψεύτης ;;
Ποιός χορηγεί φτηνα-[ως τζάμπα.. εισητήρια] στους ‘φιλάθλους’, ποιός διοχετεύει προσιτά στην τιμή ‘διαρκείας’, ποιός ζητά ανελλιπώς την στήριξη του Λαού του με καθε τρόπο και κάθε τίμημα τις δύσκολες ώρες;
Ποιοί τροφοδοτησανε με συνέπεια και οξυτητα τα γηπεδικά πάθη; Ποιοί δώσανε, όπως αποδεικνύεται ακόμη μια φορά με στοιχεία, δουλειά στα πιο ‘φιλόπονα’ μέλη τους; Στο όνομα ποιών εκβιάστηκε επί χρόνια η οργανωμένη Πολιτεία επειδή δεν διαθέτει γήπεδο ο περήφανος Λαός του Θρυλου, του Τριφυλλιού, κλπ ..;
Τι να λέμε τώρα; Ομφάλιος λωρος που δεν σπάει-μνημείο υποκρισίας και ανερμάτιστων ευχολογίων..
Απειρες προτάσεις που δεν υιοθετηθηκαν, αρκετες που γινανε νόμοι του Κρατους μα δεν εφαρμόστηκαν-ΟΛΑ υπό τη δαμοκλειο σπάθη του περιφημου ‘πολιτικού κόστους’>= μη φανεί πως οι πολιτικοί μας δε συμμετέχουν ολόψυχα στις λαϊκές γιορτές.

Τα μέτρα που τελικά έλαβε η κυβέρνηση ειναι σημαντικά μα λειψά: καμία ανοχή στη βία. Εμφαση στην πρόληψη-όχι σπέκουλα και μικροπολιτική στο αίμα που χύνεται.
Διάρρηξη των ‘ανίερων’ δεσμών-άρνηση συνδιαλλαγής με την τυφλή βία.
Χτυπήστε τους αρχηγούς τους-αναζητηστε τους ηθικούς αυτουργούς που σπρώχνουν τους χαπακωμένους πιτσιρικάδες στο μακελειό.
Τσεκάρετε ποιός διακινεί την παραμύθα στα γνωστά στέκια-ή μήπως δεν το ξέρετε..; Τιμωρηστε παραδειγματικά τους εμπλεκόμενους μπάτσους-[αν είναι η μισή αστυνομια, τόσο το χειρότερο για σας..].
Διαλύστε τις σφηκοφωλιές των ‘οργανωμένων’ [παρανόμων].
Εξοβελίστε απο το επαγγελματικό ποδοσφαιρο τις ομάδες των οποίων οι παράγοντες σχετίζονται με τα νοσηρά αυτά κυκλώματα.
Σταματήστε να αντιμετωπίζετε τους εξεγερμένους φοιτητές που αγωνιούν για το μέλλον τους σαν εγκληματίες ΚΑΙ τους φορείς της πιο άγριας τυφλής βίας σαν παρασυρμένα νήπια.

Δεν ξέρω, αν όπως υποστηριζε ο Μαρξ, «η βία είναι η μαμμή της Ιστορίας», ξέρω όμως πως «η κατάσταση στον ελληνικό αθλητισμό σήμερα έχει εξελιχθεί σε δωρεάν φροντιστήριο της πιο ωμής και καταστροφικής παρανοϊκής βίας»!
Καιρός να το σταματήσουμε-όλοι.
Η νεανική ζωή που αφαιρέθηκε άδοξα, ας γινει ρέκβιεμ για αυτή την τρέλλα που απειλεί ποικιλότροπα το πιο ζωντανό κομμάτι αυτής της κοινωνίας.
Πρόσφατα-ένα ξημέρωμα, η ΝΕΤ προβαλλε μια καταπληκτική ταινία-μεταφορά ενός πολυσυζητημένου βιβλίου στην Αγγλία: Football Factory.
Συνισταται για όσους νοικοκυραίους δεν σκαμπαζουνε τίποτα από όσα συμβαίνουν στα πέριξ.
Δείτε το-τα λέει όλα!

YΓ. Προχτες το ξημερωμα στη Στοά στην Πατησίων, ο ομοφρονηματίας Γρηγόρης Ψαρριανός για χαρη του οποίου παραμέλησα για λίγο την ενδιαφερουσα συντροφιά μου, μου σπρέχαρε δυο ηχηρές κουβεντες στο ους για την υποκρισία.. και την θεσμισμένη πια θεσμική αδράνεια..των ’γνωστών’ σε όλους μας.. ανευθύνων της πολιτείας..

Σε επαφή με την Ιστορία: χρήσεις, κτήσεις και (μερικές) απαντήσεις (Ι)

2007-03-27T21:47:00.000+03:00

Χρήσεις, κτήσεις και απαντήσεις (;) στα Χιλιαστικά [του millennium] δύσκολα Χρόνια ..

Η μάχη των ταυτοτήτων απασχόλησε έντονα την ελληνική κοινωνία στο μιλλένιουμ και τη δίχασε βαθειά: από δω οι αμνοί-από κει τα ερίφια..
Με επίκεντρο μια ακόμη ‘άσχετη’ αφορμή συσπείρωσε ετερόκλητα κοινωνικά ακροατηρια και συνεπηξε συμμαχίες.
Εξ όνυχος τον λέοντα.
Οι μεν είδαν την επέλαση της 'άθεης παγκοσμιοποίησης' που επελαυνουσα ως ορμητικό τσουνάμι με τη συνδρομή των ντόπιων κέντρων απειλούσε να μετατρέψει σε «πολιτιστικό χυλό», την ιδιοπροσωπία μας-οι άλλοι πάλι, [ανάμεσα τους κι εγώ] υποστηριζαν πως ειναι καιρός να σταματήσει το αναίσχυντο παπατζηλίκι, το άθλιο μπαλαμούτι που υφισταται αυτή η χώρα από τα πλέον παρασιτικά στοιχεία της.
Χρόονια τώρα διακινείται η περίφημη δήλωση του σκοτεινού ‘ανθέλληνος’ Henry Kissinger, ο οποίος φέρεται να έχει υποστηρίξει την ανάγκη πολιτισμικής ‘αλλοτρίωσης’ των σύγχρονων Ελλήνων, προκειμένου να ‘καμφθεί η αντίσταση’ τους στις επιταγές των Ξένων.

Τι κι αν έχει πανηγυρικά διαψευσθεί η εν λόγω δήλωση που μεταξύ αλλων φιλοξενήθηκε και στις σελίδες της έγκυρης Καθημερινής! Ο Σόρος –(ενδεχομένως και ο ‘μόρος’ μαζί με το ‘κακό συναπάντημα’) καραδοκούν να αλώσουν τη «ανυπεράσπιστη πατρίδα μας». Έχεις την αίσθηση πως αυτή δεν είναι ευρωπαϊκή χώρα-είναι η χώρα των μωρών!
Συνομωσίες σκαρώνονται όπισθεν της γαλανόλευκης, διαβόητοι ραδιούργοι της διεθνούς Πολιτικής και του Χρήματος ξυπνούν και κοιμούνται-με μια αγωνία: πότε και πως θα μπορέσουνε να «πολτοποιήσουνε το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων»!
Η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, οι ‘αμερικανοσιωνιστές’ [που μετά την κατάρρευση της χώρας της Οκτωβριανής, αντικατέστησαν στο συνομωσιολογικό λεξιλόγιο τους ‘εβραιομπολσεβίκους’ για όσους παλαιότερους θυμούνται...], η παρασυναγωγή των Βρυξελλών που έχει θέσει ως προυπόθεση για την ‘ευόδωση’ των σχεδίων ΤΟΥΣ, την υποταγή του περιούσιου Λαού μας και έτεροι διάφοροι.
Δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις σε όλο αυτό τον ανερμάτιστο συλλογισμό (;)> διάβαζε ‘φαντασίωση’ που διατρέχει τον κοινωνικό ιστό σε τούτο τον τόπο..

Την ιδιωτεία, τη βλακεία δλδ, το καφριλίκι, τη συλλογική τύφλωση, τη διανοητική ανεπάρκεια για το πως λειτουργούν τα πράγματα στην Υφήλιο ή μήπως την -με τη βια συγκαλυπτόμενη- αλαζονεία των ανθρώπων που επιθυμούν να πιστεύουν πως βρίσκονται στο επίκεντρο κάθε παγκόσμιου σχεδιασμού, την πεποίθηση πως συνιστούν κάτι τόσο σημαντικό που δεν μπορεί παρα να είναι διαρκώς στις σκέψεις και βέβαια να συγκεντρώνουν το φθόνο των ‘Άλλων’...
Οτι του φανεί, του Λωλο-Στεφανή!, που λέει και η λαϊκή θυμοσοφία.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να εξηγήσει κανείς σε ενήλικες ότι οι υπαρκτές μεθοδεύσεις που λαμβάνουν χώρα σε κλειστά δωμάτα και οι επεξεργασμένες μηχανορραφίες έχουν απτές, συγκεκριμένες στοχεύσεις. Συνήθως, ευδιάκριτες και ευκολοκατανόητες.
Η επιβολή, η παγίωση της εξουσίας, το όφελος, το Κέρδος-πάνω απ’ όλα-(όπως κι αν νοείται..), κάποτε και για συγκεκριμένους λόγους, το ‘ιεραποστολικό σύνδρομο’ για περιπτώσεις των ύπατων της Αυτοκρατορίας-[η ‘ιδεολογία’, αντίθετα με όσα υποστήριζε η παραδοσιακή μαρξιστική ιδεολογία, δύναται να ‘παράξει πράξη’..].
Τετοιου τύπου είναι τα κίνητρα των δρώντων υποκειμένων στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα στο συγχρονο κόσμο.
Σε κάθε περίπτωση, επιτρέψτε μου να ισχυριστώ πως ουδείς σε τούτη τη γη [«που την πατούμε και όλοι μέσα, θε να μπούμε...»], έχει καμία πρόθεση να αλλοιώσει καίρια το γλωσσικό ένστικτο του μικρού Γιαννάκη που διαμένει στην απέναντι πολυκατοικία ή να στρεβλώσει τη σχολική ιστορία που διδάσκεται η χαριτωμένη Μαιρούλα, ώστε δια της επιφερόμενης άγνοιας να καταστεί μελλοντικά «ευεπίφορο θύμα των σχεδιασμών της Νέας Τάξης».
Αυτό τείνω να πιστεύω ακράδαντα. Παρατηρώντας γύρω μου.
Όλα αυτά-τα παραθέτω, γιατί στήνουν το βασικό καμβά της Θεωρίας της Συνομωσίας, ο οποίος par excellence χρησιμοποιείται με αύξουσα διάθεση τα τελευταια χρόνια στο εσωτερικό της χώρας μας, ως αναλυτικό εργαλείο ερμηνείας των σημειούμενων ραγδαιων στα περιξ μεταβολών.
Σε αυτό τον παλαιόθεν δομημένο νοοτροπικό άξονα, που με συνέπεια γαλουχούν οι Λιακόπουλοι τα τέκνα της Πατρίδας, στήριξε επισήμως ο κ. Παρασκευαϊδης την εκστρατεία του εναντίον των ‘εθνοπροδοτών’ και των μιασμάτων του Έθνους.
Σε αυτο το πλαίσιο, υπαινίχτηκε μάλλον-παρα εξήγησε στο δεκτικό Ποίμνιο των Λαοσυνάξεων που αλάλαζε για του ‘Χριστού την πίστιν την Αγίαν’ και την ‘εν διωγμώ Εκκλησίαν’, ποιοί και για ποιό λόγο επιθυμούν να μην συμπεριλαμβάνεται η θρησκευτική τους υπόσταση στο νέο δελτιο ταυτοτητας της Πολιτείας.
Μαζί του, πιστοί εν τοις πράγμασι και αφοσιωμένοι σύμμαχοι, όλα τα αριστερο-δεξιά δεκανίκια που τον προμήθευσαν αφειδώς με επιχειρήματα (;) από τη μπασταρδεμένη φαρέτρα ενός παλαιότερου λεξιλογίου: με στοιχεία στο λόγο του‘αντι-ιμπεριαλιστικά’ και ‘αντι-πλουτοκρατικά’, εστίασε με σφοδρότητα κόντρα στα «επονείδιστα σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων»..
[λες κα μίλαγε για τον Σάρον και το Σάρουμαν στον Αρχοντα των Δαχτυλιδιών ένα πράμα..].

Αφήνοντας ασφαλώς απέξω όλα τ’ άλλα που συμβαίνουν δίπλα μας, τα μικρά ..
Μ’ αυτά και με κείνα, στήθηκε ανενδοίαστα η υποκρισία που ως οργανωμένο καθεστώς πια αναπαρήγαγε τις πομφόλυγες της ‘νεας εθνικοφροσύνης’.
Οι ‘πατριώτες’ και οι ‘ενδοτικοί’, οι πράκτορες και οι νεοτάξ αναθεωρητές..

History as a battlefield in the rapidly globalized era.

Ειναι προφανές βέβαια, πως το ζητημα της αναγραφής ή μη του θρησκεύματος στα ταυτοποιητικά (δημόσια) δελτία με τα οποία η ανεξίθρησκος [όσο γνωρίζω..] Πολιτεία εφοδιάζει υποχρεωτικά τους πολίτες της, αποτέλεσε την πρωτη κορυφή του γιγαντιαίου παγόβουνου που αναδύεται εμπρός μας σήμερα. Τα στρατόπεδα που σήμερα θωρούμε στημένα αντικρυστά στην υπόθεση του σχολικού βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού, τότε πήραν την τελική τους διασταση.
Ασφαλώς, δεν πρόκειται για σύστοιχα στη φύση τους άμεσα συγκρίσιμα ζητήματα αντιπαράθεσης, διόλου συμπτωματικά όμως, τα κρυμμένα πίσω από τις οχυρωματικές γραμμές διακυβεύματα προσδιόρισαν με θαυμαστή σύμπτωση τις δύο διακριτές κοινωνικές συνομαδώσεις: από τη μια με αρχηγό τον Χριστόδουλο όλοι εκείνοι που επιθυμούσαν τη διατήρηση του στάτους κβο-από την άλλη, όλοι όσοι επιθυμούσαν ένα etat laique, ένα κράτος χωρίς αγκυλώσεις, παρωπίδες και ανισοκατανομές σε τμήματα των πολιτών του.
Ένα κράτος για το οποίο το βάρος του παρελθόντος δεν θα αποδεικνυόταν αβάσταγο..
Ένα κράτος που δεν θα φοβόταν να αποστασιοποιηθεί από τις ατυχέστερες στιγμές του.
Πριν λίγες μέρες κλείσαμε 50 χρόνια κιόλας από την ιδρυτική διακήρυξη της τραχειάς πορείας ενοποίησης των ευρωπαϊκών χωρών [αλλά όχι λαών..], από τη Συνθήκη της Ρώμης. Ποιός άραγε το θυμήθηκε στη χώρα «που έχτισε Παρθενώνες, ..κλπ, κλπ..», κατά συνέπεια όλα τα ρέστα δεν την αφορούν-αφού αυτή η Χώρα [ΕΜΕΙΣ δλδ, οι ίδιοι] έδωσε τα ‘Φώτα του Πολιτισμού’ στη νεόκοπη Ευρώπη που πάει τώρα να μας κουνηθεί..
Σε αυτούς τους ‘τυχάρπαστους’ με ‘ανύπαρκτη Ιστορία’-που πάνε τώρα να επιβάλλουνε, σ’ εμάς, «ότι θέλουνε»..!

Η Ιστορία ως διαπιστευμένη ‘παράδοση’ πέραν της κριτικής.

Κατα τη γνωμη μου, δεν μιλάμε για ένα ‘αναχρονιστικό αντικληρικαλισμό’, ούτε ασφαλώς για επίθεση απέναντι στην «επικρατούσα θρησκεία».
Κάποιοι συμπολίτες μας οφείλουν να πληροφορηθούν πως μερικοί δεν είναι λιγότερο ‘ίσοι’ από άλλους.
Και βέβαια, στην προσωποπαγή πολιτική και θρησκευτική ταξη που γνωρισε η νοτιοβαλκανική εσχατιά μας, νομίζω πως ήρθε η εποχή να γνωστοποιησουμε βροντερά πως η κριτική στα πρόσωπα της όποιας ιεραρχίας δεν μπορεί να ερμηνευεται, εκ του πονηρού, ως επίθεση στα θρησκευτικά [ολυμπιακά, κρεατοφαγικά, μεταφυσικά, ή ερωτικού προσανατολισμού, κλπ] ‘πιστευω’ της πλειοψηφίας των συμπολιτών μας.

Τους λες: «τον παίρνετε και γέρνετε, υποκριτές θεομπαίχτες με τις ανιψιές και τους κωλοσούσες! Ζητάτε και να σας φιλάμε τα βρώμικα χέρια σας Παπαρούπες! Που παίζετε ΜΟΝΟ ασύστολα πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του κοσμάκη και η παραμυθία στους πάσχοντες, σας είναι άγνωστη λέξη..» και σου απαντάνε: «είστε αντίχριστοι υβριστές παγκοσμιοποιηταί, που έχετε θέσει στο στόχαστρο την ελληνορθόξον πίστιν. Αλλά έχει 2000 και πλέον χρόνια ζωής αυτός ο θεσμός ενάντια σε άγριους διώκτας της Πίστεως ..!».
Τους εγκαλείς για ποινικά κολάσιμα αδικήματα και τα παγκάρια ‘ενώπιον Θεού κι ανθρώπων’, και σου λένε «μεμονωμένα κρούσματα». Τους μέμφεσαι για την κοροϊδία και για τα ταξιδάκια στην Καραϊβική, τις διανυκτερεύσεις στο George V, για τα ψωνιστήρια-ΑΥΤΟΙ που καταστρέφουνε νέα παιδιά καταδικαζοντας τα με τις μούφες ‘περί παρθενίας’, σου απαντάνε «αυτά ειναι σκανδαλολογίες και προσωπικά δεδομένα!»..!!

Η Ιστορία ως νομιμοποιητικό αφήγημα της δράσης προσώπων στο όνομα θεσμών.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν είχε ούτε την κοινωνική διεισδυτικότητα ούτε την πολυεπίπεδη πολιτική στρατηγική, ούτε επίσης και το απαραίτητο στελεχιακό δυναμικό για να τραβήξει σθεναρά και με ανιδιοτέλεια το «κάρο του εκσυγχρονισμού». Το μόνο ‘εκσυγχρονιστικό’ που είδε ο κόσμος, είναι τους παλαιούς πασοκους και τα εξ αριστερού εισοδισμού εξαπτέρυγα να συναγωνίζονται σε νεοφιλελευθερες πολιτικές, σε αλαζονικό ελιτισμό και σε προσωπικό πλουτισμό.
Ο φουκαράς ο Σημίτης μαζί με τον θυσιασθέντα τελικώς Μ. Σταθόπουλο και μερικούς ακόμη-μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού από ολόκληρο το πάλαι ποτέ Σοσιαλιστικό Κίνημα φάγανε τη λέζα.
Ο ρασοφόρος μαιτρ του επικοινωνιακού παιχνιδιού τους τέλειωσε με blitzkrieg!
«Τους πήρε τα σώβρακα» -[που θα ‘λεγε και ο Γεωργίου speaking] με κυκλωτικές κινήσεις, θέτοντας τους στη γωνία με εναλλαγές κροσέ-ντιρέκτ-άπερκατ..
Κι αν δεν υπήρχε το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης από πίσω-σου ‘λεγα εγώ πως θα ‘χε κλείσει το θέμα.
Υπό αυτο το πρίσμα, η επιχειρούμενη τομή στην πολιτειακή λειτουργία, υπονομευτηκε ανεπίστροφα πριν καν ξεκινήσει..
Ασφαλώς, για να αφουγκραστούμε και τον παλμό της εποχης, εκείνα τα πολύ κοντινά μας και ταυτόχρονα-τόοσο μακρινά μας [σήμερα] χρόνια, οι μέριμνες ήσαν άλλες-η εποχή δικαιολογούσε μια κάποια αισιοδοξία. Μια πίστη για αρκετούς πως «τα πραγματα μπορεί και να πάνε καλύτερα..».

Εξάλλου, μέχρι τους Ολυμπιακούς η αγωνία για την έγκαιρη ολοκλήρωση των έργων μονοπωλούσε τη δημόσια συζήτηση-μαζί με την εισαγωγή του ευρώ στη ζωή μας, το μετα-τραυματικό σοκ από τη χρηματιστηριακή αφαίμαξη και τα φτηνά στεγαστικά δάνεια.

Τοτε, βλέπεις, ετοιμαζόμασταν να γράψουμε ιστορία-δεν είχαμε καιρό να στοχαστούμε πάνω σ’ αυτή..

Μετά, όπως θα τραγούδαγε και η Άλκηστη, «πέρασε ο καιρός...», και η χώρα γνωρισε το peak των εθνικών θριάμβων της το αξέχαστο για πολλούς από μας καλοκαίρι του 2004!
Το ‘επος της Πορτογαλίας’ στην οποία η ελληνική αρμάδα σημείωσε την μεγαλύτερη έκπληξη ever στα ομαδικά σπορ τροφοδότησε συλλογικές προσδοκίες χωρίς προηγούμενο...
Κι 'αν η μισή μου καρδιά στο Ντραγκάο βρίσκεται', η άλλη μισή παραληρούσε ολονυχτίς στο κέντρο της πρωτεύουσας παρέα με όλη τη μεγάλη Πόλη.
Το πάθος και η ορμή που εδειχνε να συνεπαιρνει τους ανθρωπους παντου ολογυρα φανερωνε κατα τη γνωμη μου την αναγκη που ειχαν να αισθανθούν υγιή χαρά για κάτι..
Ισως για κατι που σπάνια είχαν..;
Εθνική περηφάνεια που μας διακατείχε σε δόσεις και ένταση πρωτοφανείς, με είχαν προβληματίσει.
Κατέβαινα κάθε φορά αργά το πρωί στους πλημμυρισμένους δρόμους και καβάλα στη μηχανή, χάζευα το κινούμενο εορτάζον πλήθος.
Μύριζα τη διάθεση στη γύρω δονούμενη ατμοσφαιρα.

Το Έθνος που ‘ενώνει’...

Πάθος και διαχυτος ενθουσιασμός συνδυασμένα με κραυγές «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ-Αλβανέ, Αλβανεέε..!», μου προκαλούσαν αλλόκοτα συναισθήματα. Λυπη μα και οργή..
Ήταν φανερό πως η επίκληση στο 'δοξασμένο' εθνικό όνομα χρησιμοποιούνταν για να στοιχειοθετήσει μια απόρριψη των ‘άλλων’-όσων δεν είχαν την τύχη να διαθέτουν αναλογες ιστορικές περγαμηνές.
Βλέπουμε συνεπώς, την ιστορία ως πεδίο άντλησης επιχειρημάτων με στόχο όχι την αυτογνωσία-αλλά την απαξίωση.
Εμβληματική μορφή στη συνείδηση των συνελληνων γύρω μου, η -δυσφημισμένη στη συνείδηση των αντιστασιακών της γερμανικής Κατοχής- φιγούρα του Τσολιά, ενσάρκωσε τη Ψυχή του αλαλάζοντος Έθνους.
Και τροφοδότησε παραδειγματικά το ακόρεστο λαϊκό φαντασιακό: «είναι βαρειά, βαρειά, η πού-τσα του τσο-λιά!». Σε ποιούς αραγε απευθυνοταν;

Το έθνος που ‘χωρίζει’...

Μετά απο κανα μήνα τα αισθηματα εξελιχθησαν επι το ευγενέστερο: η θαυμάσια στυλιστικά όσο και κανονιστική ιδεολογικά για το εθνικό αφήγημα τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του σημαντικού Δ. Παπαιωάννου, σηματοδότησε μια μείζονα συζήτηση για το περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας.
Τη συζήτηση που δεν έγινε...
Τα έργα περατώθηκαν in time, οι Αγώνες εκτυλίχτηκαν υποδειγματικά-αλλά .. λίγοι συνειδητοποίησαν ότι η Χώρα δεν κέρδισε..
Αναλωσε χρόνο πολύ και χρήμα αδιανόητο για να ομφαλοσκοπεί και να αγωνιά [δεν μιλάω για τους εργολάβους που μπουκώνανε-για τ’ άλλα τα θύματα μιλώ..]. Και δεν πρόκαμε να στοχαστεί για το ‘παρεκει’!
«Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει, ... και δεν ξέρει που πατάει και που πηγαίνει..».
Προγραμματικός σχεδιασμός εκμετάλλευσης δεν είχε εκπονηθεί, οι δαπάνες ήσαν τερατώδεις, το κύκλωμα των κατασκευαστών έβγαλαν τα υπερκέρδη του αιώνα, το μόνο που μας έμεινε θλιβερη κληρονομιά ήσαν τα πολυδιαφημισμένα συστήματα ασφαλείας των Αγώνων.
Οι κάμερες και το C41 να ελέγχει τις συμπεριφορές των οδηγών-για το καλό μας, βρε..

«Είπε η πόρνη η Ιστορία πως ξοφλήσαμε...»

Η υπόθεση της ‘Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη’ έπεισε και τους πιο δύσπιστους ότι τα απομεινάρια του μεταπολιτευτικού κύκλου της χώρας έφευγαν οριστικά από το προσκήνιο της επικαιρότητας. Ο ανατριχιαστικός όμως αυτός θίασος [που είχα συγκυριακά την ευκαιρία στη διάρκεια της πρώτης δίκης να δω από _πολύ_ κοντά..] δεν αποτελούσε όπως πίστευαν μερικοί, ένα θλιβερό φολκλόρ.
Στο κάτω-κάτω, επιβίωσε και δια ενός είδους λαϊκής ανοχής στις ρωγμές ενός συχνά κάλπικου συστήματος με δικαιϊκά ελλείμματα και οξείες ανισότητες, της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ο άνθρωπος που χρεώθηκε πολιτικά την ευθύνη δράσης της οργάνωσης, βασίστηκε στη συγκλονιστική [κατά την άποψη μου] απολογία του προς το δικαστήριο στην έννοια, τις διαδρομές, τα βάρη και τις κηλίδες της νεοελληνικής ιστορίας.
Παρανάγνωση ή εναλλακτική προσέγγιση, ντυμένη με περισσό λαϊκισμό ή history from below, η αιχμηρή άποψη του Δ. Κουφοντίνα φάνταζε πιο πολύ με μανιφέστο για την ελληνική ιστορία παρα απολογία κατηγορουμένου. Ακόμη και ως η έτερη πτυχή του κυριαρχου εθνικού αφηγήματος, η προσφυγή στην Ιστορία δικαιολογημένη ως ένα βαθμό βαραινει στη ζωή μας.

Η ιστορία ως επιχείρημα.

Για τους πολλούς ωστόσο, επαφή με την Ιστορία όλα αυτά τα χρόνια σήμαινε η χολυγουντιανή Τροία, η ταινία του Μπαζ Λούρμαν για τον Μεγα Αλέξανδρο, η νοσταλγική Πολίτικη Κουζίνα, τα ευπώλητα του Άδωνιδος Γεωργιάδου και του αλλουνού [που αρνούμαι και να προφερω τ’ όνομα του γιατί τον έχει αναλάβει εργολαβικά ο fellow-blogger funnel..].
Μια ‘παραλληλη ιστορία’ σε σχέση με την επίσημη των ιστορικών που τόσο λίγο διαβαζονται αν κρινουμε από τα τιραζ των βιβλίων τους. Κι όμως, τοσο καλά εδραιωμένη στις ψυχές, τις συνειδήσεις και κυρίως! στο θυμικό των συνελλήνων.
Βιντεοπαιχνιδια για τις μικρότερες ηλικίες, η Ζίνα και ο Ηρακλής στην ΤιΒι, ιστορικές σειρές σε dvd, η άνθηση ενός ειδους ιστορικού μυθιστορήματος με λίγες ‘καλές’ και πολλές ‘κακές’ [ΙΜΗΟ] στιγμές : το ‘παρελθόν’ πουλάει..!
Το καιριο ζήτημα αφορά την ύπαρξη [ή μή..] ενός μινιμουμ διανοητικού ορίζοντα για την ιστορία, τις εικόνες της, την προσέγγιση της από πλευράς ενός μεγαλύτερου κοινού.
Η συζήτηση π.χ. για τον ελληνικό Εμφύλιο στη δεκαετία του ’40, που έχει διχάσει την κοινότητα των ιστορικών, δεν θα μπορουσε να έχει ευρύτερο κοινωνικό ακροατήριο συναντίληψης επί των επιχειρηματων που εκφερονται απο τις δυο πλευρές, σε μια χώρα της οποίας πολλοί από τους φιλίστορες πολίτες μεταφράζουν τις ασαφείς πραγματολογικές πληροφορίες που διατηρούν με ολίγες οικογενειακοτοπικές μνήμες και καμπόσο πολιτικό χρωματισμό ως εδραία και συντεταγμένη ιστορική γνώση. Άντε να βρεις άκρη και να ξηγήσεις στο συνομιλητή σου πως του λειπουν συχνοτατα και οι στοιχειωδεις προσλαμβάνουσες.

Το παρελθόν ως customized προσωπική φαντασίωση...

Eκεί, γύρω στα 2002 θαρρώ, έλαβε χώρα η επόμενη φάση της ανομολόγητης σύρραξης που διέρχομαι τον τελευταίοκαιρό. Μια υποθεση-πρελούδιο που τη λησμονήσαμε κιόλας-πέρασε στο ντούκου!
Αφορμή, τι άλλο;
Ένα εγχειρίδιο σχολικής ιστορίας..

(συνεχίζεται)

Μάχες για το παρελθον στα '90s-κράτος, κοινωνία και η σχολική ιστορία..

2007-03-22T04:41:00.000+02:00

Εχω ξεκινησει μια σειρά κειμένων με αφορμή τη σύγκρουση για την ιστορία-εδώ και αρκετό καιρό. Ξεκινωντας το πρωτο από αυτά που εγραψα-σε μια φάση όπως θεωρούσα όξυνσης μεταχριστουγεννιάτικη, πίστευα πως σε συντομο χρονικό διάστημα το πράγμα θα εκτονωνόταν. Αναμφίβολα διαψεύστηκα.
Εδώ πέρα ζούμε κατι πρωτοφανές!
Η σύγκρουση κλιμακώνεται και εξακτινώνεται.
Αποκτά χαρακτηριστικά πρωτεϊκά και αλλάζει διαρκώς επίπεδα και πίστες.
Το εύρος της διαστολής της είναι τέτοιο που οι απόπειρες συνολικής καταγραφής της αγγίζουν το αδύνατο.
Στο εσωτερικό της αντανακλώνται οι περισσότερες από τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία και το δημόσιο βίο της.
Βλακεία, ιδιοτέλεια, ένταση, στρέβλωση, αμάθεια, άρνηση, εμμονή, παρερμηνεία, ανικανότητα, στράτευση, πόλωση, παράνοια, παρανόηση, αυτοκαταστροφικότητα, χυδαιότητα, σκοπιμότητα, συγχέονται σε αυτό το παράδοξο μείγμα που πυροδότησε η ένταξη ενός σχολικού βιβλίου της τελευταίας τάξης του δημοτικού στο σχολικό πρόγραμμα.
Η αρθρογραφία των ημερών μας έπνιξε: 'επαϊοντες' και φιλίστορες, κήνσορες και υπερασπιστές, ενεργούς πολίτες και ευαισθητοποιημένους επιστήμονες.
Μπουκώσαμε.
Στα πρωινάδικα, στα ενημερωτικά, στις εκπομπές 'ερευνας', στην τι-βι, στο ράδιο, στον mainstream τύπο, σε λαθρόβια έντυπα.
Στους καφενέδες, στα μπαρ, στις ταβέρνες, στα ταξί, σε γιορτές, σε οικογενειακά τραπεζια, σε κοινωνικές συνάξεις, αυτό το πράμα μονοπώλησε με αύξουσα διάθεση την κουβέντα..
Στο φανάρι Ακαδημιας-Βουκουρεστίου ήμουνα χθες το μεσημέρι [ερχόμενος από το λογιστή μου όπου είχα ακούσει πάλι γιαυτό..] και με μπλοκάρει πάνω στη μηχανή φίλος-γνωστός και μάχιμος πολιτικός πρωτης γραμμής: "να σου πω ρε, έλα να τα πούμε για το βιβλίο που έχω σοβαρές ενστάσεις..". Έλεος..!
Παραμορφωτικό κάτοπτρο της υπερβολής που διατρέχει όλο και πιότερο τουτη τη χώρα!

Το βιβλίο καθαυτό λειτούργησε όπως ο ξενιστής στη βιολογία, και με λειτουργίες παραπλήσιες αυτές του καθρέφτη στην ψυχανάλυση.
Κατέδειξε με δραματικό τρόπο το έλλειμμα μιας κουλτούρας διαλόγου, τις υφέρπουσες εντάσεις στο εσωτερικό του κοινωνικού ιστού, αναδιέταξε γνωστές σκοπιμότητες στην πολιτική και στην κοινωνία, ώθησε σε συμπλεύσεις και ανασυσπειρώσεις.
Θεωρώ, όλους μας.
Του υπογράφοντος συμπεριλαμβανομένου.
Τα 'χω πει και αλλού στο Δίκτυο πρόσφατα: υπάρχει η κομβική στιγμή που η ροή σε εξαναγκάζει με τις όποιες ενστάσεις να αποφασίσεις με ποιόν θα πας και ποιον θα αφήσεις..
"Δυό καρπούζια σε μια μασχάλη δε χωράνε", έλεγε ο συχωρεμένος ο πατέρας μου.

Και πάμε πίσω να ξαναπιάσουμε το (παλιότερο) νήμα του αδυσώπητου πολέμου που ειχα βαλθεί να ξετυλίγω ως και κανα μηνα και βάλε πριν...

Η δεκαετία του '90 βρήκε την ελληνική κοινωνία σε ένα σημείο που εσωτερικοί και εξωτερικοί συντελεστές είχαν σε οριακό χρονικό διάστημα μεταβληθεί αποφασιστικά: λήξη του Ψυχρού Πολέμου, εσωτερική πολιτική σύγκλιση σε συμβολικό επίπεδο [εστω και ρητορικά] των βασικών ταυτοτήτων που δίχαζαν για πάνω από μισό αιώνα τη χώρα.
Η Αριστερά είχε συμμετάσχει σε ένα επίπεδο κορυφής που ποτέ πριν δεν είχε διανοηθεί-ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Ειχε να δει μέλη της σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα από το 1944...
Στην πλατεία Κλαυθμώνος στήσαμε άγαλμα εθνικής συμφιλίωσης. Στον κυβερνητικό λόγο της εποχής του Μητσοτάκη, για πρώτη φορά κυβερνώσα δεξιά αναφέρθηκε σε Εμφύλιο.
Δυο μολις χρόνια πριν, το καπνισμένο '89, είχαμε προλάβει να κάψουμε και τους φακέλους στις υψικαμίνους της Χαλυβουργικής, εξασφαλίζοντας όχι την εθνική μνήμη για την οποία τόοσο κόπτονται κάποιοι-αλλά την εθνική λήθη.
Για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας, ε...

Το πως μπορέσαμε ως κοινωνία και ως κράτος να φτάσουμε στην κρίση του Μακεδονικού, το οποίο κατά τη γνώμη μου, αναδιαμόρφωσε ως terminus post quem όλη την περίοδο, είναι ένα ζήτημα για το οποίο ο ιστορικός του μέλλοντος θα πρέπει να το δουλέψει προσεκτικά και πολυεπίπεδα. Όλοι μας ενδεχομένως έχουμε κάποια [μικρή ή μεγάλη] αίσθηση, αλλά τα κυρίαρχα ερμηνευτικά κλειδιά εκτιμώ πως δεν έχουν επαρκώς παρουσιαστεί.
Και η Ιστορία; -δύναται κάποιος να ρωτήσει. ΤΙ σχέση έχει η Ιστορία, με ΟΛΑ αυτά;
ΙΜΗΟ, τεράστια και αδιάρρηκτη.
Η ιστορία, για πρωτη φορά από όσο δυναμαι να ξέρω και να θυμάμαι, ξαναμπαίνει δυναμικά ως πεδίο και ως επιχείρημα στη δημόσια σφαίρα.
Η θεωρία περί τον εθνικισμό δέχεται ένα τεράστιο πλούτο ερεθισμάτων και εμπειριών σε αυτή τη φάση με άξονα την ελληνική περίπτωση.
Η συζητηση για την ταυτότητα κατακλυζει το δημόσιο λόγο. Οι άνθρωποι γύρω μας δεν ήταν πια περηφανοι για το αν ήταν Δεξιοί, Αριστεροί, Βάζελοι, Γαύροι, ανθρωπιστές, συντηρητικοί, κομμουνιστές, δημοκράτες, ειρηνιστές, νησιώτες, ορεσίβιοι, ροκάδες ή τρέντυδες κλπ, ΑΛΛΑ επειδή ήσαν Ελληνες.

Μέρος του κόσμου, ειδικότερα στα βόρεια της επικράτειας που βίωσαν με ξεχωριστή ένταση τα αποπροσανατολιστικά φαινόμενα αυτά, αντέδρασαν βίαια και δυστυχώς -συχνότατα- σπασμωδικά.
Σε χρονο d>t στήθηκε ένα πανηγυρι διακηρύξεων και γενικευμένων εκρηξεων-άλλοτε με καποια βοήθεια και άλλοτε πιο 'αυθόρμητα'. Να ένας τομέας στον οποίο οι ταγοί αυτού του Τόπου δεν τα πήγαν κι άσχημα!
"Η Μακεδονία είναι ελληνική-να πα να γ@μηθ*&^ αλήτες Σκοπιανοί".
Όσοι τυχόν προσπαθούσαν να εξηγησουν στους χαλεπούς εκείνους καιρούς πως ΟΛΟΙ είμαστε Ελληνες σ' αυτή τη χώρα,
[Καταρχάς, και τυπικά-ως πολίτες.
Κατα δευτερον, κατοικωντας στην πιο ομοιογενή πληθυσμιακά χώρα της Ευρωπης, με βάση όλα τα διαθεσιμα στατιστικά στοχεία.]
λοιδωρηθηκαν ανελέητα, χλευάστηκαν, στοχοποιήθηκαν, αντιμετωπισαν κοινωνικούς και επαγγελματικούς αποκλεισμούς.
Στο τιλτ της παράνοιας, οι Βουκεφαλες έδιναν τον τόνο, η συγκίνηση είχε υποκαταστήσει τη λογική, το χωρις έρεισμα συναίσθημα τις βασικές αρχές [ΚΑΙ τις νομικές συμβάσεις που είχε κυρώσει η Ελλάδα] του Διεθνούς Δικαίου.
Τα νερά ήσαν θολά και πολλοί και διάφοροι αλιευσαν στο βούρκο.
Πατενταρισμένοι φασίστες βαφτιστηκαν στην 'εθνική κολυμβηθρα του Σιλωάμ', πρώην καταδικασμένοι από την ελληνική δικαιοσύνη για ποινικά αδικήματα πρωταγωνιστούσαν σε μεταμεσονύκτιες εκπομπές-που έκτοτε μας συντροφεύουν-για να το πω λιανά, οι 'Πλεύρηδες' και τα αυγά του φιδιού μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας. Θεωρηθηκε δημοκρατικό κεκτημένο των ως τότε αποσυνάγωγων η συμμετοχή τους στη δημόσιο σφαίρα..
Εγκατασταθηκαν βαθμιαία στο δημοσιο βιο με την καθοριστική συνδρομή και των media-και εξελιχτηκαν με την παροδο του χρόνου σε θεμιτοτατους συνομιλητές μας.
["προβοκάρει;"-"δωσε κοντινό!" φωναζαν οι μάστορες στην αδηφάγο κάμερα..]

Προνομιακό πεδίο για όλα αυτά, η Ιστορία.
Μια 'κυρία' που τραβηχτηκε από την ανυποληψία στην οποία είχε περιπέσει επί μακρόν σε 'τεχνοκρατικούς' καιρούς σε μια κοινωνία που απαιτούσε θεραπαινίδα και έψαχνε για ερείσματα σε καιρούς συνολικότερης ιδεολογικής ανασφάλειας..
Πρόσχημα επίκλησης της, η ελλιπής γνωση του "λαμπρου παρελθοντος" εκ μέρους των ελληνοπαίδων.
Αλλά, οι εθνικιστές πολιτικοί, οι σπεκουλαδόροι κομματικοί, οι βορειοελλαδίτες τοπικοί παράγοντες και οι ευαισθητοι Απόδημοι δεν ήσαν οι μόνοι που την άρπαξαν από τα κέρατα..
Για άλλους πιθανότατα ευφυέστερους η Ιστορία εξελιχτηκε σε όχημα επαγγελματικής καριέρας!
Με ένα βομβαρδισμο εκδόσεων από περιθωριακούς εκδοτικούς οίκους μιας ευρυτατης γκάμας που ξεκινουσαν από τα (πλαστά, φυσικά) Πρωτοκολλα των Σοφων της Σιών την Καταγωγή των Ελλήνων το Ελληνικό Αλφάβητο και αναδεικνυαν την εβραιο-μασονική συνομωσία, το αναλλοιωτο κλέος της Ελληνικής Φυλής.
Φροντιζοντας ασφαλώς να υποδαυλισουν τα γνωστα σε όλους μας ευγενη προς τους ΆΛΛΟΥΣ [λαούς, γειτονες, ετεροδοξους, κλπ] συναισθηματα, (τα οποία δεν συντρεχει λογος να επαναλάβω), ένα μεγαλο μέρος του αναγνωστικου κοινού γνώρισε [δυστυχώς] πολύ πιο αποτελεσματικά την ψευδο-'Ιστορία' που διακινουσε ο περιφερομενος αυτός εσμός από την "Ιστορία των ιστορικών"...
Η 'επιστημονικότητα' βεβαιως των διαφημιζομενων πονημάτων, αποτέλεσε βασικό εργαλείο αξιοπιστίας για όλους αυτούς τους μαύρους κάπηλους.
"Για να μάθουν, επιτελους, τα παιδιά σας ΙΣΤΟΡΙΑ!", κραυγαζαν νυχθημερόν από τους καταπατημενους διαυλους της τηλοψίας-[για να μην ξεχνιομαστε, πλάι, ε...]
Γενιά ολοκληρη διαπαιδαγωγηθηκε έτσι. Και άλλοι, παλιότεροι-ειδικά στην επαρχία ή χωρις προσβαση σε βιβλιοπωλεία 'εμβάθυναν' σε όσα "κάποιοι μας κρυβουν"..
Γραφικοί ή φαιδροί (για κάποιους απο εμας), οι ανθρωποι αυτοί με συνεπεια, μεθοδικότητα και εξασφαλιζοντας πληθωρα από ιδία ωφέλη, διαμόρφωσαν φρόνημα. Απίθανα περιοδικά με τις πλεον ασύστολες και εξωφρενικές βλακείες, ξεκινησαν να πουλούν μαζικά. Από τον Δαυλό ως το Ιχώρ, εκδότες, 'δημοσιογράφοι', 'ερευνητές', 'ιστορικοί', τσαρλατάνοι, πυροβολημένοι, άτομα χρήζοντα δημόσιας βοηθείας, κάθε λογής διαταραγμένοι, στησανε μια ζηλευτη καριερα.
Ενα απίθανο τσίρκο με μια δυσαναλογα μεγαλη παρουσία στα περιπτερα και στα περιθωριακά κανάλια της μπαντας να λένε _κυριολεκτικά_ ΟΤΙ τους κ@βλ(*#...
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΜΗ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟ ΑΥΤΟ...!
Κανένας, και αναφερομαι στους κοινωνικούς επιστημονες ειδικά και στους διαφορους διανοουμένους και σοβαρούς ΄ταγούς' να μη βγαίνει να αρθρώσει ένα λόγο κόντρα στον _ανορθολογισμό_ που μας έπνιγε, μας έπνιξε ...

Συντηρητικοί λοιπόν διανοουμενοι, συχνα σοβαροτατοι άνθρωποι, ακραιοι εθνικιστές, πρωην εξτρεμιστές αριστεροί και φυσικά ανησυχο πόπολο, δικαίως αγωνιών κοσμάκης, η Μελίνα, ο πρόεδρος της Δημοκρατιας και ο πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών αντεδρασαν απέναντι στην επιβουλή των ΦΥΡΟΜιανών στην ιστορική κληρονομιά μας.
Αντε τώρα, απεναντι σε όλους αυτούς, να αντιτάξεις πως ο ναϊφ ακόμη και προκλητικός εθνικισμός των γειτόνων είναι εγγενής σε κάθε εθνικιστικό discourse. Να εξηγήσεις πως προφανώς εκείνοι δεν ειναι απόγονοι κανενός Μεγαλου Αλεξάνδρου-αλλά να επίσης να εξηγησεις νηφάλια [και με _συγκεκριμένα_ επιχειρηματα] πως για ένα ποσοστό πάνω από το μισό της σημερινής ελληνικότατης Μακεδονίας-οι προγονοι του που δεν μεγαλωσαν εκει, δεν ήξεραν κατα που πέφτει ένα αιώνα πριν...
[να μη ξανα-ματα-επαναλαμβάνω τα αυτονόητα που μας έδειξε παραστατικά ο Μαρκ Μαζάουερ στη Θεσσαλονίκη του..]
Να τους δειξεις, ότι ΑΛΛΟΥ είναι το πρόβλημα.
Πως η Μακεδονία ΜΑΣ ΔΕΝ κινδυνεύει.
Δεν στοιχειοθετείται απειλή-μόνο λεονταρισμοί χωρίς ουσία από τους πάνω.
Μια και μόνο συντονισμένη κρατική και ιδιωτική ομοβροντία ενεργειών, θα αρκούσε στην ΤΟΤΕ μακράν πλουσιοτερη και ισχυροτερη χώρα των Βαλκανίων για να να αποσοβηθεί καθε 'απειλή'.
[από αυτές που υφιστανται σε ΑΛΛΑ μέτωπα της εξωτερικής μας πολιτικής..]
Το γνωστό εντυπο που κυκλοφορησε σε εκατομυρια αντιτυπα προς σχολική χρήση μιλαγεγια 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας που σύντομα έφτασαν τη συνδρομή των τηλε-μπόρων να γίνουν και 20 και 40 ακόμα και 100.000 χρόνια γηγενούς συνέχειας από πλευράς της παναρχαιας αυτης 'ελληνικής' φυλής. Ηταν τότε που πήγανε άνθρωποι φυλακή επειδή διακινησαν φυλλάδιο πως ο ΜεγαΑλεξανδρος ήτανε "σφαγέας των λαών" και διαπρεπείς πανεπιστημιακοί δασκαλοι νεοτερης ιστορίας χλευαστηκαν βαρβαρα στα δικαστηρια από την έδρα όταν τολμησαν να αντιταχτούν στην πλημμυρίδα της καθεστωτικής σχεδόν υστερίας που επέβαλε επί ποινή βαρεία την απόλυτη ομοφωνία...
Νομισαμε μερικοί πως τα χειροτερα είχαν περάσει-απλά απατωμασταν...!

Συλλαλητήρια-για πρωτη φορά λάβαρα στους δρόμους..., εγκλωβισμός της διπλωματίας μας, κατάρρευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το '93 από το εθνικιστικό λόμπυ, ανάλωση του διαπραγματευτικού κύρους της χώρας σε ιστορίες χωρις αντικρισμα.
Σχεδόν μια δεκαετία χαμένη.

Δεν ξέρω αν το όνομα μας είμαστε εμείς, όμως ξέρω ότι ο εξ ανατολών γείτονας έκανε πάρτυ.
Τα Ίμια μας προσγείωσαν λίγο-αν και στη λάθος (φυσικά!) κατευθυνση...
Ματα-ξανα-ανακαλυψαμε το υπαρκτό ζητημα. Και ξοδευτηκαμε να αλληλο-βριζόμαστε για τη χαμένη περηφάνεια και την 'εθνική ταπείνωση'...
[προ εβδομάδος, ο πατέρας φίλου, ανώτατος επιτελικός καριέρας, μου πέταξε το μπαλάκι με τρόπο απροσδόκητο: "τι θα έκανες δλδ ΕΣΥ ρε μεγάλε..;", μου είπε ακουγοντας την κριτική μου για τοςυ συναδελφους του. "Θα έδινες δλδ το πράσινο φως για το πρωτο χτυπημα..;].
Νέος κύκλος εκεί ενδοσκόπησης και γκρίνιας. Οι 'προδότες πολιτικοί', ο 'λίγος' Σημίτης που "ευχαριστησε τους Αμερικανούς", η ανάγκη να γίνουμε ισχυροί [" ισχύς του πρωτου χτυπηματος", που λεγε και ο μακαριτης ο Κονδυλης στη Θεωρια του Πολέμου].

Το παγιωμένο φαιοκόκκινο τόξο, το Δικτυο 21, οι διεθνοσχεσίτες πανεπιστημιακοί του Παντείου, μαζί με το Γιανναρά που από το '89-αν δεν με απατά η μνήμη μου, φωναζε για το 'Finis Greciae', η Λιάνα Κανέλλη, μια συγκεκριμένη μερίδα πρώην ριζοσπαστικών στελεχών της εξω-κοινοβουλευτικής Αριστεράς που το ΄ριξε όψιμα στη θρησκεία, στην πατρίδα, κάνανε τη νέα κολλεγιά.
Και σε κεινη τη φάση, για την ακριβεια μετα το ΄94 που ξεκιναει απο πλευράς της ελληνικής βουλής η αναγνωριση της ποντιακής σφαγής από τους Νεότουρκους ως γενοκτονίας, μπαινει παράλληλα ένας νεος σοβαρότατος παικτης στο πολιτικό παιχνιδι: οι προσφυγικές οργανωσεις.
Η διεκδικηση μεταφερεται πια στη Μάχη της Μνήμης.
Μια λέξη που ως τοτε χρησιμοποούνταν πληθωρικά ως προς τις μνήμες της Αριστεράς τα δυσκολα γιαυτή χρόνια.
Μια εθνοπολιτισμική ομάδα ['οχι ενιαία] αλλά με συναρθρωσεις εισηγειται με έμφαση και απαιτεί την θεσμική κατοχυρωση της νεας λέξης.
Της συλλογικής 'Μνήμης'. Ενός όρου από το νεοτερικό λεξιλογιο των ανθρωπιστικών επιστημών.
Όχι όμως της Μνήμης των θυμάτων, της ζωής στις πέραν του Αιγαίου πολυαριθμες κοινότητες, των αναμνησεων και των ξεχωριστων στοιχειων της πολιτισμικής τους ταυτοτητας από την παλιά 'πατρίδα', του γενεθλιου πολιτισμικά τόπου τους.
Δυστυχώς για όλους μας, όχι.
Αλλά μονοπωλιακά στην αναγνωριση του αποτρόπαιου ΟΝΤΩΣ συλλογικού εγκλήματος σε βαρος των προγόνων τους [=μας] με τον σημαντικό καταπως φάνηκε για τα σχέδια τους (;) χαρακτηρισμό της 'γενοκτονίας'.
Με παντιέρα λοιπόν τη 'γενοκτονία' ξεκινησαν να διδονται οι μαχες της διατηρησης της ελληνικότητας και της Μνήμης προκειμενου να συσπειρωσουν ευρυτερα ακροατηρια, ενώ με άξονα την άρνηση σε οτιδηποτε φερνει πιο κοντά τους βαλκανικούς λαούς [και ειδικά βεβαια την Τουρκία..] διδονται οι λυσσαλέοι αγώνες της οπισθοφυλακής .

Η Ιστορία-παρα την πολιτική κυριαρχία της 'εκσυγχρονιστικής' κυβερνησης μετά το '96 έμεινε γενικώς στο ράφι. Σιγουρα αυτο συνεβη γιατί η πολιτική επικρατηση Σημίτη δεν ταυτιζοταν με την κοινωνική ηγεμονία-αντιθέτως μάλιστα. Και ισχυρη βούληση για ιδεολογικούς αποφενακισμούς , π.χ. στο σχολείο, δεν υπήρξε..
Οι αλλαγές τις περισσότερες φορές ήσαν λίγες-όταν τυχον γινονταν και ποτέ σχεδόν δεν προκάλεσαν. Ίσως γιατί σπανιως ήσαν μειζονος σημασιας σε σχέση με τη στερεοτυπη αντιληψη για το περιεχομενο των σχολικών βιβλίων της ιστορίας.
Ενα διαθεματικό βιβλίο που είχα την τυχη να γνωριζω καλά, το οποίο μπαίνει στη δευτεροβαθμια εκπαιδευση για τους μαθητές της Β' Λυκείου κάπου στο '96-'97 δίνει το νέο στιγμα.
Φερει, υποτιθεται, καποιες μεταβολές.
Φαινεται πως το σχολικό προγραμμα περιλαμβανει λοιπόν [και σωστά!] την ιστορία πληθυσμών έξω από το νεοελληνικό κράτος σε ανωτερες βαθμιδες της εκαιδευσης. Για την πραγματευση των σχετικών θεμάτων και τις κατευθυνσεις που εμμέσως πριμοδοτεί το ως ανω βιβλίο, προτιμώ να μη μιλήσω. Οντας συμπίλημα από επιμέρους άνισα άρθρα επιστημόνων με διαφορετικό ύφος, εμβελεια, σοβαρότητα και στοχεύσεις, το ΜΟΝΟ που δεν πετυχαινει με κανενα τρόπο είναι να ανταποκριθεί στα παιδαγωγικά ζητούμενα ενός σχολικού βιβλίου...
Τι να λέμε τώρα.. (-;
Αλλά και ποιός διαμαρτυρηθηκε ποτέ γιαυτό; Ποιός νοιάστηκε ΠΟΤΕ αν τα σχολικά εγχειριδια ιστορίας που απευθυνονται σε μαθητές ανταποκρινονται σε συγκεκριμένα κριτηρια;
Αν τα παπαγαλίζουνε;
Αν τα βαριούνται, αν τα μισούνε;
Αρκεί να είναι στη σωστή εθνικοφρονηματιστική κατευθυνση και ας γινονται προσαναμμα το καλοκαιρι [ή και νωριτερα..] απο τους μαθητές που ΠΟΤΕ δεν αγαπησαν τα στείρα, τα άχαρα, τα ανιαρά αναγνωσματα που χρονια πολλά-εξαπανακαθεν τους σερβιρε το Υπουργείο ΕΘΝΙΚΗΣ παιδείας και ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ, να μη ξεχνιόμαστε, ε...

Και μιας και ο λογος για το ΥΠΕΠΘ, να μη λησμονουμε πως από το '98 στο θρονο της Εκκλησίας της Ελλάδος καθεται ο κ. Χριστοδουλος Παρασκευαϊδης, ο 'Αρχιεπισκοπος Κεραυνός' όπως βαφτιστηκε συντομα από τους παθιασμένους συνοδοιπόρους του προοδευτικού Στόχου και τους αλλοτριους πιστούς του.
Εκτοτε, ο χωρος της δημοσιας εκπαιδευσης και της Ιστορίας συγκεκριμένα έχει βρει ένα ακόμη 'κακό' δαίμονα με διαρκείς παρεμβάσεις που οδηγησανε τη χώρα και τους εκαιδευτικούς θεσμούς της πολλά χρονια πίσω... τουλάχιστον ΩΣ την εποχή που ο 'επιμελής' Μακαριοτατος ΑΠΕ διάβαζε-σε αντιθεση με μερικούς άλλους ανεπροκόπους..
Ως και τις αρχές του νεου μιλενιουμ, έτσι σερνοταν η κατασταση.
Εξαλλου, η χωρα είχε αλλες προτεραιότητες να προβαλλει στο δημοσιο βιο: η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ, η αποθεωτική κούρσα του ΧΑΑ, η συζητηση για τη νεα 'μεγαλη ιδεα' των Ολυμπιακών αγώνων, η μαζική συμμετοχή εναντια στον βομβαρδισμό της Σερβίας.
Μόνο ο απόηχος της σκοτεινής υπόθεσης Οτσαλάν έμεινε εκεινο τον καιρό να τροφοδοτεί τα πάσης λογής παρακρατικά Δικτυα (αν πεις 22, καιγεσαι..), τους προβοκάτορες, τους πολιτικοποιημένους ιεραρχες-που έγιναν μοδούλα, και μπηχτές που πυκνωναν για τη ανιστορητη νεολαία, και την αναγκη επιστροφής "ολοταχώς" στις πατροπαραδοτες αξίες.
Η συγκρουση για τις ταυτοτητες στην οποία η κυβερνηση Σημίτη εξαντλησε την όποια μεταρρυθμιστική της πνοη ενάντια στην εκκλησιαστική Ιεραρχία που κινητοποίησε τον πανισχυρο μηχανισμο της με σταθερά ΕΚΤΟΤΕ κοσμικά και μόνον αιτήματα.
Μακριά από τον "άθεο Διαφωτισμό" και κραδαινοντας το ιδιο το ιστορικό λάβαρο της Αγιας Λαυρας, παλαιοθεν ιδιοκτησια του-εξάλλου, ο Χ'δουλος έδωσε το στιγμα της νέας εποχής: όχι στους γενιτσαρους, στους πρακτορες της Νέας Τάξης και στους 'αναθεωρητές'-μαχη μεχρις εσχάτων.
Με τον Παπουλάκο λοιπόν ως ίνδαλμα έναντι του Κοραή και τη σχολική εκπαιδευση να (ξανα)νιωθει βαριά την ανάσα της Εκκλησίας, το μαθημα της ιστορίας ήταν ΑΠΛΩΣ θέμα χρόνου και συγκυρίας για να βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιας ανησυχίας..
Η επόμενη φάση στο ντερμπυ με τις ισορροπίες καθε φορά να αλλάζουν μεσα στον ιστορικό χρόνο δόθηκε στις αρχές του επόμενου αιώνα..

(συνεχίζεται)

Λιγες κουβεντες για τις διαδηλώσεις, τη βία και "το δάσος πίσω από το ορθωμένο δάχτυλο"...

2007-03-12T01:31:00.000+02:00

Δύσκολος μήνας ο τελευταίος, θολές οι μέρες που περάσανε-και λίγο ματωμένες, μ' ερωτηματικά ξεκινάει η αρχόμενη βδομάδα.
Κλειστό και το μαγαζί εν μέσω χειμώνι-το 'χαμε ρίξει στην παλαβή εδώ.
Πέρυσι Sudamerica-εφέτος τα μπαλκάνια ['αυτά που δεν είναι παίξε-γέλασε'], με κρυφοζορίζουνε.
Θα μείνει -συνεπώς- για λίγο παρένθετη τούτη η συζήτηση που άνοιξε για την Ιστορία-προέχει η ζωή.
Ο δάσκαλος Πιερ Βινταλ Νακέ στην πνευματική διαθήκη του, τα 'χει πει τόσο ωραία:
Ιστορία δεν σημαίνει ηρωοποίηση, ούτε ιεροποίηση, ακόμη κι αν λαμβάνει υπόψη της αυτά τα φαινόμενα. Πρώτα απ' όλα, Ιστορία σημαίνει ιστορία των ανθρώπων. Υπό αυτή την έννοια, κάθε απομυθοποιητική έρευνα είναι Ιστορία, κατάργηση δηλαδή των αντίθετων και αντιφατικών μύθων.

Σιγοτραγουδώ, και συνάμα σκέφτομαι: "η ζωή που περνάει και χάνεται", που 'λεγε και το παλιό τραγουδάκι. Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται, μια φορά και μ' αφήνεις μόνο μου, μια φορά και είμ' ο πόνος σου. Μάτια μου.

Τούτη η πόλη σου 'δινε την αίσθηση πως καθωσπρεπικά στημένη-έτρεχε γύρω-γύρω το μαγγανοπήγαδο τη μέρα και έβρισκε τον εαυτό της παθιασμένο τη νύχτα.
Φέτος έχω ακριβώς την αντίθετη αίσθηση.
Τη βλέπω -ψιλοδακρυσμένος από τη συγκίνηση ή και τα δακρυγόνα- να ζωντανεύει τη μέρα και να αποσύρεται κατόπιν.
Στα ενδότερα για να γλείψει τις πληγές της-σαν το σκύλο ένα πράγμα..
Ακούω το πλήθος της να αγκομαχάει στα πεζοδρόμια, και στα νοσοκομεία.
Συνθήματα, οιμωγές, και ο πνιχτός ήχος από τα ρόπαλα που ανεβοκατεβαίνουν στα ανθρωπινα σώματα να διακόπτεται περιστασιακά από τον ήχο φλεγόμενων μπουκαλιών που σπάνε στα πεζοδρόμια..
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στο δρόμο αποφασισμένοι για όλα.
Οι ανίσχυντοι ΑΛΗΤΕΣ να μας μιλάνε για τη διασάλευση της τάξης.
Και πάνω απ' όλα: για "τη βεβήλωση του Αγνώστου Στρατιώτη"! Οι αυτιάδες Φαρισαίοι που λυσσάνε για την Πατρίδα και το Έθνος που κηλιδώθηκε η ανεπίληπτος τιμή του! Τα καθάρματα που βρωμίζουν τον τόπο που στέκονται και μολύνουν τον αέρα γύρω μας. Τους δείχνεις με ένταση το πελώριο δάσος κι αυτοί πεισματικά κοιτάνε το δάχτυλο..
Που αν ήταν δυνατό να σηκωθεί από το Μνήμα ο Άγνωστος προσωπικά να τους πλακώσει στο κυνήγι με το μαντζαφλάρι ανελέητα τους κάπηλους!
^%^$#@%^&* το φελέκι μου...
[Εγχρωμη ΤιΒΙ-ασπρόμαυρη ζωή... ]

Κάτι φίλοι πιτσιρικάδες-εξαιρετικά παιδιά ως προς τα ρέστα, μου 'ξηγήσανε προχτές το μεσημέρι στο γνωστό καφέ της Φιλοθέης πως 'δεν ακούω καλά'.
Οι φωνές που φτάνουν στ' αυτιά μου, λέει, είναι απ' αυτούς που δεν μπορούνε να πάνε στη δουλειά τους [στην αρχική πληκτρολόγηση έγραψα 'δουλεία'-δεν πρέπει και να κάνει διαφορά..].
Να πάνε στα γραφεία τους, στις επιχειρήσεις τους, στα μαγαζιά τους, απερίσπαστοι τεσπα! Τι δημοκρατία έχουμε πια.
Ξεσπάθωσαν τα παιδιά... "ΤΙ δημοκρατία είναι αυτοί που όταν θέλουνε κλείνουνε τους δρόμους;"
Φόρτωσα θυελλωδώς στο αγαπημένο καφέ, εξαπέλυσα μποφόρια στα 'ανυποψίαστα'-μετά το 'ριξα στην προσφιλή μοι ειρωνεία.
Από μικρά στα βάσανα των 'νοικοκυραίων' και τα δόλια εικοσιπεντάχρονα των μεγαλοαστών, τι να κάνουν..?
Ακούνε τις τρεις 'μεγαλοκοπέλες' στο megaλο δελτίο της ελληνικής Τι-Βι, (δλδ την Ολγα, την Ελλη και το Γιάννη), ζαπάρουνε και στα λοιπά 'πιράνχας των 8', και βεβαιώνονται κι αυτά πως "δεν πάει άλλο"..
Καταλύεται η έννομος τάξη-τι κάνει το Κράτος;
Οι μολοτωφιστές του κοινοβουλίου (του Ποιού;), και οι κουκουλοφόροι του δημόσιου βίου [με την agenda που αυτοί ορίζουν!] τα έχουνε ποτίσει με τον δέοντα καθωσπρεπισμό. Προσθέτοντας τους στη μεγάλη μάζα των νοικοκυραίωνε.. Και παραγεμίζοντας τον εγκεφαλικό φλοιό τους με σκατά. Κατά τρόπο ανεπίστρεπτο.

Δεν ειμαι-δεν δύναμαι να είμαι αισιοδοξος.
Όσο προσεγγίζω ποικιλοτρόπως μα απτά τις εσωτερικές στοιβάδες στους πυρήνες της έκκεντρης εξουσίας, τόσο τρελλαίνομαι. Από το μέγεθος της χυδαίας συναλλαγής να ξεπερνιέται μόνο από τον όγκο της αδιαφορίας και της ιδιωτείας αυτών που την υφίστανται.
Τελούμε σε ομηρεία-είναι παραπάνω από σαφές- η καθημερινότητα των δελτίων διαμορφώνεται με βάση τις ιεραρχήσεις των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών. Φίλος δημοσιογράφος μας εξηγούσε πρόσφατα πως η τρομολαγνεία που καλλιεργήθηκε με την 'έξαρση της εγκληματικότητας' στο λεκανοπεδιο το προηγούμενο διάστημα, συνέπιπτε με την υπογραφή μεγαλων συμβάσεων των Δήμων με εταιρείες security (sic).
-"Είμαστε όμηροι ανεξελεγκτων εξωθεσμικών κέντρων", επαναλάμβανε προχτές στο δείπνο μας, κορυφαίος πολιτικός παράγων της χώρας που έπεσε προσωπικά θύμα διατεταγμένης υπηρεσίας αυτών που μοιράζουν την τράπουλα.

Στο μπακράουντ παίζει μελωδικότατα Δίεση "δως μου μια νέα αρχή-μες στην καμμένη γή" και μ' αγγίζει.
Χαλαρώνω.
Σκέφτομαι.
Γράφω σήμερα για όλα αυτά που με μαύρισαν την περασμένη εβδομαδα γιατί δεν το μπόραγα πρωτύτερα.
Ήθελα και να κατακαθίσει λίγο. Μα το συναίσθημα μου δε μειώνεται.
Δεν μπορείς να κλείνεις για πάντα τα μάτια..
Να το ξεκαθαρίσω:
Δεν συμφωνώ με όσα ζητάει ο εξεγερμένος κόσμος.
Διαφωνω επί της ουσιας με τα περισσότερα απ' αυτά που φωνάζουνε. Θεωρώ πως λειτουργούν μαξιμαλιστικά και σε λάθος κατεύθυνση.
Δλδ αναποτελεσματικά.
Αυτή όμως είναι η γνώμη μου.
Αναγνωρίζω ωστόσο πως είναι εξεγερμένοι.
Ούτε παρανοϊκοί-ούτε πρεζάκηδες.
Όχι συμμορίες από κατακάθια..
Και αντιλαμβάνομαι πως τα παιδιά δεν έχουν την πολιτική κουλτούρα, την ευρύτερη συγκρότηση, να εκλογικεύσουν αυτά που τα πονάνε.
Ενα πράγμα όμως ξέρουν: πως ο κόσμος που διαμορφώνεται γύρω τους, ΔΕΝ τα περιλαμβάνει.
ΔΕΝ έχει περιθώριο για δαύτα. Μήτε ουρανό.

Ειναι γεγονός πως είναι η ΠΡΩΤΗ γενιά μεταπολεμικά τουλάχιστον που μεγαλώνει με την τεκμηριωμενη βεβαιότητα πως θα ζήσει (πολύ) χειρότερα από ότι οι πατεράδες τους..
The age of [relative] affluence is [permanently] over, για πλατεία στρώματα ΚΑι της ελληνικής κοινωνίας.
[Για να παραφράσω τον John Kenneth Galbraith..]

Ενας έμπειρος φίλος που ξέρει από αυτά μου είπε πως ένα είναι το καθοριστικό δείγμα.
Οι απόπειρες να στηθούν -εστω και υποτυπώδη- οδοφράγματα.
Δηλώνει τη βούληση του κόσμου να πολεμήσει.
"Όταν βλέπεις με τόσο αίμα το πλήθος να μη σπάει", μου είπε, "όταν το ραντίζουνε"-πόσο μάλλον να το λιανίζουνε μεθοδικά [όπως χτυπάνε στο χωριό μου τις κλάρες με τις ελιές-σκέφτομαι...], "ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ", κατέληξε.

Εχεις μια κοινωνία που βρισκεται στα προθυρα εμφυλίου, μια νεολαία που κατεβαίνει μαχητικά στους δρόμους, συστηματική βία που φέρνει (τι έκπληξη!) αντι-βία, μια χωρις προηγούμενο βεντετα αγριότητας διαδηλωτών με τους μπάτσους, και πάνω απ' όλα μια νέα γενιά αξιομαχου δυναμικού κρουσης (1000-1500 τους υπολογιζουνε στα κανάλια) διατεθειμένου να ρισκάρει τα πάντα στην χωρίς όρια σύγκρουση [ίσως γιατί δεν έχει και πολλά να απωλέσει..] και ο μαλάκας επαρχιακός ενωμοτάρχης της Ανδρίτσαινας-αρχηγός των πραιτόρων χθες ψέλλιζε κάτι για "αντάρτικο πόλεων"..
ΔΕ βαστάς άλλο!
Ξεκινήσανε μια διμοιρία και έχουνε γίνει ταξιαρχία-ίσως και μεραρχία, οι ενεργά εμπλεκόμενοι σε φαινόμενα βίας, και οι πολιτικές ελίτ δεν έχουνε παρει πρέφα μία!
Κατεβαίνουνε οι κουκουλοφόροι από τις κλούβες και δε συγκινείται κανένας.
Βγάζουνε ανακοινώσεις οι γιατροί στον Ερυθρό για δολοφονικά χτυπήματα και ουδείς χάνει τη βολή του..
Το 'γραψε ο άλλος την Παρασκευή στο άρθρο του: όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες..
Και έχεις την κυβερνητική σπέκουλα να κλιμακώνεται την αμηχανία της μείζονος αντιπολίτευσης να θριαμβεύει [Γιώργο τους έκανες τη μούρη κρέας, ε..!], την Αριστερά να πλειοδοτεί σε λαϊκισμό και να μη συμβάλλει σε ξεπέρασμα της κρίσης.
Και ο κόσμος στα πεζοδρόμια να είναι εκτός ελέγχου. Μεταφυσική είναι η απάντηση στο "πως και δεν έχουμε θρηνήσει ακόμη απώλειες ζωών" δεδομένης της σφοδρότητας της σύγκρουσης που μαίνεται. Χάρις σε κάποιο θαύμα..

Σφυρίζω ανήσυχος το τραγουδάκι του μικρού γαβριά στους Αθλίους του Βίκτωρος Ουγκώ. Είναι κάτι που με 'μαθε από τα μικράτα μου τι σήμαινε κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση! Όταν η κοινωνική πόλωση κορυφώνεται, πλανώμενες ψυχές του πουθενά εντάσσονται σε παρατάξεις και στρατόπεδα.
Τότε που το ηρωικό χαμίνι αψηφώντας το Χάρο που καραδοκούσε να το αρπάξει, συνέλεγε πυρομαχικά στη νεκρή ζωνη μπροστά από την Αστυνομία και τους Επαναστάτες για τροφοδοτήσει τους εξεγερμένους..
"Τι χαρά σ' αυτό το μέρος, μάλλον φταίει ο Βολταίρος-κι αν δεν ξανασηκωθώ θα 'ναι λάθος ο Ρουσσώ...".
Τι συνειρμούς δε φέρνει στο μυαλό μου αυτός ο στίχος!
Τι γλυκο-πικρη ειρωνεία για το κόστος του ανθρωπισμού και της χειραφέτησης.
Liberte, egalite, fraternite, δίδασκα κάποτε και με κοιτούσαν ενήλικα παιδιά με απορία για όσα κάποτε συνέβαιναν. Στη χώρα του αθέου διαφωτισμού.
Που, κοίτα σύμπτωση, πριν κανα χρόνο μας ξαναβάρεσε τις καμπάνες..

Ένας κολλητός φίλος μου όρθιος ούρλιαζε εκτός εαυτού σε έναν άλλο προχτές στην πολιτική κόντρα μεταξύ φίλων-ώρες μετά τα μεσάνυχτα:
"δεν είμαστε όλοι το ίδιο ρε Νίκο! ΔΕΝ μπορεί-δε γίνεται να είμαστε όλοι το ίδιο!
Κάποιοι είναι με τους μαυραγορίτες, τους χωροφύλακες, τους εργολάβους, τους λαδέμπορες, τους στρατοδίκες του Εμφυλίου και με τους ομοίους τους!
Το κα-τα-λα-βαί-νεις αυ-τό ρε μα-λά-κα ;
Και αυτούς τους ξέρουμε-τους βλέπουμε καθημερινά!
Εμείς ρε μαλάκα είμαστε με τους άλλους.. Είναι θέμα Ντι-Εν-Εϊ!".
Δεν είμαι σίγουρος πια ποιός είναι με εμάς και ποιός με τους άλλους. Και πάντως μακριά από μένα η επίκληση στην ιδεολογική (έστω) γονιδιακή βιολογία.
Αλλά ο μάγκας είχε ενα σοβαρό δίκιο..
Το σκέφτηκα όταν πάσχιζα να επικοινωνήσω με τα καλοπροαίρετα εκείνα παιδιά που η ζωή τους ορίζεται με συγκεκριμένους οικονομομετρικούς τρόπους και ταξικές συνιστώσες..
Θυμήθηκα το μακαρίτη τον πατέρα μου να μου κάνει δώρο στα 9 μου χρόνια το προαναφερθέν βιβλίο του Ουγκώ σε πεντατομη δερματόδετη έκδοση Σαλίβερου [μτφ Ι. Σκυλίτση, ημερ. έκδοσης ~ 1895], το φυλάω με συγκίνηση ακόμη στη βιβλιοθήκη μου εις άπταιστον -βεβαίως- καθαρεύουσαν.
Και με υποχρέωσε ο γέρος μου να μάθω απέξω-τότες, το "προοίμιον του συγγραφέως"
Ενόσω υφισταται ως εκ των νόμων και των ηθών κατακρισις κοινωνική, πλάττουσα εν πλήρει πολιτισμώ κολάσεις τεχνητάς, και συμφύρουσα τον προορισμόν του ανθρώπου με την μοίραν αυτού, την θνητήν.
(...)
Ενόσω τάξεις τινές υπόκεινται εις κοινωνικήν ασφυξίαν.
Εν άλλοις λόγοις και υπο ευρυτέραν έποψιν, ενόσω υπάρχει επί της γης πενία και αμάθεια, βιβλία όπως το παρόν ίσως δεν είναι ανωφελή. . .
Μπορεί να μη συμφωνώ σε μεθόδους, σκοπούς και αποτελέσματα.
Μπορεί να αντιλαμβάνομαι πλήρως πως οι πράξεις τυφλής βίας τροφοδοτούν με νερό το μύλο της αντίδρασης-που θα λέγαμε κάποτε. Παίζουν το παιχνίδι της τηλεοπτικής δημαγωγίας που αποκαλούμε σύγχρονο κοινοβουλευτισμό-τη νοθεία της λαϊκής βούλησης. Αποξενώνουν συχνά κοινωνικά στρώματα που θα όφειλαν-θέλουν να τους συμπαρασταθούν. Ακόμη και από τον καναπέ.
Με τη σιωπηλή συναίνεση τους-στη χώρα με το ασύλληπτο έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης!
Αλήθεια είναι όλα αυτά.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορώ να σφαλίζω τα μάτια μου απέναντι σε όσα αποτρόπαια συμβαίνουν ...
Στην αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής. Στα μαθήματα που δίνει αυτή η χώρα στα παιδιά της. Και στα ορατά ίχνη τους.
Και ναι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι ρε φίλε!
Ότι και να γίνει κάποιοι μάθαμε στη ζωή μας να 'μαστε με τους Ινδιάνους
._
[ΤΟ καταλαβαίνεις...;;]

Οι περιπέτειες της σχολικής ιστορίας στη μεταπολίτευση (Ι).

2007-02-05T17:38:00.000+02:00

Μια βιωματική προσέγγιση στην επιστήμη

Στη διαδικασία μετάβασης από τις διακριτές εθνικές κοινωνίες που δομήθηκαν τον 20^ο αιώνα, μέσα από παγκόσμιους πολέμους, καταρρεύσεις αυτοκρατοριών, εθνοκαθάρσεις, προσφυγικές εκτοπίσεις, μείζονες πολιτικές μεταβολές και ασφαλώς ‘άνωθεν’ ομογενοποιήσεις στο εσωτερικό τους [με τον τρόπο που περιγράφτηκε στο προηγούμενο ποστ], σε πολυπολιτισμικές διαρκώς πολυπλοκότερες και ενίοτε ανομικές κοινωνίες του σήμερα, το άνυσμα είναι τεράστιο.

Η διαδρομή που έχουν να διανύσουν οι θεσμοποιημένες αφηγήσεις [π.χ. σχολική ιστορία], στο εσωτερικό των κοινωνιών για να παρακολουθήσουν την παραπάνω κίνηση είναι μακρά. Οι δυσκολίες στον αναπροσδιορισμό των αιτημάτων, ποικίλες και η ενσωμάτωση νέων κατηγοριών, εργαλείων και οπτικών για να αποτυπωθούν οι νοοτροπικές εξελίξεις και οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί, αδιαπραγμάτευτη.

Ο κατακερματισμός του συλλογικού σώματος, τα φαινόμενα απορρύθμισης στο δυτικό κόσμο μετά την άρση του διπολικού παγκόσμιου συστήματος [του Ψυχρού Πολέμου], και οι αναδυόμενες παθογένειες στην επιταχυνόμενη πορεία της παγκοσμιοποίησης [έκκεντρη εξέλιξη, ασύμμετρες συνέπειες], εκκόλαψαν ένα καθεστώς που έχει περιγραφεί ως «θεμελιώδης απροσδιοριστία».

Σε αυτές τις σύγχρονες κοινωνίες που τα πάντα συγχέονται, τα κάθε λογής σύνορα μετατίθενται, οι χαλκευμένοι δεσμοί κοινωνικής συνοχής αμφισβητούνται καθώς νέες ταυτότητες αναδύονται, οι διαμάχες για το παρελθόν αποκτούν νέα σημασία.
Μια καίρια όσο κι οξεία αμφισβήτηση δέχεται η επίσημη εθνική ιστορία από τις «πολιτικές της μνήμης» και τις ομάδες που στρατεύονται πίσω της, ενώ στο εσωτερικό των κύκλων που λειτουργούν -θεσμικά ή άτυπα- ως παραδοσιακοί στυλοβάτες της κρατικής ιδεολογίας σκληραίνουν οι φωνές που ζητούν ‘επαγρύπνηση’ και ‘αντίσταση’ στις ‘λαίλαπες’.
Εδώ, θα με απασχολήσουν οι περιπέτειες των ελληνικών σχολικών εγχειριδίων ιστορίας μεταπολιτευτικά σε συναρτηση με τη δεύτερη αυτή κατηγορία.

Σε πρώτο επίπεδο, στο δεύτερο μισό του 20^ου αι. έπαιξαν καταλυτικό ρόλο οι ιδεοληψίες και οι αγκυλώσεις απέναντι στην έστω και κατ’ ελάχιστον αποστασιοποίηση από τις προσδιορισμένες παραμέτρους της επίσημης [δλδ, της εθνικής ιστοριογραφίας] και το μετεμφυλιακό αφήγημα της. Κυρίαρχος, αν όχι μοναδικός αντίπαλος εκείνο τον καιρό και για πολλά χρόνια, ήταν η ηγεμονική (ιδεολογικά) Αριστερά-μετά το ‘74, οι αντιλήψεις και οι μελέτες που τυχόν υπονόμευαν τα εθνικά ιδεώδη και τον εθνοκεντρισμό. Σκοπός της ιστορίας ήταν, χωρίς αμφιβολία, η σφυρηλάτηση υγιούς εθνικού φρονήματος και η ορθή αγωγή της μαθητιώσας νεολαίας˙ σταχυολογώ προς επίρρωση του επιχειρήματος.

Ο υπουργός Παιδείας της πρώτης μεταπολιτευτικά κυβέρνησης Καραμανλή Γεώργιος Ράλλης τον Απρίλιο του 1976 είχε αποστείλει εγκύκλιο στο διδακτικό προσωπικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην οποία επιφόρτιζε τους καθηγητές ηθικοπλαστικών μαθημάτων με φρονηματιστικό χαρακτήρα, «όπως επ’ ευκαιρία και δια του αρμόζοντος παιδαγωγικού τρόπου προβάλλουν κατά την άσκησιν του έργου των εις τους μαθητάς υψηλάς εθνικάς μορφάς και μεγάλας πράξεις εκ της μακραίωνος ιστορικής μας παραδόσεως, (...), να μην αναφέρωνται δε εις θέματα δυνάμενα να εγείρουν αμφισβητήσεις ή αναταραχήν εις τας συνειδήσεις των μαθητών, αποφεύγοντες ούτω να παρέχουν λαβήν εις την εκ του μη όντος δημιουργίαν εντυπώσεων» [εγκύκλιος υπουργού, 39.164/16-4-1976: «Υποδείξεις προς το διδακτικόν προσωπικόν»].
Λογικό ήταν.
Οι καιροί ήσαν πονηροί.

Στα χρόνια μετά την πτώση της Χούντας, η πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του συνόλου της ελληνικής νεολαίας δεν μπορούσε να αφήσει απέξω τους αρμούς της καθεστηκυίας τάξεως, του τρίπτυχου «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», που αναπαρήγαγε η σχολική ιδεολογία...
Η μαρξιστικής προέλευσης ιστορική φιλολογία που κυριαρχούσε εκτός των σχολικών αιθουσών την εποχή της άκρατης πολιτικοποίησης, συνήθως σχηματική και όχι σπάνια εξίσου ανιστορική με τις εκδοχές της εθνικής ιστορίας που υποτίθεται πως καταπολεμούσε, δημιουργούσε φοβερό πρόβλημα στους διδάσκοντες. Όσοι πέρασαν από τα θρανία της δευτεροβάθμιας την εποχή εκείνη-ας το πιστοποιήσουν.
Ωστόσο, η Ιστορία και οι προσεγγίσεις της τότε δεν αποτελούσε προνομιακό χώρο συντονισμένης δράσης.

Το αμφιθέατρο, το πεζοδρόμιο, οι δημόσιες συναθροίσεις και οι συλλογικές αντιπαραθέσεις με ζωντανές εντάσεις έκλεβαν τις ψυχές της νεολαίας. Έχω δε την αίσθηση πως τα ζητήματα αυτά ήσαν ψιλο-λυμένα για τους μαθητές τότε.
Ποιός πίστευε τις αηδίες της πολλαπλά απαξιωμένης εθνικοφροσύνης ;
Η ανερμάτιστη ρητορεία της δικτατορίας είχε ανεπίστροφα καταστήσει διαβλητές τις παρωχημένες απόψεις του ακόμη βαθειά συντηρητικού κράτους και τις είχε απωθήσει στον καιάδα της αφερεγγυότητας.

Μεσολάβησαν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις του ’78, η Β’ Πανελλαδική, τα αιματηρά συλλαλητήρια του ’80 [να μη ξεχνάμε κιόλας..], πολιτικά έδειχνε το πράγμα πως «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω».

Το Φεβρουάριο του ’81, λίγους μήνες πριν την πολυπόθητη Αλλαγή, ο υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Νικόλαος Καλτεζιώτης απέστειλε στους εκπαιδευτικούς εγκύκλιο υπό τον τίτλο «Σχολείο και Πολιτική», στην οποία μεταξύ άλλων αναφερόταν: «ο εθνικός φρονηματισμός, η δημοκρατική αγωγή, ο σεβασμός στην ιερότητα των ελληνικών και χριστιανικών παραδόσεων, συνθέτουν τις ιδεολογικές διαστάσεις του ελληνικού σχολείου και καθορίζουν αποκλειστικά τον πνευματικό του χώρο.»... Νομίζω πως η διατύπωση του αρμόδιου κρατικού λειτουργού που προϊστατο θεσμικά του εκπαιδευτικού μηχανισμού, δεν επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμό. Ο άνθρωπος τα έλεγε όλα: η φρασεολογία, τα επιχειρήματα και οι σκέψεις του εκπαιδευτικού (επιτρέπεται και επιβάλλεται να) κινούνται αποκλειστικά σε αυτές τις κατευθύνσεις._
Η κατάσταση βέβαια μεταβλήθηκε.

Ο ‘Λαός’ του Ανδρέα, σύντομα θα έδειχνε με σθένος πως «δεν ξεχνά, τι σημαίνει Δεξιά». Η νέα κυβέρνηση στο περίφημο ‘πρόγραμμα των 100 ημερών’ προχώρησε σε μια σειρά από κοινωνικές τομές και πολιτικές ρουκέτες. Άλλα αποδείχτηκαν βάσιμα, πολλά εξελίχτηκαν σε πυροτεχνήματα κρότου.
Η μεταρρύθμιση της σχολικής εκπαίδευσης ξεκίνησε, αλλά δεν άγγιξε την ‘καυτή πατάτα’ της ιστορίας στο σχολείο. Δεν ήταν φυσικά και άμεση πρωτεραιότητα-άλλα θέματα εκκρεμούσαν προς διευθέτηση.
Αναντίρρητα, το ιδεολογικό κλίμα στη δημόσια σφαίρα άλλαξε άρδην [παιχνίδια λοιπόν που παίζει η γλώσσα!], η Αντίσταση αναγνωρίστηκε, αλλά με το προσωνύμιο της ‘εθνικής’, η επίκληση στα δίκια του Λαού, αντικατέστησε την αντίστοιχη περί του Έθνους, οι αναφορές στην κοινωνική αδικία, την εκμετάλλευση και το αίτημα για λαϊκη χειραφέτηση από τους κακούς πλούσιους ή την καμαρίλα του Παλατιού περίσσευσαν, αλλά φοβάμαι μόνο στους διαύλους της (κρατικής ακόμη) Τηλεόρασης-όχι στα σχολικά βιβλία ιστορίας!
[υπενθυμίζω ενδεικτικά από μνήμης, Η Μεγάλη Απεργία-τα Λαυρεωτικά και Ρόκος Χοϊδάς-το Ξεκίνημα της Φωτιάς, κλπ. Καίτοι, δωδεκαετής παις, δεν έχανα επεισόδιο..]

Αίφνης το ’85, η ηρεμία του ιδιωτικού σχολείου που τότε φοιτούσα, κλονίστηκε αισθητά. Ανακαλώ στη μνήμη μου τον τότε καθηγητή Ιστορίας, συμπαθέστατο κατά τα λοιπά δάσκαλο-[καλή του ώρα..], να φρικιά εν όψει του νέου βιβλίου Ιστορίας της Α’ Λυκείου που όφειλε να (μας) διδάξει εκείνη τη χρονιά.
Η Ιστορία του Ανθρωπίνου Γένους, υπογεγραμμένη από τον άγνωστο σε μας όλους Λευτέρη Σταυριανό, αποτέλεσε, δίχως άλλο, τομή στην εκπαιδευτική εμπειρία της γενιάς μου.
Το ολιγοσέλιδο αυτό πόνημα, που δεν το έχω έκτοτε ξεφυλλίσει, σημάδεψε πολλούς από όσους το διδαχτήκαμε-με ή χωρίς την ενεργό βούληση των καθηγητάδων μας.

Για πρώτη φορά, σχολικό βιβλίο ιστορίας στερούνταν ηρωικών μορφών, όπως τ’ άλλα. Ξεκινούσε από την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, και αφηγηματοποιούσε τις διαδρομές του. Για πρώτη φορά, επίσημο εγχειρίδιο για μαθητές μιλούσε για Ψυχρό Πόλεμο, για πρώτη φορά μαθητές ελληνικού σχολειού διδάχτηκαν σε εκτενές κεφάλαιο για την Επανάσταση Υψηλής Τεχνολογίας, για υπολογιστές, για την κοινωνία που φτιαχνόταν πέρα από μας..
Δεν θα υποστηρίξω πως επρόκειτο για ένα άψογο βιβλίο-δεν θα μπορούσα καν να είμαι αντικειμενικός. Η βιωμένη εμπειρία και η εξωραϊστική ισχύς της μνήμης ίσως να μην είναι καλοί οδηγοί.

Το βιβλίο που έτυχε γενικώς ευμενέστατης υποδοχής από το μαθητικό κοινό-στο βαθμό που ακόμη και στους πιο αδιάφορους κίνησε την περιέργεια, αποσύρθηκε ύστερα από διετή διαδρομή στα σχολικά έδρανα των μαθητών της Α’ Λυκείου. Απαιτήθηκαν συντονισμένες –και στοχευμένες- όπως αποδείχτηκε βολές στο Κοινοβούλιο, έντονες διαμαρτυρίες από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, παραθρησκευτικές οργανώσεις, την επίσημη Εκκλησία, για τον Παπαθεμελή δεν ξέρω τι στάση κρατησε, την αξιωματική αντιπολίτευση-θεσμική κορωνίδα της αντίδρασης, κα. [όλο αυτό, σας θυμίζει κάτι ?]
Κύριο εκφρασμένο άξονα αντίθεσης συνιστούσε, εκτός των άλλων ‘αριστερών’ /‘κουλτουριάρικων’ κλπ., που έφεραν οι [κατά τον Ελεύθερο Τύπο], ‘χαχόλοι’ [μου ‘χε κάνει εντύπωση αυτή η λέξη-trademark!], η νεο-δαρβινική αντίληψη για την καταγωγή του ανθρώπου, την οποία εισήγαγε το εν λόγω βιβλίο, γραμμένο από έναν ‘αγύρτη’, ‘αντίθεο’, κλπ.
Πέρασαν πολλά χρόνια-πρέπει να είχα τελειώσει πια το Πανεπιστήμιο για να μάθω πως ο ‘ανύπαρκτος επιστημονικά’ Leften S. Stavrianos υπήρξε ένας αξιολογότατος καθηγητής Ιστορίας μεταπολεμικά σε παν/μιο του Σικάγο με λαμπρή καριέρα και διεθνούς ακτινοβολίας έργο για τα Βαλκάνια.. (-:

Δυό χρόνια αργότερα στα 1987, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της λυκειακής εκπαίδευσης είχα τη σπάνια τύχη να διδαχτώ στην Ιστορία Δέσμης το εγχειρίδιο του Γιάννη Γιαννόπουλου Θεωρία και Μεθοδολογία της Ιστορίας, το θρυλικό στη γενιά μου κόκκινο βιβλίο!
Η αμφίσημη κωδικοποιημένη ονομασία, έχω την υποψία πως ανταποκρινόταν από την πλευρά των μαθητών σε δύο στοιχεία: το κόκκινο του πίνακα που κοσμούσε το εξώφυλλο του βιβλίου, μα και τον –πιθανολογούμενο- προσανατολισμό του..
Το βιβλίο είχε ήδη 3-4 χρόνια διαδρομή στις σχολικές αίθουσες της τελευταίας τάξηςτου Λυκείου για τους μαθητές που στρέφονταν στην Γ’ αλλά και στην πολυπληθή Δ’ δέσμη. Το είχα ξεκοκκαλίσει στα μέσα του Λυκείου-με εντυπωσίαζε! [Τώρα που το σκέφτομαι, το είχα πάρει από ένα μεγαλύτερο μου κορίτσι στη γειτονιά με την οποία ήμουν κρυφά ερωτευμένος..]
Σαν το πρωτοάνοιξα, με δυσκόλεψε το κόκκινο βιβλίο, με ταλαιπωρούσε-αλλά με γοήτευε.
Στρυφνό όσο και πλούσιο, το συνοπτικό αυτό θεωρητικό πόνημα δέχτηκε πολλές κριτικές και συνοδεύτηκε από τα αγκομαχητά και τις βλαστήμιες των βαρυγκομούντων εξεταζομένων στη πιο κρίσιμη εκπαιδευτική δοκιμασία της ζωής τους.. Αμ, οι κακόμοιροι οι καθηγητές δεν ήσαν σε καλύτερη μοίρα: Τι να διδάξουν; Σάματις γνώριζαν οι περισσότεροι αυτά που ανέλυε ..;;
Τους καταλαβαίνω σε ένα βαθμό.
Ίσως να μην ήταν δόκιμη η επιλογή αυτού του εγχειριδίου για τους άπραγους-αλλά συνάμα κάπως ‘υποψιασμένους’ εκείνη την εποχή μαθητές που εισέρχονταν στην κρεατομηχανή των εξετάσεων. Κάθε άλλο παρα προσφέρονταν για απομνημόνευση, απαιτούσε διανοητική προσπάθεια στην κατανόηση, είχε [εκ των υστέρων, λέω] μερικά κενά, και του έλειπε η αναγκαία παιδαγωγικά συνοχή.

ΑΛΛΑ ήταν ότι καλύτερο, ότι σοβαρότερο, ότι αξιολογότερο και θα προσέθετα, ότι γονιμότερο διδάχτηκε ποτέ στα ελληνικά σχολειά στο μάθημα της ιστορίας.
Εισήγαγε το μαθητή στις έννοιες-κλειδιά της επιστήμης της ιστορίας, του έδινε ψήγματα δεοντολογίας, τον μυούσε στις μεθόδους της, τον ενημέρωνε για τα επιτεύγματα της, για τη σύζευξη με τις άλλες κοινωνικές επιστήμες [διεπιστημονικότητα], του ακόνιζε την κριτική σκέψη._

Και αυτό το βιβλίο αποσύρθηκε εσπευσμένα μετά την κυβερνητική αλλαγή του ’90 νομίζω. Οι βίαιες αντιδράσεις που προκάλεσε σχετίζονταν ασφαλώς με αυτό που προσλαμβανόταν ως ιδεολογικός προσανατολισμός του συγγραφέα, όπως ανέφεραν σχετικές διαμαρτυρίες της εποχής.
Τόσα ήξεραν, τόσα έλεγαν...
Στη συμβολική λήξη μιας εποχής διακριτών συμβολικών αντιπαραθέσεων: Δεξιάς-Αριστεράς, η συνέχεια των ‘90s μας επιφύλασσε οδυνηρές εκπλήξεις..
Η μάχη για τον έλεγχο της σχολικής ιδεολογίας εμπλουτίστηκε με νέες παραμέτρους.

(συνεχίζεται)

Στη συνέχεια των σπουδών μου και της επαγγελματικής μου ζωής στο χώρο, δεν έτυχε να ανταμώσω ποτέ με το συγγραφέα του παραπάνω βιβλίου-πράγμα μάλλον περίεργο.
Λίγους μήνες πριν, το φθινόπωρο που μας πέρασε, σε μια βιβλιοπαρουσίαση, άκουσα ένα ηλικιωμένο συμπαθή κύριο να συστήνεται για να πάρει το λόγο στη συναφή συζήτηση. Στο όνομα του αναγνώρισα το συγγραφέα του σπουδαίου αυτού σχολικού βιβλίου. Mε την αναταραχή που συνόδεψε το τέλος της εκδήλωσης, τον έχασα από το οπτικό μου πεδίο.
Έκανα να φύγω. Ανέβηκα στη μηχανή μου και γκάζωσα με δύναμη.
Στη δεύτερη γωνία έκοψα απότομα βλέποντας τον στο φανάρι. Με πραγματική συγκίνηση, του συστήθηκα και αισθάνθηκα την ανάγκη να του πω ότι αν δεν υπήρχε αυτό το βιβλίο, που -όπως μου εξήγησε- πολύ τον ταλαιπώρησε σε προσωπικό επίπεδο, εγώ πιθανότατα δεν θα ακολουθούσα αυτό το επιστημονικό μονοπάτι. Ανακάλεσα τα αισθήματα του τότε.
Του εξήγησα πως για τα παιδιά της γενιάς μου, ακόμη και γιαυτά που δεν το συμπάθησαν ποτέ, στάθηκε ορόσημο. Για τους συναδέλφους στην επιλογή των σπουδών υπήρξε πηγή συστηματικής αναφοράς.
Ήταν το διαφορετικό που ενέπνευσε, που μας έμαθε το ‘παραπέρα’ και το ‘γιατί’, μας αποδέσμευσε από την ανία της απομνημόνευσης..
Νομίζω πως η ζέση μου τον άγγιξε βαθειά-δεν πρέπει να ‘ναι λίγο είκοσι ολάκερα χρόνια μετά να βλέπεις ένα βλοσυρό τύπο να σε σταματάει απροειδοποίητα σε ένα δρόμο για να σου πει με ανιδιοτέλεια, ‘ευχαριστώ’ δάσκαλε...

«Για τα φτερά που μας χάρισες»...

Οι αντιδρώντες στο νεο σχολικό εγχειρίδιο-τα καυτά ερωτήματα (τους)

2007-02-02T12:10:00.000+02:00

Όπως έχω ήδη ξαναγράψει, δεν δύναμαι να ανακαλέσω στη μνήμη μου τα τελευταία χρόνια βιαιότερη όσο και άστοχη επί της ουσίας [ή ακριβώς αντίστροφα βαθειά _στοχευμένη_ αντίδραση] για ένα σχολικό βιβλίο.
Πέφτουν κορμιά-αυτό είναι προφανές._
Ας είμαστε μόνο ΛΙΓΟ υποψιασμένοι.
Στο Δίκτυο οι επαγγελματίες ιστορικοί [ή τουλάχιστον όσοι συμμερίζονται/κατανοούν grosso modo το αίτημα της ουσιώδους αλλαγής στη σχολικη εκπαίδευση], δεν αποτελούν πλειοψηφία.
Λογικό-αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα δεν θα υπήρχε αντικείμενο συζήτησης..

Η υστερία ακολουθώντας τον προφανή ανορθολογισμό έχει χτυπήσει τιλτ!
Κινδυνεύουν όντως τα παιδιά μας ;; [όσων έχουν τέκνα τεσπα..].
Πρόκειται για μια τεράστια προσπάθεια αφελληνισμού ή εθνικής αλλοτρίωσης, όπως πλείστοι όσοι αρθρογράφοι σπεύδουν να μας συνεγείρουν;
Μα ποιοί είναι αυτοί τελικά και από ποιά σκοπιά ομιλούν σείοντας το δάκτυλο ;

Ας τους αθροίσουμε -θε-μι-το-τα-τα- εκτιμω:
Χριστόδουλος, Παπαθεμελής, Καρατζαφέρης [μετά του παλαιού συμφοιτητού μου Α. Γεωργιάδου βεβαίως], Αρδην μετά Καραμπελιά, κάποιες προσφυγικές οργανώσεις, ο κ. Σαρτζετάκης, ο αν/γος Αλευρομάγειρος, 71 καθηγητές (κατα δήλωση τους) Παν/μίου, δημοσιογραφούντες τινές, η Ένωση Σμυρναίων, το Αντίβαρο, ο Στάθης..
[Υπάρχουν και μεμονωμένες περιπτώσεις, με προσωπικές επιστημονικές διαδρομές και θεμιτότατες μέριμνες, όπως εις εκ των σχολιαστών του παρόντος ιστολόγιου-δεν δίνουν όμως τον τόνο στις κινητοποιήσεις..]

“Νοικοκυρές, κτηνοτρόφους, πλοίαρχους και εργάτες”, τους αποκαλεί ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Καποδιστριακό Α. Λιάκος-[πρόσωπο που περιέργως (;) αν σκεφτούμε πως δεν είναι καν ο συγγραφέας του βιβλίου, λειτουργει ως εμβληματικός στόχος στις αντιδράσεις. ]. Κάποια στιγμή τους χαρακτήρισε, "ψυχωσικούς" και αρκετοί [μην αναγνωρίζοντας προφανώς τον εαυτό τους], αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι.

Είναι προφανές ότι ο Λιάκος σφάλλει!
Το διαπαραταξιακό τόξο που εκπροσωπούν, η διακομματική τους βάση και το διαταξικό
τους άνυσμα μαρτυρούν πως το εύρος της αντίδρασης είναι εμφανώς μεγαλύτερο..
Περιθωριακή είναι η διαμαρτυρία, δεν είναι όμως απαραίτητα μειονεκτική στη στήριξη της από τον 'απλό κόσμο'.
Διατρέχουν οι απόψεις αυτών που φωνασκούν ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια.
Όχι ασφαλώς επειδή απασχολούν συντεταγμένα τον κόσμο, αλλά επειδή, ιστορικά
μιλώντας, η προοπτική της μεταβολής από τα 'παραδεκτά' φοβίζει και απωθεί τα πλήθη.
Πόσο μάλλον στους χαλεπούς καιρούς μας.
Της αβεβαιότητας και της αύξουσας ρευστότητας

Τα μείζονα ερωτήματα, ωστόσο, λέω εγώ, είναι καπως διαφορετικά από αυτά που κυριαρχούν στα περιξ φιλόξενα ιστολόγια.
Από όσα καταλογίζονται ως γνωστικά ελλείμματα του βιβλίου. Ως εσφαλμένες διατυπώσεις.
Από την νηφάλια κουβέντα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για εκφράσεις που έχουν ενοχλήσει.
Εκτιμώ πως δεν είναι αυτά τα κεντρικά ζητήματα του θορύβου, αλλά η συνολική άρνηση και οι βαθυτερες αιτίες της.
Η ποδοσφαιροποίηση μιας δημόσιας συζήτησης-αλλά προς ποιά κατεύθυνση;
Επιστήμονες εναντίον αδαών, λένε κάποιοι, προσθετοντας μομφές επί ελιτισμώ.
Δεν το πολυ-νομίζω. Και θα ανταπαντούσα με ψόγους επί λαϊκισμώ..
Προσπικά πάντως με κόφτει το el clasico [που λένε και στην Ισπανία] ντερμπυ:
'ελληνες' εναντίον 'ανθελλήνων', το οποίο περιστασιακά μετασχηματίζεται σε ' πατριώτες'-'προδότες' ή 'οπαδοί της ελληνορθοδοξίας' κατά 'νεοταξ παγκοσμιοποιητών', και πάει λέγοντας..
Θα αναφερθώ εκτενώς στους πρώτους.
Πίσω από την κουρτίνα λοιπόν, κρύβονται πολύ περισσότερες εκλεκτικές συγγενειες και υπαρκτές [’ανίερες’ τις χαρακτηρίζαμε, κάποτε…] συμμαχίες.
Οι αγανακτισμένοι πολίτες [έννοια που προσωπικά με απωθεί συνολικά] συνασπίζονται ποικιλοτρόπως.

Στήνουν Δίκτυα-παλιά μου τέχνη κόσκινο..
ψάχνουν να βρουν τα πακέτα του Σόρος κάτω απ' το τραπέζι-[Ααν υποψιαστώ πως ο Λιάκος, η Κουλούρη και η Ρεπούση έχουν τσιμπήσει τα όβολα..! :-) ]
καταθέτουν ερωτήσεις στο Κοινοβούλιο για απόσυρση του βιβλίου [Παπαθεμελής, κλπ], οργανώνουν συλλογή υπογραφών [Αντίβαρο],
κινητοποιούν τους ανυποψίαστους γονιούς,
καταγράφουν αναλυτικά όσα θεωρούν πως προσβάλλουν τις πεποιθήσεις τους, αρθρογραφούν μανιωδώς στο Δίκτυο [ε, όλοι έχουμε μάτια..],
ενημερώνουν το ποίμνιο τους [στις εκκλησίες, στην Α1 αλλά και στις νεο-κοβες],
κρα(υγά)ζουν από άμβωνος [κάποιοι, που επειδή παλαιότερα 'διάβαζαν'-τώρα ομιλούν], μερικοί εξ αυτών προπηλακίζουν, λοιδωρούν και λασπολογούν μετά "ιεράς μανίας και ενθέου ενθουσιασμού" τους βρωμερούς ανθέλληνες.
Πράγματα δηλαδή γνωστά και οικεία σε όσους διαθέτουν καλή μνήμη από παλαιότερες σχετικές εκδηλώσεις.
Το Στόχο δεν βλέπω και ανησυχώ.. [μπορεί και να μου διαφεύγει βεβαίως] από το φαιο-κόκκινο τόξο.
Θα ισοπεδωθεί η 'εθνική μας ιδιοπροσωπία';
(Δια)στρεβλώνεται τόσο βάρβαρα το ένδοξο και άσπιλο ελληνικό παρελθόν;
Τίθενται εν κινδύνω τα όσια και τα ιερά της περιουσίου φυλής μας ;
Εξελισσόμαστε σε 'πολιτιστικό χυλό' καταπως μας ειδοποιεί χρόονια τώρα ο Χ.
Γιανναράς κρούοντας μας τον κώδωνα του απειλητικού κινδύνου ;
Αναπαράγονται στο εγχειρίδιο αυτό φιλοτουρκικές/φιλοσκοπιανές/μπιλντεμπεργκ type, τεσπα αντιλήψεις;
Συμμετέχει μήπως guest star o γνωστός και μη-εξαιρετέος Χ. Κίσσιντζερ ;
Τι κάνουν για όλα τούτα οι εντεταλμένοι ιστορικοί μας; Τόσους έχουμε από δαυτους..
Γιατί δεν προτρέπουν σε λαοσυνάξεις;

Μήπως δεν ξέρουν γράμματα;
Μήπως τα πανεπιστήμια μας είναι φωλιές [εκτός από ρεμπεσκεδων τεμπέληδων απατεώνων! - καθώς και 'ναρκομανών'.. ] και αστοιχείωτων ηλιθίων;
Κωφεύουν ή απλώς συμπράττουν οι ξεπουλημένοι (;) -σίιγουρα ΝΕΟΤΑΞ!- ιστορικοί;
Τι να σας πω ..; :-)

Εγώ νομίζω ότι τα διακυβεύματα εξακολουθούν να ΜΗΝ ταυτιζονται με τα ενοχοποιητικά (;) στοιχεία που κατατίθενται στις σωρευση των μομφών με τις οποίες βαρύνεται το επίμαχο της ΣΤ' Δημοτικού ..
Σε απλά ελληνικά, "βαραν το σαμάρι-ν' ακούσει ο γαϊδαρος".

Δεν τους κόφτει τους περισσότερους που αντιδρούν το βιβλίο οι ανακρίβειες/ψέμματα/αναλήθειες [ότι θελετε, διαλέξτε] που εγκαλείται πως περιέχει.
Κάθε βιβλίο-πόσο μάλλον ένα σχολικό εγχειρίδιο επιδέχεται βελτίωσης/τροποποίησης/επαναδιατύπωσης. Δεν στοχεύουν, όμως, εκεί η πλειοψηφία των διαφωνούντων. Η απόσυρση τους μέλλει.
[Μπορεί να καεί τελετουργικά στην πυρά ;;]
Η εξαφάνιση της οπτικής που κομίζει συνολικότερα το βιβλίο στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Η άποψη που φιλοδοξούν να επιβάλλουν [για την ακρίβεια να διατηρήσουν] σε ότι αφορά στην 'ιδεολογία του σχολείου'.
'Μη μου τους κύκλους τάραττε'.
Η διασφάλιση της @*)(*&*&^ΠΟ_)(%@# κατάστασης που όλοι βιώνουμε γύρω μας σήμερα στις ανθρωπιστικές σπουδές.. Ειδικότερα, οι γονιοί και οι δάσκαλοι-κάθε βαθμίδας. Του απόλυτου χάους και της αηδίας των παιδιών, όταν τους μιλάς για ιστορία.
Όχι, δεν δίνουν πενταράκι για το βιβλίο..
Το μέλλον τους καίει και οι δρόμοι που ανοίγονται για τους επαγγελματίες κήρυκες της εθνικοφροσύνης, τους βαθειά συντηρητικούς πολίτες, άντε και τους καλοπροαίρετους ανήσυχους απ' όλες εκείνες τις σταθερές με τις οποίες ανατράφηκαν.

Η φάβα έχει πολλούς λάκους-κι όταν κάποιος επιχειρεί να επισημάνει [δεν είναι πάντα προφανές, είναι η αλήθεια], τα γνωστικά ελλείμματα, τις αντιφάσεις, τις διανοητικές συνάφειες των ισχυρισμών που επικαλούνται οι λαύροι πολέμιοι του επάρατου πονήματος, εκείνοι σφυρίζουν αδιάφορα. Ή ξοστρακίζουν την κουβέντα-δεν είναι και δύσκολο..
Στην ψυχολογία, αυτό έχει όνομα: _displacement_.
Για όσους με εννοούν.

Πρόθεση μου είναι η ψηλάφιση αυτών που παίζονται.
Τα ζητούμενα.
Η πιθανότητα ρεαλιστικά κριτικής προσέγγισης από τους πολίτες ενός σχολικού εγχειριδίου συνταγμένο από καθ' ύλην αρμόδιους επιστήμονες. [Ακόμα και στις περιπτώσεις των βάσιμων ενστάσεων].
Η αμφισβήτηση των κατακτήσεων της Ιστοριογραφίας στη σύγχρονη Ελλάδα. Υπάρχουν κενά-σύμφωνοι. Αυτό δεν σημαίνει, όμως πως πρέπει να αποσκορακίσουμε τα επιτεύγματα. Τις καινοτομίες που ήρθαν, τις οπτικές που εμπλούτισαν τη ματια μας, τα απειράριθμα νέα πεδία που άνοιξαν.
Το ειδικό βαρος της σύγκρουσης που μαίνεται, και ασφαλώς το γιατί ‘τώρα’..
Στο επόμενο ποστ θα αναφερθώ στη γενεαλογία του πράγματος.
Γιατί, θα δείξω πως Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ δεν ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΩΡΑ…

Και μόνο αν την εντάξουμε στη μακρά όσο και λυσσαλέα προσπαθεια αντιδρασης στις αλλαγές στα ιστορικά εγχειρίδια [μακροσκοπικά], θα προκύψει _αβίαστα_ το νόημα. Στην αντιμετώπιση των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων του μαθήματος της ιστορίας και στις παλινωδίες που έλαβαν χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια σε τούτο τον τόπο. Στις υπόγειες -συχνά- συγκρούσεις για τη σημασιοδότηση του παρελθόντος, αλλά στην ουσία για τη νομιμοποίηση του παρόντος και την περιοριστική ματιά σε αυτά που έρχονται.
Ο George Orwell, το είχε αποτυπώσει με σαφήνεια: "όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον".
Ας μιλήσουμε για τις χειραγωγήσεις του χθες με το νου στο αύριο λοιπόν.
Έχοντας τα μάτια καρφωμένα στην ιστορία.

Στην ιστορία με αντικείμενο το ΜΕΛΛΟΝ.
Και ως τότε, ας ανιχνεύσουμε την ιστορία της (σχολικής) Ιστορίας που ξετυλίγεται ενώπιον μας..

Το παρελθόν της Ιστορίας

2007-01-31T18:10:00.000+02:00

‘‘«Πες μου λοιπόν μπαμπά, ποιά είναι η χρησιμότητα της Ιστορίας;» ρωτούσε πριν από λίγα χρόνια τον ιστορικό πατέρα του ένα νεαρό αγόρι, με τον οποίο διατηρώ ένα ιδιαίτερο δεσμό [...] Σε κάθε περίπτωση, αυτή η ερώτηση ενός παιδιού, τη δίψα για μάθηση του οποίου μάλλον δεν κατόρθωσα να ικανοποιήσω τότε, μου αρκεί ως σημείο αφετηρίας [...] Το ζήτημα που θέτει, με την ενοχλητική αμεσότητα αυτής της ατίθασης ηλικίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρα η νομιμοποίηση της Ιστορίας»’’.

Μarc Bloch*, Απολογία για την Ιστορία: Το επάγγελμα του ιστορικού, Αθήνα 1994.

- Το ερώτημα είναι άμεσο: σε τι χρησιμεύει η Ιστορία; Οι απαντήσεις που δοθηκαν διαχρονικά είναι ποικίλες, συμπληρούμενες μα και αντιφατικές [ανοικείωση, αναζήτηση των ριζών, συσχετισμός παρόντος-παρελθόντος, διαπαιδαγώγηση, όχημα κοινωνικής μεταβολής]. Θα προσπαθήσω να είμαι συνοπτικός και κατ΄ανάγκη σχηματικός στην περιγραφή μου.

Σε κάθε περίπτωση, η ενασχόληση με το παρελθόν δεν αποτελεί μια αθώα δραστηριότητα καταγραφής του «τι ακριβώς έγινε», όπως μας έλεγε ο Λεοπολντ Φον Ρανκε στα χρόνια άνθησης του γερμανικού θετικισμού στις αρχές του 19^ου αιώνα. Οι γνωσιοθεωρητικές εξελίξεις [οι επισημανσεις της γλωσσολογίας, της φιλοσοφίας, της πολιτισμικής κριτικής, κλπ], αλλά και οι κοινωνικές αναδιατάξεις [κοινωνικά/πολιτικά δικαιωματα σε αναδυθείσες ομάδες, αντιαποικιοκρατία, κλπ]στον 20^ο αιώνα υπονόμευσαν αναπόδραστα την παλαιότερη, αφελή σήμερα πεποίθηση πως μπορούμε να προσεγγίσουμε αντικειμενικά το παρελθόν ως μια απτή οντότητα. Αυτό, ωστόσο, διόλου δεν υπέσκαψε το κύρος της Ιστορίας ως επιστήμης-απλώς την αναπλαισίωσε, την απομάκρυνε από τον εμπειρισμό και τις στείρες εκδοχές του θετικισμού. Της επέτρεψε να αναπτύξει στοχαστικότητα, να συνομιλήσει με άλλα, συγγενή της πεδία και να αποδεχτεί την πολλαπλότητα. Η δυνατότητα πλήρους αναπαράστασης υποχώρησε ενώπιον του αιτήματος της ερμηνείας. Η ιστορία μεγάλωσε, γονιμοποιήθηκε και εξακτινώθηκε σε νέα πεδία-περαν της πολιτικής και διπλωματικής ιστορίας, της δράσης των μεγάλων ανδρών και των σπουδαίων μαχών.

Αυτές οι διαπιστώσεις όμως αφορούν μόνο στην ακαδημαϊκή μορφή ιστορίας, την ιστορία των ιστορικών.

Υπάρχουν πολλές μορφές συναλλαγής με το παρελθόν-για την ακρίβεια λειτουργίες και δίαυλοι ιστορικής αναπαράστασης (mnemonics) στη διαχρονία στο εσωτερικό των διαφορετικών κοινωνιών. Ο μύθος, το έπος, οι θρησκευτικές εορτές, τα μνημεία, οι επιγραφές, η προφορική μνήμη, τα μουσεία, τα ιστορικά μυθιστορήματα, οι επέτειοι, τα η οδοσήμανση, τα ιστορικά σεμινάρια, οι κινηματογραφικές ταινίες, τα αφιερώματα σε εφημερίδες και περιοδικά, εσχάτως το Διαδίκτυο, αποτελούν μόνο μερικά από τα μέσα συνδιαλλαγής του παρόντος με το παρελθόν. Κοινός παρανομαστής όλων αυτών είναι ότι δεν αφορούν το έργο του ακαδημαϊκού ιστορικού.

Αν πάντως, έπρεπε να ορίσουμε συμβατικά τη μορφή της συντεταγμένης ιστορικής δεοντολογίας με τα όποια ειδικά χαρακτηριστικά και τις τροποποιήσεις που προσέλαβε στο χρόνο, θα λέγαμε πως: η ιστορία αποτελεί μια πειθαρχημένη διανοητική δραστηριότητα, η οποία ελέγχει την αξιοπιστία των πηγών της, το συσχετισμό των δεδομένων με τα συμπεράσματα, είναι ανοιχτή σε διάλογο και τέλος λειτουργεί αναστοχαστικά πάνω στις μεθόδους και τη θεωρία της.

Πάμε τώρα στο σχολείο.

Το ελληνικό σχολείο, όπως και όλα τα λοιπά σχολειά τον καιρό της δόμησης των εθνικών κρατών [μεγαλος 19^ος αι.] υπέταξε για προφανείς λόγους την ύπαρξη του στο στόχο της εθνικής ολοκλήρωσης ή της εθνικής ομογενοποίησης. Ο Μαντσίνι, εθνικός ποιητής της Ιταλίας έλεγε τον καιρό της ιταλικής ενοποίησης [~1863] στον [στρατηγό] Γκαριμπάλντι: «φτιαξαμε την Ιταλία, καιρός να φτιαξουμε τους Ιταλούς».

Στα ταραγμένα εκείνη την εποχή βαλκάνια, η εθνική Ιστορία των επιμέρους αντιμαχόμενων κρατών εξελίχτηκε σε κατεξοχήν πολιτικό όπλο. Και οι επιστημονικές (;) μελέτες των εκπροσώπων της, βέλη στη φαρέτρα των διπλωματικών ισχυρισμών. Άπειρα τα παραδειγματα και από την ελληνική περίπτωση [βλ. Κ. Παπαρρηγόπουλος στο Συνέδριο του Βερολίνου].

Υπ’ αυτη την έννοια, όπως μας έχει δείξει υποδειγματικά η καθ. Χριστίνα Κουλούρη στη διατριβή της Ιστορία και Γεωγραφία στα ελληνικά σχολεία (1834-1914): γνωστικο αντικείμενο και ιδεολογικες προεκτάσεις (ΙΑΕΝ, 1988), το μάθημα της ιστορίας στα ελληνικά σχολειά από τον καιρό της Μεγαλης Ιδέας και εξής στόχευε στην εγχάραξη της ηθικής και πρωτιστως της εθνικής αγωγής. Στην ενστάλαξη συγκεκριμένων αρχών, δομικών παραδοχών και αξιών στα τέκνα των Ελλήνων-στις θυγατέρες τους θα έπαιρνε καιρό να ακολουθήσουν..

Τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας αξιοποίησαν την έννοια του ιστορικού προορισμού του Έθνους, βαθμιαία ενσωματωσαν τη βυζαντινη περίοδο [που αρχικά ΔΕΝ υπήρχε] στο ωρολόγιο πρόγραμμα τις πρώτες δεκαετίες μετά την Ανεξαρτησία [γιατί θεωρούνταν εποχή παρακμής], αναγόρευσαν επίσης την -εκτός αρχαίας Ελλάδος- Μακεδονία σε αναπόσπαστο μέλος του εθνικού κορμού[βλ. Δοκίμιον περι της Πτωσης της Αρχαίας Ελλάδος, του Γ. Κοζάκη Τυπάλδου], υπομίμνησκαν αδιαλείπτως την ύπαρξη των ‘αλυτρωτων αδελφών’, συγκρότησαν την έννοια του ‘ιδιάζοντος χαρακτηρα του ελληνικού έθνους’ [διανοητική κατασκευή, γνωστότερη σήμερα ως ιδιοπροσωπία], προσδιόρισαν αντιθετικά [δλδ αρνητικά προς τους Ελληνες] τους άλλους λαούς. Χρωμάτισαν με μελανούς τόνους την εικόνα τους: τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τους και τις ηθικές και πνευματικές τους ιδιότητες [π.χ. οι ρυπαροί Τούρκοι, οι χοντροκέφαλοι Βούλγαροι, οι δόλιοι Οβριοί, κλπ]. Απεικόνισαν με ενάργεια τα εδαφικά όρια -δλδ τα ‘εθνικά δίκαια’ του Ελληνισμού [μέσω της χάραξης πραγματικών η φαντασιακών χαρτών]-, άρα και τις εθνικές ημών διεκδικήσεις [βλ. ενίοτε ως την Κόκκινη Μηλιά]. Καλλιέργησαν τη θρησκευτικότητα ως συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας-[=της διαρκώς ενδυναμούμενης δλδ αυτοεικόνας] των Ελλήνων.

Συνολικά, ενίσχυσαν την «οργανική» αντίληψη περί έθνους δα του συναισθηματικού δεσμού με την πατρίδα. Και όλα αυτά –για να μην ξεχνιόμαστε με τους γλωσσαμύντορες- στο μοναδικό ιδιόλεκτο που προσιδίαζε σε ένα λαμπρό και άσπιλο Έθνος, σε άπταιστον καθαρεύουσα. Μη λησμονώντας βεβαίως να εξελληνίσουν σε διάφορες πρόσφορες φάσεις [και ως το 1930] τα ¾ των παλαιότερων ξενικής χροιάς και προέλευσης τοπωνυμίων από τα 11.000 που συναντώνταν στη χώρα. Εξαλείφοντας έτσι κάθε ανεπιθύμητο ίχνος μη-ελληνικής επιρροής.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι κληροδοτησαν τις «Νέες χώρες» στο ελλαδικό βασίλειο και διπλασίασαν σχεδόν την έκταση και τον πληθυσμό του. Οι πρόσφυγες σε διάφορα κύματα και από ποικίλους προορισμούς, εγκατεστημένοι κυριως στις βόρειες περιοχές της χώρας, ενδυνάμωσαν συντριπτικά την εθνική συνείδηση του πληθυσμού αμφισβητούμενων περιοχών. Κακήν-κακώς, το ελλαδικό κράτος συγκέντρωσε εντός του τους πλείονες θύλακες του ελληνισμου στην ανατολική μεσόγειο.

Η μικρασιατική εκστρατεία έκλεισε τον ιστορικό κύκλο της επέκτασης. Ο μεσοπολεμος όξυνε τα κοινωνικά προβληματα, με την πολιτική αστάθεια να αποτελεί απλή ανάκλαση τους. Οι παγκόσμιοι πόλεμοι δυσχέραναν την εμπέδωση της εθνικής [δλδ της κρατικής] κυριαρχίας, ο Εμφύλιος άνοιξε χαίνουσες πληγές και διαίρεσε [την τριακονταετία ως την πτώση της Χούντας] -κατα τις διακηρύξεις των κρατούντων- τον πληθυσμό σε εθνικόφρονες και μιάσματα.

Στον καιρό της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας που διανύουμε, τα σχολικά εγχειρίδια της ιστορίας σταδιακά ξαναγράφτηκαν εξοβελιζοντας πολλές ακραίες διατυπώσεις, ισχυρισμούς και θέσεις προηγούμενων περιόδων. Η Ελλάδα εντάχτηκε θεσμικά στην μεγαλή ευρωπαϊκή οικογένεια που οραματιζόταν. Το φυσικό τοπίο μεταβλήθηκε δραστικά, ο κατα κεφαλήν πλούτος της [χωρίς τα παραδοσιακά ‘μαύρα’ της παραοικονομίας που δεν ενσωματώνει το επίσημο ΑΕΠ] αυξηθηκε συντριπτικά, παραδοσιακοί εχθροί [όπως η Βουλγαρία] μεταλλάχτηκαν σε φίλους, επαφές και ανθρώπινες ροές με όμορες χώρες κλιμακώθηκαν [Αλβανία], νέα κυρίαρχα κράτη με ονόματα που σφετερίζονταν το αδιαπραγμάτευτο ελληνικό παρελθόν προέκυψαν [FYROM], εσωτερικά το συνολικό προφίλ της χώρας -και οι εικόνες που τη συναρθρώνουν- άλλαξαν.

Η Ευρώπη της οποίας αποτελούμε οργανικά μέλη ενοποιηθηκε οικονομικά και διοικητικά-και συνεχίζει να εγκολπώνει νέα κράτη στα ανατολικά της, η παγκοσμιοποίηση έφερε νέες πρακτικές-μαζί και ένα άλλο λεξιλόγιο [Νέα Τάξη], οι διεθνείς ισορροπίες αναδιαμορφώθηκαν ριζικά [Αμερικανική ηγεμονία], ασύμμετρες απειλές αναδύθηκαν [τρομοκρατία], περιφερειακές διενέξεις [και στρατιωτικές επεμβάσεις] στα περιξ αναφάνηκαν [Γιουγκοσλαβία, Μ. Ανατολή], η τεχνολογία αναδιάταξε ριζικά την ίδια την καθημερινότητα μας, την κουλτούρα μας [Arthur Johnson, culture= a full way of life].

Τα βιβλία που το ελληνικο δημόσιο εξέδιδε [και εκδίδει] πως άραγε ανταποκρίθηκαν απέναντι σε όλα αυτά; Πως ενσωματωσε η κοινωνία γνωστικά τη μεταβολή; Τι θεωρησε αναγκαίο να συμπεριλάβει στα σχολικά εγχειρίδια; Πως διαχειριστηκε η Πολιτεία μείζονες, χωρίς προηγούμενο εξελίξεις σε νοοτροπικό επίπεδο; Πως σε ποιά κατεύθυνση [και πόσο] ασχολήθηκε με τη διαπλαση των ελληνόπαιδων;

Τι ακριβώς έκανε το ελληνικά κράτος για να προετοιμάσει τα νεοτερα μελη του-αυριανούς πολίτες για το νέο περιβάλλον, τις νεες επικρατούσες πραγματικότητες;

Χωρις αμφιβολία, τα αποτελέσματα ήσαν πενιχρά.

Απέναντι σε όλες αυτές τις κοσμογονικές εξελίξεις, οι επίσημοι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί [βασικά ΥΠΕΠΘ, αλλά και τα κόμματα εξουσίας, η πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών, κα] επέδειξαν για μια σειρά ετερόκλητων λογων, παραδειγματική αδράνεια και απραξία.

Για οποιοδήποτε, πιστευω, καλόπιστο παρατηρητή είναι σαφές πως η εθνοκεντρική αφήγηση διατηρήθηκε ακέραια. Το σχολείο διατηρησε ακέραιο τον γνωστό, παραδοσιακό του ρόλο και τους εξίσου γνώριμους σκοπούς του.

Τα σχολικά εγχειρίδια –ειδικά αυτά της νεότερης ιστορίας- παρεμειναν, με κάποιες αποτυχημένες τελικά προσπάθειες, μεταρρύθμισης, ίδια. Παλιά και δοκιμασμένα.

Σαν το παλιό, καλό κρασί.

Ανελαστικά και αυτιστικά, το στατικό περιεχόμενο της εκπαίδευσης που συνδεόταν με το παρελθόν και τη συντηρηση των εθνικών μύθων συνέβαλε στον αυτο-εγκλωβισμο της κοινωνίας στις διακεκριμενες φενάκες της [π.χ. υπόθεση Τσεναϊ].

Οδήγησε σε εσωτερικές αντιφάσεις, εξεθρεψε εν τη απουσία του την άκρατη συνομωσιολογία, επέτρεψε τη μετατροπη της βραδυνής ζώνης των μικρότερων καναλιών σε βασίλειο των τηλ-εμπόρων του ‘ελληνικού μεγαλείου’ με το κομμάτι, διεύκολυνε τη γνωστική αποσάθρωση ενός μεγάλου αριθμού πολιτών, ανέστειλε καθε αξιολογη απόπειρα μεταβολής από τα γνωστά κι ‘αγαπημένα’, ώθησε σε ποικίλα αδιέξοδα-των πολιτικών συμπεριλαμβανομένων.

Η ιστορία μελετά τους ανθρώπους μέσα στο χρόνο, έγραφε ο Μαρκ Μπλοχ, και η έρευνα έχει συνεχώς ανάγκη να συνδέει τους νεκρούς με τους ζωντανούς.

Η σύγκρουση όμως που μαίνεται στο δημόσιο χώρο τον τελευταίο καιρό με αφορμή ένα σχολικό βιβλίο του δημοτικού, δεν αφορά στην επιστήμη.

Σχετίζεται από την πλευρά της πλειοψηφίας αυτων που αντιδρούν με την Ιδεολογία.

Και σ’ αυτο το πρίσμα θα αποπειραθώ να την αναγνώσω.

* Ο Μarc Bloch (1886-1944) από τις ιδρυτικές μορφές της γαλλικής Σχολής των Annales στο μεσοπόλεμο αποτελεί εμβληματική μορφή της ιστοριογραφίας του 20^ου αιώνα. Πρωταγωνίστησε στην υπέρβαση της ‘γεγονοτολογικής ιστορίας’, πρόταξε την έννοια της ιστορίας-πρόβλημα [histoire probleme], συνεισέφερε στην ‘ιστορία των νοοτροπιών’, ανέδεδειξε τις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες και τον δημογραφικό παράγοντα στην ιστορική ανάλυση.

Παλιός dreyfousard και οπαδός της μετριοπαθούς αριστεράς, o σπουδαίος αυτός ιστορικός με τη διεθνιστική επιστημονική προσέγγιση υπήρξε και ένθερμος πατριώτης: ο Μάρκ Μπλοχ συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση, συνελήφθηκε και βασανίστηκε άγρια από τους Ναζί. Τουφεκίστηκε το πρωί της 16^ηςΙουνίου 1944.

Αναρωτιέμαι, πόσοι από όσους μιλούν σήμερα ως αυθεντίες για την ιστορία και τις ανάγκες της, γνωρίζουν πρωτογενώς το έργο του..;

πρόσκαιρη αλλαγή πλεύσης-μιλώντας για την Ιστορία..

2007-01-30T16:19:00.000+02:00

Για όσους συχνάζουν ή εστω περνάνε ενίοτε από εδώ μέσα είναι μάλλον γνωστό πως ο παρών ιστότοπος ενέχει χαρακτήρα άστατης ημερολογιακής καταγραφής.
Αποτυπώνει προσωπικά βιώματα, καταγράφει όψεις εμπειρίας.
Κι όταν κάποτε παρεισφρύουν σοβαρότερα θέματα, όπως της τρέχουσας πολιτικής, κλπ επικαιρότητας, πάντα [απ' όσο ανακαλώ] συμβαίνει στο πλαίσιο μιας άμεσης εμπλοκής του γράφοντος.

Νομίζω πως προσωρινά επιθυμώ να κάνω μια εξαίρεση.
Να παρεκτραπώ απ' τις γνωστές συνήθειες μου.
Να πάρω θέση σε ζητήματα που θεωρώ μείζονα.
Σε ασύστολες στρεβλώσεις, σε ανενδοιάστες φενάκες.

Διαβάζω και ακούω μήηνες τώρα σχόλια και σχολιανά με αφορμή την εκδοση του νέου σχολικού εγχειριδίου που διδάσκονται τα παιδιά της ΣΤ' Δημοτικού.
Αντιδρώ ανάλογα με τα κέφια, συγκυριακά και περιπτωσιολογικά.
Τα παίρνω στο κρανίο-και μετά λησμονώ τις)*&*^#@#.
Περιπλανιεμαι σε δικτυακές συζητήσεις που όλο και τακτικότερα έχουν [ή καταλήγουν να προτάσσουν] στο επίκεντρο τους την ιστορία.
Εξίσου συχνά ιστορίες και τη σχέση τους με την Ιστορία.
Το έθνος και η πορεία του [το ελληνικό ασφαλώς, ε..-γιατί τ' άλλα στα π@π@ρ&@ μας τα γράφουμε...] κατέχουν περίοπτες θέσεις στους διαλόγους (;) που στήνονται π.χ. εδώ κι εκεί στο αχανές Δίκτυο.
Για να είμαι ακριβής, υπάρχουν πάντα κάποιες εστίες φιλόξενων ιστολογίων σε τέτοιες θεματικές με τους οικοδεσπότες τους να βάζουν συχνά λάδι στη 'δικτυακή φωτιά' με αλλεπάλληλα ποστ.

Δίπλα σ' αυτά υπάρχουν ιστοσελίδες ταγμένες με ιεραποστολική προσήλωση και περισσό ευσεβισμό στα νάματα του Έθνους άμα τε και της (χριστοδουλικής μορφής) Ορθοδοξίας [συνηθεστάτα].
Αυτές οι σελίδες παρουσιάζουν την εξής ιδιομορφία.
Όργανα κύκλων μαχητικού πολιτικού προβληματισμού που εκφράζουν συνήθως ακραίες σέχτες και πάντως όχι αριθμητικά δημοφιλείς σε _αμιγώς πολιτικό επίπεδο_, [π.χ. με ακροδεξιό ή αριστερό-αριστερίστικο χαρακτήρα, θα σας γελάσω.. Αυτά τα δυό όλο και περισσότερο διαπλέκονται σε ένα άνευ όρων εναγκαλισμό!], οι εν λόγω ιστότοποι αποκρυσταλλώνουν, αναπαράγουν, διαχέουν και συστηματοποιούν ιδεολογικοποιημένες απόψεις μεταμφιεσμένες σε αντιμενικοποιημένες αλήθειες.
Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι.
Με έτερες αφετηρίες.
Θεμιτότερες κατά τη γνώμη μου.
Προσφυγικές οργανώσεις που αντιλαμβάνονται τα νέα δεδομένα στο δημόσιο σχολείο ως προσβολή στη μνήμη [μαρτυρικών τόπων και βασανισμένων ομάδων που άσβεστα συντηρούν-σε ποιό ακριβώς πλαίσιο αραγε;] και ακόμη χειρότερα δυνητικά ακύρωση του ουσιωδώς πολιτικού ρόλου τους στο πολιτικό παιχνίδι.
Συντηρητικοί πολιτικοί στοχαστές, συνδεμένοι με την Εκκλησία διανοούμενοι, απλοί άνθρωποι του μόχθου που δεν δύνανται [πρακτικά μιλώντας] να αξιολογήσουν τις αλλαγές στη σχολική ιστοριογραφία, καιροσκόποι δημοσιολογούντες, πληρωμένοι [να το ξαναγράψω..;] δημοσιογραφικοί κονδυλοφόροι, όπου-φυσάει-ο-(εκλογικός)άνεμος- κοινοβουλευτικοί των κομμάτων εξουσίας, αποπροσανατολισμένοι [IMHO] αριστεροί/'αριστεροί',
ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ πολλοί πολίτες μεγαλωμένοι με άλλα σχολικά διαβάσματα [σαν και τα πρωιμα δικά μου ασφαλώς!] και με -δεδομένο- δικαίωμα να διαφωνούν.
Τέλος, αν εξαιρέσουμε έναν, όσο ξέρω εγώ δλδ, αξιόλογο επαγγελματία ιστορικό με σοβαρή προσωπική ερευνητική agenda σε ζητήματα που για καιρό πολύ δεν έλαχαν [κατα την άποψη του] της μέριμνας της επίσημης Ελλαδικής εθνικής ιδεολογίας, δεν ξέρω ΚΑΝΕΝΑ, μα κανένα επιστήμονα με καταγεγραμμένο ερευνητικό στίγμα [μελέτης] στο χώρο που να στοιχίζεται στις τάξεις των αντιδρώντων.

Καταρχάς, όλα αυτά δεν είναι φυσικά αρνητικά.
Προφανώς σε ένα δημοκρατικό καθεστώς ελευθερίας της έκφρασης η διαφορετική άποψη είναι κέρδος.
Αν μάλιστα διασφαλιζόταν η δυνατότητα ενός καλόπιστου διαλόγου στη μόνη δυνατή βάση που εγώ τουλάχιστον γνωρίζω, δλδ με σεβασμό στις αρχές του ορθού λόγου-δεσμευτικού στη σκέψη και την επιχειρηματολογία μας, με τεκμηριωμένες απόψεις και επιθυμία συνδιαλλαγής, θα μπορούσαμε ενδεχομένως όλοι να κερδίσουμε.
Αν δηλαδή όντως μας ενδιέφερε η ιστορία ως γνωστική πειθαρχία [=discipline] και όχι η συγκαλυμένη πολιτική.
Αν διαχωρίζαμε την Ιστοριογραφία από τη Μνήμη.
Αν αντιλαμβανόμασταν την Ιστορία ως επιστήμη και όχι ως πάρεργο.
Αν συμφωνούσαμε στους όρους διεξαγωγής του διαλόγου.
Αν ξέραμε σε ΤΙ αναφερόμαστε κάθε φορά.
Αν θέλαμε όλοι να μιλήσουμε-αλλά και να ακούσουμε.
Και να επιδείξουμε επιθυμία να κατανοήσουμε-και διανοητική εντιμότητα.

Η πραγματικότητα που ζούμε, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι πάντως διαφορετική.
Ετσι εκτιμώ.
Και σ' αυτή την κατευθυνση θα επιχειρησω στη συνέχεια να επιχειρηματολογήσω.

filoxenoumenos sto 'filoxeneio'

2007-01-26T02:11:00.000+02:00

Το ποστ που ανεβάζω σε εβδομαδιαία -πάνω κάτω- βάση, αυτή τη φορά βρίσκεται αναρτημένο στο φιλόξενο Φιλοξενείο.
Ελπίζω μόνο πως ο εξομολογητικός τόνος σε μια ασυνήθιστη για τις blogοσυνήθειες μου ιστορία εναρμονίζεται με το φλογερό οίστρο που μας μαζεύει, όλα τα αδέσποτα στο ζεστό χώρο του..

the show must go on ....

2007-01-18T01:32:00.000+02:00

Δύσκολη εβδομάδα.
Οι πρώτες μέρες του νέου έτους πέρασαν με πολύ και σκληρό διάβασμα.
Χιλιάδες σελίδες εγγράφων γλιστρησαν κάτω από τον αντιχειρα μου.
Όταν υποστηρίζεις ένα σχήμα δημόσια, θέλεις να νιώσεις ασφάλεια για τους ισχυρισμούς σου.
Γράφε-σβήνε-πρόσθεσε..
Ατέλειωτες ώρες χαμένος στις σκέψεις σου: ανασυνθέτοντας έναν κόσμο.
Στο μεταξύ προέκυψε κι ο διάσημος καλός φίλος-το πάλαι δάσκαλος.
Είχα δεσμευτεί να του κάνω το τραπέζι σπίτι.
Μεταξύ διαλέξεων, βιβλιοπαρουσιάσεων και -άπειρων- συνεντεύξεων στον Τύπο.
Και γω, the very last minute man να ετοιμάζω την ανακοίνωση μου.
Πηγμένος στις παραστάσεις μου.
Αδυνατώντας να αρθρώσω τον εαυτό μου.
Γελάσαμε λίγο στο περιθώριο του συνεδρίου-ύστερα ξεκίνησε το show (του).

Μετά βίας προλάβαμε να πούμε τα απολύτως απαραίτητα.
Στο καπάκι, ανέκυψε το συνέδριο.
Ιδιαιτέρως απαιτητικό. Παρακολούθηση, στοχασμός, αλληλοσυμπληρούμενα συναισθήματα.
Eνα κομμάτι τα επιστημονικά συμπεράσματα που προέκυψαν-κι ένα τα ανθρωπολογικά από τη συνύπαρξη δυο διαφορετικών κοινοτήτων.
Ένταση, κούραση από τις πολύωρες παρακολουθήσεις, αλλά και συγκρατημένη ικανοποίηση: κάτι προχωράει σ' αυτόν τον προβληματισμό.
Το στόχο δλδ που συνθηματικά εξέταζε δια του τιτλου του το διεθνές συνέδριο.
Ο fellow-blogger βασικός οργανωτής πόνταρε σωστά.
Κάτι μικρο-χαλαρότητες δεν επηρεάζουν την τελική εικόνα.
Ωραίος χώρος, καλή προετοιμασία, ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις, το μόνο που έλλειψε ήταν οι μεγαλες συγκρουσιακές κλιμακώσεις που συνηθως δίνουν τον τόνο στις συναφείς παραστάσεις.
Οι φίλοι ήσαν εκεί-όχι όλοι, αλλά πάντως μερίμνησαν.
Η Ν., ο Α., ο Α., η Ρ., αλλά και ο Δ. και ο Μ. και τέλος ο Φ.
Είναι πάντα ευχάριστη η αίσθηση..

Σ/Κ σε ρέκλα να πάρουμε λίγο τα πάνω μας. Από καφέ σε dinee και από ποτό σε ξηροκάρπι. Χαιρέτησα τους 'αποδημήσαντες' και πάμε για άλλα. Ύπνος βαρύς τα βράδια και άγρια ξυπνήματα. Προσπαθώ να το διαχειριστώ. Κάπως βαρύ.
Επιφυλάσσομαι.

Χθες πήγαμε στην ομιλία του Κινέζου.
Τίγκα το αμφιθέατρο και ο κοντός την είχε δει υπεράνω.
'Υπερκομματικός' και καλά-άλλος θα κυβέρναγε την οκταετία.. Είπε και κάτι καλά, με ξεχωριστή πγοιότητα σχόλια.
Δε βαριέσαι.. Ειδα επιτοπίως και το δημοσιογραφικό λόμπυ της Πέμπτης-οψόμεθα σύντροφοι.
Μετά Μαγκαζέ για συνολική ανασκόπηση εβδομάδος. Κόσμος ετερόκλητος-δίπλα κι ο γνωστός εκλογολόγος.
Και ύστερα στην ταβέρνα των βορείων με την επικοινωνιολόγο-ίνδαλμα των glossy magazines.
Πα μαλ, στρατηγέ μου, πα μαλ.

Απόψε στη γιορτή του παλιού συμμαθητή-there is no bussiness like show bussiness..
Ήταν εκεί ολοι.
ΚΑι όλες.
Στο All Day του Village-που εγώ το ξέρω πια ως 'all night'
Πιώμα πολύ-θυμηθηκαμε τα παλιά. Ξέθαψα/με και μερικά. Θα δείξει.

Αρχίζει μια νέα φάση-οι πραγματικότητες αναπροσδιορίζονται.
Η υποδόρια ένταση παραμένει.
Οι εκκρεμότητες καραδοκούν.
Οι αμφιβολίες υφέρπουν.

The show must go on....